26/09/2026
නෙළුම් මලක අභියෝගය
රත්නපුර කිට්ටුව පුංචි ගම්මානයක, කඩතොලු වුණු මැටි ගෙදරක තමයි සරෝජා අක්කා සහ එයාගේ පවුලේ අය ජීවත් වුණේ. සරෝජාගේ මහත්තයා, සුමනදාස, එදිනෙදා කුලී වැඩක් කරලා ජීවත් වුණු අසරණ මනුස්සයෙක්. ඒත් කාලයක් තිස්සේ තිබුණු තදබල ඇදුම රෝගය නිසා සුමනදාසට හරිහමන් වැඩක් කරගන්න බැරි වුණා.
පවුලේ එකම බලාපොරොත්තුව වුණේ දියණිය, සෙනුරි. සෙනුරි පාසලේ 10 වසරේ ඉගෙනගත්ත දක්ෂ, කීකරු ළමයෙක්.
දුප්පත්කම විතරක් නෙවෙයි, ඒ ගෙදර හැමදාම වගේ පවුල් ප්රශ්නත් පිරී තිබුණා. සල්ලි නැතිකම නිසා වෙන පුංචි පුංචි මතභේද දුර දිග ගිහින් සුමනදාසයි සරෝජයි අතර නිතරම රණ්ඩු ඇති වුණා. ගෙදර සාලේ පොඩි කුප්පි ලාම්පු එළිය යට පාඩම් කරන සෙනුරිට මේ හැම දේම ඇහුණා.
"මට මේ රෝගී ඇඟෙන් තවත් කුලී වැඩ කරන්න බැහැ සරෝජා! හෙට උදේට උයන් කන්න හාල් ඇටයක්වත් නැහැ..." සුමනදාස කෑගැහුවේ අසරණකම කෝපයක් බවට පෙරළෙද්දී.
"ඉතින් මං මොනවා කරන්නද? කෙල්ලගේ ඉස්කෝලේ පොත්පත් ගන්නත් සල්ලි නැහැ. මං බුලත් විට ටිකක් හදලා හන්දියේ කඩේට දැම්මට ඒකෙන් එන කීයෙන් කීයටද මේ පවුල නඩත්තු කරන්නේ?" සරෝජා ඇස්වලින් වැටෙන කඳුළු පිහදාමින් උත්තර දුන්නා.
සෙනුරිට හිතුණේ තමන් ඉගෙනගන්න එක නතර කරලා කොහේ හරි රස්සාවකට යන්න. ඒත් එයාගේ සිහිනය වුණේ කවදා හරි දොස්තර කෙනෙක් වෙලා අත්තම්මා වගේ අසනීපයෙන් ඉන්න තාත්තව සුවපත් කරන එක සහ අම්මාගේ කඳුළු හිඳවන එක.
දවසක් ඉස්කෝලේ නායකත්වය සහ කුසලතා ඇගයීමේ උත්සවයකදී සෙනුරිට සම්මානයක් හම්බවුණා. ඒත් ඒ වෙලාවේ අඳින්න හොඳ ඇඳුමක්වත් එයාට තිබුණේ නැහැ. අසල්වැසි ගෙදරකින් ඉල්ලා ගත්තු පරණ ගවුමකින් සෙනුරි උත්සවයට ගියා. ගමේ සමහර අය සෙනුරිට සහ එයාගේ පවුලට හීන් සැරේ හිනා වුණා, "ඕකුන්ට මොන ඉගෙනගැනීම්ද" කියලා කතා වුණා. ඒ හැම කතාවක්ම සෙනුරිගේ සිතට තුවාලයක් කළත්, ඒ හැම වේදනාවක්ම එයා තම ධෛර්යය බවට හරවා ගත්තා.
එස්.එස්.සී (සාමාන්ය පෙළ) විභාගය කිට්ටු වුණා. රෑට කුප්පි ලාම්පුවට භූමිතෙල් ගන්න සල්ලි නැති වුණ දවස්වල සෙනුරි හන්දියේ වීදි ලාම්පුව යට වාඩිවෙලා පාඩම් කළා. අම්මා රෑ තිස්සේ බුලත් විට හදද්දී, සෙනුරි පාඩම් කරන අතරතුර අම්මාට උදව් කළා. තාත්තාගේ අසනීපය වැඩි වෙද්දී සෙනුරි බෙහෙත් පෙති ටික වේලාවට දෙන්න අමතක කළේ නැහැ. පවුලේ රණ්ඩු සරුවල් මැද වුණත්, සෙනුරි අම්මවයි තාත්තවයි එකතු කරලා කිව්වා:
"අම්මේ, තාත්තේ... මට තව ටික කාලයක් දෙන්න. මං ඕගොල්ලන්ගේ දුක නැති කරනවා."
සාමාන්ය පෙළ ප්රතිඵල ආවා. සෙනුරි මුළු දිස්ත්රික්කයෙන්ම ප්රථමයා වෙමින් ඒ සාමාර්ථ 9ක් (9 A's) ලබාගෙන තිබුණා!
ඒ ආරංචියත් එක්කම ගමේ පාසලේ විදුහල්පතිතුමා සහ ආචාර්ය මණ්ඩලය සෙනුරිගේ පුංචි මැටි ගෙදරට ආවා. සෙනුරිගේ දක්ෂතාවය දැකපු දානපති සංවිධානයක් සහ ප්රධාන පෞද්ගලික ආයතනයක් සෙනුරිගේ උසස් පෙළ අධ්යාපනයට සහ ඉදිරි වෛද්ය පීඨ සිහිනයට සම්පූර්ණ ශිෂ්යත්වයක් ලබා දෙන්න ඉදිරිපත් වුණා. විතරක් නෙවෙයි, තාත්තාගේ වෛද්ය ප්රතිකාර සඳහා අවශ්ය මුදල් පවා ඒ අය භාරගත්තා.
අවුරුදු කිහිපයක් ගෙවී ගියා...
අද දිනය සෙනුරිට විතරක් නෙවෙයි මුළු ගමටම විශේෂ දවසක්. කොළඹ වෛද්ය පීඨයේ උපාධි ප්රධානෝත්සවය!
වේදිකාව උඩ දීප්තිමත් ලෝගුව පැළඳගෙන සිටින වෛද්ය සෙනුරි දෙස සාලයේ ඉදිරිපස අසුනක ඉඳගෙන බලන් ඉන්න සුමනදාසගේ සහ සරෝජාගේ ඇස්වලින් සතුටු කඳුළු ගලාගෙන ගියා. තාත්තා අද සම්පූර්ණයෙන්ම සුවපත් වෙලා. පවුලේ තිබුණු දුප්පත්කම, රණ්ඩු සරුවල් සහ අඳුරු අතීතය අද අතීතයට විතරක් එකතු වෙලා.
සම්මානය අතට ගත්තු සෙනුරි මයික්රෆෝනය ළඟට ඇවිත් කිව්වා:
"මගේ අද මේ ජයග්රහණය පිටුපස ඉන්නේ මගේ අම්මයි තාත්තයි. දුප්පත්කම කියන්නේ අපේ ගමන නතර කරන තැනක් නෙවෙයි, ඒක අපිට ඉදිරියට යන්න තියෙන ලොකුම ශක්තිය. කොච්චර ප්රශ්න ආවත්, අතනොහැර උත්සාහ කළොත් ඕනෑම කෙනෙකුට මඩෙන් පිපෙන නෙළුම් මලක් වගේ ලස්සනට පිපෙන්න පුළුවන්!"
මුළු ශාලාවම අත්පොළසන් නාදයෙන් ගුරුකරද්දී, සෙනුරි දුවගෙන ඇවිත් අම්මාගේ සහ තාත්තාගේ පාමුල වැඳ වැටුණා. ඒ වෙලාවේ ඒ පුංචි පවුලේ තිබුණේ නිහඬ, ඒත් මහ විශාල සතුටක් විතරයි.