Saara & Arya

05/06/2026

16/02/2026

"කෙනෙක් තිසරණයේ පිහිටල සිල්වත්ව ඉදගෙන දවසම භාවනා කරනවා... සමාධි මාත්‍රයක් නෑ .. ලාබද? පාඩුද ? ලාබයක්මයි... ඇයි ඒ..? එයා තිසරණ සරණ ගිහින් සීලයක් සමාදන් වෙලයි ඒ මහන්සිය ගත්තේ..
ඒ ගත්තු මහන්සිය කවදාවත් එයාට අපතේ යන්නෑ...අවුරුදු 20ක් මහන්සි ගත්තත් ඒ අවුරුදු 20 අපතේ යන්නෑ"

( ලොකුස්වාමීන් වහන්සේ )🙏🙏🙏

05/02/2026

Big shout-out to my top fans on a streak 🔥!

Poorwa Mapitigama,
Wolf Bernhardt

03/02/2026

බුදු මුවින් වැඩිම වාරයක් පිටවූ වචනය

02/02/2026

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

02/02/2026

සඝ රුවන සරණ යමි....

31/01/2026

අමෙරිකාවේ T20 ලෝක කුසලාන සංචිතයට ශ්‍රී ලංකාවේ හිටපු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩක ශෙහාන් ජයසූරිය නම් කෙරේ.

29/01/2026

ඔබව කවුරු ප්‍රතික්ෂේප කලත් ධර්මය ඔබව ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ නැත

29/01/2026

පන්සිල් සමාදන් වී රැකීමේ වැදගත්කම

28/01/2026

නමෝ බුද්ධාය!

පරවජ්ජානුපස්සිස්ස
නිච්චං උප්ඣානසඤ්ඤිනෝ
ආසවා තස්ස වඩ්ඪන්ති
ආරා සෝ ආසවක්ඛයා

අනුන්ගේ වැරදි ම නම් හොය හොයා ඉන්නෙ, නිතරම අනුන්ට ම නම් දොස් කිය කියා ඉන්නෙ, ඔහුට වැඩෙන්නෙ ආශ්‍රව විතරයි. ආශ්‍රව නැතිකිරීම නම්, ඔහුට ඉතාම දුර දෙයක්.

(ජේතවනාරාමයේදී උජ්ඣානසඤ්ඤී තෙරුන් අරභයා වදාළ ගාථාවකි)

ධම්මපදය - මල වග්ගය 19 වන ගාථා රත්නය

නිදාන කතාව කියවීමට - උජ්ඣානසඤ්ඤී තෙරුන්ගේ කතා වස්තුව.

❝ තමාගේ දොස් දකින එක උතුම් ❞

පින්වතුනේ, පින්වත් දරුවනේ, ඒ කාලයේ බුදුරජාණන් වහන්සේ වැඩ සිටියේ සැවැත් නුවර ජේතවනාරාමයේ.

ඒ සැවැත් නුවර එක්තරා තරුණයෙක් ඉතාමත් ශ්‍රද්ධාවෙන් පැවිදි වුණා. නමුත් තමන් පැවිදි වුනේ තමන් සඳහා බව මොහුට අමතක වුණා. තමන්ගේ අඩුපාඩු සකසා ගැනීමේ වැදගත්කම අමතක වුණා. තමන් තුළ ගුණධර්ම දියුණු කර ගැනීම අමතක වුණා. තමන්ගේ අකුසල් ප්‍රහාණය කර ගැනීම අමතක වුණා. නූපන් කුසල් දියුණු කර ගැනීම තමන් කළ යුතු දේ බව අමතක වුණා. උපන් කුසල් වැඩිදියුණු කර ගැනීම අමතක වුණා.

හැමතිස්සෙම අනුන්ගේ අඩුපාඩුම පෙනෙන්න ගත්තා. අන් භික්ෂුවක් සිවුර පෙරෙව්වත් වැරදියි. සිවුර වැලක දැම්මත් එහි කොනක් පාත් වී ඇත්නම් ඒකත් වැරදියි. පාත්‍රයක් ටික වෙලාවක් අව්වේ තැබුවොත් ඒකත් වැරදියි. මිදුල අමදින විට රොඩු ටිකක් ඉතුරු වුනත් ඒකත් වැරදියි. හැමතිස්සේම සංඝයාගේ අඩුපාඩුම කියන්න ගත්තා. දොස්ම කියන්න ගත්ත. එතකොට උන්වහන්සේට උජ්ඣානසංඤ්ඤී යන නම වැටුණා. එහි තේරුම දොස් නගන්නා යන්නයි. බැරිම තැන භික්ෂූන් වහන්සේලා මෙකරුණ බුදුරජාණන් වහන්සේට දැනුම් දුන්නා.

"පින්වත් මහණෙනි වත්පිළිවෙත් හිසමත තියාගෙන ඔය විදිහට අවවාද දෙන අය අනුන්ට අපවාද නොකරන අය නොවෙයි. ඔය අවවාද දෙන ක්‍රමයෙන් අනුන්ගේම අඩුපාඩු හොය හොයා ඇවිදින්නට වෙනවා. තමන් හට නම් කිසිම ධ්‍යානාදියක් උපදවා ගන්නට අවස්ථාවක් ලැබෙන්නේ නෑ.... ආශ්‍රවයන් ක්ෂය කිරීම කෙසේ වෙතත් ආශ්‍රවයන්ගේ වැඩීම නම් සිදුවේවි.... "

මෙසේ වදාළ බුදුරජාණන් වහන්සේ මධුර මනෝහර ස්වරයෙන් මේ ගාථා රත්නය වදාළා.

පරවජ්ජානුපස්සිස්ස
නිච්චං උප්ඣානසඤ්ඤිනෝ
ආසවා තස්ස වඩ්ඪන්ති
ආරා සෝ ආසවක්ඛයා

අනුන්ගේ වැරදි දකිනා
-නිතර දොස් එයට කියනා
තැනැත්තා හට හැම විට
- කෙලෙසුන්ම වැඩී යන්නේ
නිකෙලෙස් වීම නම්
- දුරින් දුරු වී යන්නේ

පින්වතුනේ, පින්වත් දරුවනේ, මේ තෙරුන් වහන්සේගේ දෝශ දර්ශනයට බොහෝ දෙනෙක් ලක්වුනා. අනුන්ට දොස් කීමේ අනතුර මේකයි. සමහර විට තමන් දොස් කියන කෙනා උතුම් සීලයක් දරා සිටින කෙනෙක් එහෙමත් නැත්නම් සිත දියුණු කළ කෙනෙක් එහෙමත් නැත්නම් නිකෙලෙස් කෙනෙක් වෙන්නට පුළුවන්. එහෙම වුනොත් අර දොස් නැගීම බරපතල දෙයක් වෙනවා. ආර්ය උපවාදයක් වෙනවා. තමන්ට කිසිම ගුණයක් දියුණු කරගන්නට බැරිවෙනවා. බුදුරජාණන් වහන්සේ නිතර වදාළේ තමන් ගැන සොයන්නට කියා මිසක් අනුන් ගැන සොයන්නට නොවෙයි. බුද්ධාවවාදය මතක තිබුණා නම් ඔය ප්‍රශ්න මොකවත් නැහැනේ.

පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ..