12/08/2025
අසේකා -2
"අභිසෙස්, යන් පුතා වෙලාව හරි"
අද මගේ විවාහය. අවුරුදු 6 ක ආදර කතාවක සතුටු අවසානයක්. පොඩි කාලේ ඉදන් දුක් විදපු, මගේම කියලා පවුලක් නොතිබුන මම දැන් මගේම පොඩි පවුලක් හදාගන්නවා.
එක තත්පරේකින් මිනිහෙක්ගෙ ජීවිතේ වෙනස් වෙන්න පුලුවන් කියන එක ඇත්ත. ඒත් ඒ තත්පරේට වඩා මගේ ජීවිතේ වෙනස් වුනේ පුද්ගලයෙක් නිසා. නිකන්ම නිකන් අභිසෙස්, අභිසෙස් පලිහවඩන වුනේ ඒ පුද්ගලයා නිසා. ඒ වෙන කවුරුත් නෙවේ, මගේම මාමා.
අවුරුදු 6 කට කලින් මම අනාථයෙක්. දන්න දා ඉදන් අනාථ නිවාසෙක හැදුනු. මගේ යාලුවෝ සමහරුන්ට අම්මා හෝ තාත්තා හෝ නෑයෙක් හෝ හිටියා. දුප්පත් නිසා, කරදර නිසා, අබ්බගාත නිසා අනාථ නිවාසෙ නතරවුනු එයාලා අතර අම්මා,තාත්තා, නෑයෝ කව්රුත් නැති අයට හිටියෙ අතලොස්සයි. හරියට කෑමක් බීමක් නැතිව, ආදරයක් සෙනෙහසක් නැතිව,හරිහැටි ඉස්කෝලෙ ගමනක් නැතිව, ලොකු අයියලා ගෙන් ගුටි කකා ගෙවුනු ඒ ජීවිතය ලබන්න මම කොච්චර අවාසනාවන්ත ද කියලා හිතුනා. ඒ නිසයි අවුරුදු 18 සම්පූර්ණ වුන ගමන් රස්සාවක් කරන්න ඕනෙ කියලා හිතුනෙ. ඒත් මම වගේ හරියට අධ්යාපනයක් නැති අයට රස්සා දෙන්නෙ කව්ද,, සුනිමල් අයියා තමා මල් විකුණන රස්සාවට මාව හුරු කරේ.
ස්වේතාව මම මුලින්ම දැක්කෙත් ඒ පූජා භූමියෙදි. මල් විකුණන කොල්ලෙක්ට ඒ වගේ ලස්සන, අහිංසක කෙල්ලෙක්ගෙන් ආදරය ලබන්න පින තිබ්බා.
"අන්න අර මහත්තයා උඹේ ෆොටෝ එකක් පෙන්න පෙන්න උඹව හොයනවා උදේ ඉදන්. උඹ අද මල් කඩන්න තනියම ගිය නිසා මම කීවා ටිකක් ඉන්න කියලා එනකම්."
එදා තමා මගෙ ඉරණම්කාරයාව මම මුලින්ම දැක්කෙ, උසට මහතට හිටපු ප්රියමනාප මහත්තයෙක්. මට බයත් හිතුනා මේ ස්වේතගෙ කව්රුත් ද කියලා හිතිල.
"මහත්තයා කව්ද?"
"මම අසේල පලිහවඩන. මම නම් පුතාව කලින් දැක්කා. ඒත් පුතා මාව දන්නෙ නෑ. යමුද පුතා පොඩ්ඩක් කතා කරන්න"
ඒ මහත්තයා මට ෆොටෝ එකක් පෙන්නුවා. සුදු පාට පැල්ලම් තිබ්බ ඒ පරණ ෆොටෝ එකේ හිටියෙ මම.. මම වගේ කෙනෙක්.
එයා ගොඩක් දේවල් කීවා. මගෙ අත් අල්ලන් ඇඩුවා. ඒ දේවල් අහන් ඉදලා ඇත්තටම මට දැනුනෙ සතුටක්වත් දුකක්වත් නෙවේ, පපුව බර ගතියක්. මට අම්මෙක් ඉදලා, ඒත් දැන් ජීවතුන් අතර නෑ. තාත්තෙක් ඉන්නවා, කොහේද කියන්න දන්නෙ නෑ. ඉපදුන ගමන්ම මාව මාව මගේම අයගෙන් ප්රතික්ශේප වෙලා. මෙච්චර කල් මම හොයපු දේවල් වලට උත්තර හම්බෙලා. ඒත් සතුටක් නෑ.
"පුතා.. ඔයා අපිට සමාවදෙන්න ඔයාට මෙහෙම ජීවත් වෙන්න වුනාට. දැන් ඔයා තනි නෑ. මේ මාමා ඔයාට ඉන්නවා. ඔයා වෙනුවෙන් ඕනෙම දෙයක් කරනවා."
මාත් එක්ක පිටරට යමු. අලුතින් ජීවිතේ පටන් ගමු".....
මම මාමත් එක්ක රට ගියෙ නෑ. මට ඕනෙ වුනේ මගේ උත්සහයෙන් දියුනු වෙන්න. ඒත් මම තවදුරටත් මල් විකුනුවෙ නෑ. මම මෝටර් රථ කාර්මික විද්යාව ගැන ඉගෙනගත්තා, පුහුනු වුනා. ඒකට මට මාමා උදව් කරා. මගේම වැඩපොලක් මම පටන්ගත්තා. මඩ ගාගෙන මල් කඩපු මට මජං ගාගෙන කාර් හැදිල්ල අමුතු දෙයක් වුනේ නෑ.
ස්වේතගෙයි මගෙයි ආදර කතාව ගලාගෙන ගියත් එයාගෙ ගෙදරින් නම් මට කැමති වුනෙ නෑ.. හරියට ඉගෙනගෙන නැති, අනාථයෙක් ට කව්ද ඉතින් දුව දෙන්න කැමති.
ඒ හැම දෙයක්ම අතරේ මම තාත්තා ගැන හෙව්වා. එයාගෙ අම්මා තාත්තා නැති වෙලා. ගාල්ල පැත්තෙ කෙනෙක්ව කසාද බැදලා කඩයක් කරගෙන ඉන්නවා කියලා ආරංචි වුනා. මට එයාව දකින්න ආසයි. කතා කරන්න ආසයි. එකපාරක් තාත්තෙක්ගෙ උණුසුම විදින්න ඕනෙ වුනා. එයාගෙ ගෙදරට වඩා කඩේට යන එක සුදුසුයි කියලා හිතුනා. මාව දැකලා එයාගෙ ඇස් ගැස්සෙන හැටි මම දැක්කා.
"මට ආරංචි වුනා අසේකා නැති වුනයි කියලා. ඒත් දරුවෙක් ලැබෙන්න හිටියා කියලා කව්රුත් කිවේ නෑ. මට එහෙ එන්න අප්පච්චි තහනම් කරලා තිබ්බෙ. මොකද ලොකු මහත්තයා කියලා තිබ්බෙ මම අයේ ඒ පලාතෙ දැක්කොත් මරනවයි කියලා. මම අසේකට ඇත්තටම ආදරේ කරා. ඒත් ඒ සම්බන්දෙ නිසා මගෙ ඉගෙනීමත් මග නතර වුනා. ජීවිතේ වෙනස් වුනා. ආයෙ පරණ මතක අවුස්සන්න මට ඕනේ වුනෙ නෑ. දැන් මම දූලා දෙන්නෙක්ගෙ තාත්තෙක්. එයාලගෙ අනාගතය ගැන මම හිතන්න ඕනේ. මට වෙන කෙනෙක්ගෙන් පුතෙක් ඉන්නවා කියලා දැනගත්තොත් එයාලටත් ප්රශ්නයක් වෙයි"
"මගෙන් ඔයාට ප්රශ්නයක් වෙන්නෑ තාත්තෙ, පළවෙනි,,අන්තිම වතාවට මාව වැළදගන්නවද?"
එයාට වරදක් කියන්න බෑ. කවදාවත් නොදැන හිටිය දරුවෙක් ගැන එකපාරට සෙනෙහසක් මතු වෙන්න විදිහක් නෑ.
අම්මගෙ ලියුමයි, තාත්තගෙ ෆොටෝ එකයි හැමදාටම මම ලග තියේවි එයාලගෙ මතකයන් විදිහට.
මගේ වැඩපොල අවුරුදු 3-4 ක් ඇතුලත දියුණු කරගන්න මට පුලුවන් වුනා. දැන් ඒකෙ තව තරුණ කොල්ලො දහයක් විතර වැඩ කරනවා. ස්වේතගෙ අම්මා තාත්තා හම්බවෙන්න මාමත් මාත් එක්ක ආවා. එයාලා මේ සැරෙවත් කැමති නොවුනොත් අකමැත්තෙන් හරි ස්වේතව අතාරින්න මම හිතාගත්තා. එයාටත් අනාගතයක් තියෙන්නෙපේ. ඒත් පුදුමෙ වුනේ එයාලා මේ කසාදෙට කැමතියි කිවම.
"ඇත්තටම, වැඩිහිටියොන්ගෙ වැරදි වලට දරුවො දඩුවම් විදින එක සුදුසු නෑ. අභිසෙස් පුතාගෙ ජන්මෙ මොකක් වුනත් එයා මහන්සි වෙලා දියුනු වුනු කොල්ලෙක්. මගේ දරුවා සතුටින් නම් අපිත් සතුටින්."
.....
"පුතා.."
"හරි මාමෙ, "
අද තාත්තා අතින් කෙරෙන්න ඕනෙ යුතුකම් ටික මගේ මාමා කරනවා. මාව පෝරුවට නග්ගන්නේ එයා.
"පුතාට තෙරුවන් සරණයි. මගේ නංගි කොහේහරි ඉදන් බලාගෙන ඉන්නවා ඇති. දැන්වත් එයාගෙ ආත්මෙට සැනසීමක් ලැබෙයි."
