01/05/2026
❤️
නාග විහාරයේ නිහඬ සන්සුන් පරිසරය අතර හදිසියේම කුඩා පාද දෙකක් දෙකක් කලබලයෙන් බිමට තට්ටු වෙමින් ඇතුළට දිව එනවා. පොඩි දරුවෝ දෙන්නෙක්. ඔවුන්ගේ ඇස් දෙකේ බිය, දුක, සහ බලාපොරොත්තුව එකට මිශ්රවෙලා තිබුණා. එක්කෙනාගේ අතේ අල්ලාගෙන තිබුණේ කුඩා ලේන් පැටියෙක් ජීවිතයේ රේඛාව මැකෙමින් ගියා වගේ නිහඬව හිටපු සතුටු දෙන පොඩි සත්වයෙක්.
“අනේ බුදුහාමුදුරුවනේ… මේ ලේන් පැටියාට පණ දෙන්න…” කියලා ඒ දරුවෝ දෙන්නා බුදු පිළිමය පාමුල ඒ ලේන් පැටියා හෙමින් තබනවා. ඔවුන්ගේ හඬ කම්පා වෙලා, හදවතෙන්ම ආපු ඉල්ලීමක්. ලෝකයම අමතක කරලා, ඔවුන්ට ඒ මොහොතේ වැදගත්ම දේ වුණේ ඒ පොඩි ජීවිතය බේරාගන්න එක.
එතැනින් නවතින්නේ නැහැ… එක් දරුවෙක් තමන්ගේ පුංචි කටින් හුස්ම දීලා ඒ ලේන් පැටියාට පණ දාන්න උත්සාහ කරනවා. තවත් දරුවා අත් දෙක එකතු කරගෙන, ඇස් වසාගෙන, අවංකවම ප්රාර්ථනා කරනවා. ඒ දසුන බලන්න හිටපු කෙනෙක්ටවත් ඇස් තෙමෙන එක නවත්තගන්න බැරි තරම් සංවේදීයි.
ඒ මොහොතේ… කිසිවෙක් බලාපොරොත්තු නොවූ දෙයක් වෙලා යනවා.
නිහඬව, සීතලව හිටපු ලේන් පැටියා ටික ටික හෙල්ලෙන්න පටන් ගන්නවා… ඉන්පස්සේ හුස්ම ගන්න වගේ පොඩි හුස්මක්. තවත් මොහොතකින් ඒක බුදුහාමුදුරුවන්ගේ පාමුල හෙමින් ඇවිදින්න පටන් ගන්නවා.
දරුවෝ දෙන්නාගේ මුහුණට ආපු සතුට… ඒක වචනෙන් කියන්න බැරි තරම්. ඇස් වල කඳුළු තියෙද්දීත්, හිත පිරුණු සිනාවක්.
ඒක විශ්වාසයේ බලයද…?
නැත්නම් නිර්මල හදවතක පිනේ බලයද…?
හරි පිළිතුර ඔබේ හදවත ඇතුළේ තියෙනවා.
