01/06/2026
මහත කෙල්ල (අවසාන කොටස)
අපි ගිහින් නතර උනෙ ලොකු ජුවලරි ෂොප් එකක් ලග. එයා ගිහින් එතන තිබ්බ වලලු වලින් ලස්සන එකක් මට තොරලා දෙන්න කිව්ව. මමත් ඉතින් ලස්සන චාම් එකක් තොරලා දුන්නා. එයා එක් අරගෙන දෙන්නා එක්කම එලියට ආවේ ගෙදර යන්න.
සාවින්ද්යා බීච් එකතියෙන්නේ ලගමනේ අපි ටිකක් එතනටගිහින් යමුද කියලා සනුජ් ඇහුවම මට බෑ කියනනන බැරි උනා. මොකද පොඩි කාලේ ඉදන්ම මන් ආස තැනක් උන බීච් එකට යන්න අවස්ථාවක් ආවම මම ඒකනම් අත් අරින්නේ නෑ. ඒ හින්දා මම එකපයින් කැමති උනා. අපි සනුජ්ගේ කාර් එකේ බීච් එක පැත්තට ගියා . අද සනුජ් හරි අමුතුයි. වැඩි කතාවක් නෑ මාත් එක්ක වෙනදට එක දිගට කියවන එයා හරි නිහඩයි. මාත් ඒක එච්චර හිතුවේ නෑ. කෙහොමහරි අපි බීච් එකට ඇවිත් බංකුවක් උඩින් වාඩි උනා. ඒ වෙලාව ඉර බෑහැගෙන යන වෙලාව අහස හරි ලස්සනට පේනවා . සනුජ් මගේ ලගින්ම වාඩි වෙලා එයාගේ දුඹුරුඇස් මන් දිහාට හරවලා හීනි කරලා බලලා ඇහුවේ "මෙකෝ සාවි අයිස්ක්රිම් එකක් කනවද?" කියලා.
ඇත්තමයි ඒක අහපු විදිහට මාව සීතල වෙලා ගියා. මොකද මේ මාස ගානටම එයා මට සාවි කියලා කතා කරපු පලවෙනි පාර.
මට කටෙන් වචන ආවෙත් නෑ.
"කමු", මම එහෙම කිව්වා .
එයා ඒ එක්කම ඒ ලගම තිබ්බ අයිස් ක්රීම් වෑන් එකෙන් වැනිලයි ෆෘට් ඇන්ඩ් නටුයි අයිස් ක්රීම් දෙකක් අරන් මන් ලගට ආවා. එයා ලගට ඇවිත් ෆෘට් අන්ඩ් නට් අයිස් ක්රීම් එක මගේ දිහාට දික් කලා. මම පුදුමෙන් එයා දිහා බැලුවේ එයා කොහොමද මම ආස දේ දන්නේ කියලා අහන්න වගේ.
ඒකට එයා උත්තර විදිහට හරි ලස්සන හිනාවක් මට දැම්ම. අනේ දෙය්යනේ ඒ හිනාවට පිස්සු නොවැටුනු ටික විතරයි මම. මට නිකන් මම අර ඒලෙවල් කාලේ සනුජ්ට කැමැත්තෙන් හිටිය හැගීම් ආයෙමත් මතු වෙන්න ගත්තා වගේ දැනුනේ. මේ මාස ගාන ඇතුලේ මම මගේ හිතටම තේරුම් කරලා දුන්නේ සනුජ්ව යාලුවෙක් විදිහට ආශ්රය කරපන් එච්චරයි එතනින් එහාට මොකුත් වෙන්නේ නෑ කියලා. ඒත් එයා එහෙම බලද්දී හිනාවෙද්දී ඒ මමම හිතට දාගෙන හිටිය බැමි මගේ හිතම කඩාගෙන යනවා වගේ දැනුනේ මට.
අපි ලගින්ම එහා පැත්කේ කපල් එකකට ප්රපෝස් කරන පාටි එකක් ඇරේන්ජ් වෙවී තිබ්බේ. ඒ කපල් එක හරිම සතුටින් හිටියේ. අපි ආව වෙලේ ඉදන් මන් බලාගෙන හිටියේ ඒ දිහා. සනුජ් උනත් වැඩිය මොකුත් කතා කලේ නෑ. අයිස්ක්රීම් එක කන ගමන් එයා මුහුද දිහා බලාගෙනම හිටියා. එහෙම අපි සද්ද නැතුව පැය භාගයක් විතර ඉන්න ඇති.
"සාවි මොකද හිතන්නේ ජීවිතේ ගැන. " මෙච්චර වෙලා සද්ද නැතුව හිටිය එයා කිසිම අදාලත්වයක් නැති ප්රශ්නයක් ඇහුවා. ඒ මදිවට දැන් මට දිගටම සාවි කියලා කතා කරන්නත් පටන් අරන්.
"එහෙම මොකුත් නෑ සනුජ්. ලැබෙන දේ භාර අරගෙන සතුටින් ජීවත් වෙනවනම් සැනසීමෙන් ඉන්න පුලුවන් කියලා මම හිතනවා" මම එහෙම කිව්වේ එයා අහපු ප්රශ්නේ එච්චර හිතන්නේ නැතුව.
"හ්ම්ම්ම්.." එයා කිව්වේ එච්චරයි.
දැන් වෙලාව හතටත් වෙලා වගේ වෙන්න ඇති. දැන් කලුවර වැටිලා තිබ්බේ බීච් එකේ. එහා පැත්තේ ප්රපෝසල් එකේ වැඩේ යනවා ගජරාමෙට. ඒත් මම හිතුවේ කපල් එකම ඒක ඇරේන්ජ කරලා එයාලම පුදුම වෙනවා නේද කියලා 🤔. ඒත් ඉතින් ඒක එයාලගේ ආසාවනේ. මට මොකටද? මන් මෙච්චර දේවල් හිතනකනුත් සනුජ්ගෙන් කිසි සද්දයක් නෑ. මන් හැරිලා එයා දිහා බැලුවේ දැන් රෑ වෙලා හින්දා යන් කියන්න. ඒත් එයා මගේ එහා පැත්තේ හිටියේ නෑ.
මම බයවෙලා වටපිට බැලුවේ මෙයා කොහෙද ගියේ මටත් නොකියා කියලා. මෙන්න බලද්දි අර ප්රපොසල් එක ඇරේන්ජ් කරපු කපල් එකේ ගෑනු ලමයා එනව මගේ පැත්තට.
මිස් පොඩි උදව්වක් කරනවද? කියලා එයා මගේ ලගටම ඇවිත් ඇහුවා.
මොකක්ද ? මම එයාගෙන් ඇහුවේ පුදුමෙන්. මොකද මට දැන් සනුජ්ව හොයාගන්නත් ඕනි වෙලා තිබ්බේ. කෝල් එකක් ගත්තත් එයා ආන්ස්වර් කලේ නෑ.
අනේ මිස් මගේ යාලුවා එනවා කිව්වට එයා එන්න ටිකක් පරක්කු වෙනවා කිව්වා. මට ටිකක් පස්සට වෙන්න පොඩි උදව්වක් විදිහට මිස්ට ඉන්න පුලුවන්ද? ඒ ලමයා ඇවිල්ලා එහෙම ඇහුවම මට බෑ කියන්න හිත දුන්නේ නෑ. මම ටක්ගාලා සනුජ්ටත් මැසේජ් එකක් දාලා ඒ ලමයා එක්ක එතනට යන්න ලෑස්ති උනේ.
මම නැගිටලා ඒ ලමයා එක්ක එතනට යද්දි ඒ ලමයගේ බෝයිෆ්රෙන්ඩ් පිටිපස්ස හරවලා හිටියේ. ඒ හිටපු කෙනා එක පාරට මගේ පැත්තට හැරෙද්දි මට ඇස් අදහගන්න බැරි උනා. ඒ හිටියේ සනුජ්. මල් පොකුරක් අතේ තියාගෙන. මගේ එහා පැත්තේ හිටිය ගෑනු ලමයත් ඒ එක්කම මගේ ගාවින් අයින් වෙලා ගියා. මන් දිහාට හිමීට ඇවිදගෙන ආව සනුජ් මගේ ඉස්සරහ දණ ගැහුවේ මල් පොකුර මගේ දිහාට දික් කරන ගමන්.
"විල් යූ මැරි මී සාවි!. එයා එහෙම කියන ගමන් එයාගේ හීනි දුඹුරු ඇස් වලින් මගේ දිහා බලන ගමන් ලස්සන හිනාවක් මට දුන්නා. මට කිසිම දෙයක් හිතාගන්න බැරුව මේ වෙනකොටත් හිටියේ.
"අනේ ඕක ගන්න සාවියෝ නැත්තම් පව් අපේ මේ සනුජ් දොස්තර මහත්තයා. " ඒ ආවේ මට හුරුපුරුදු කටහඩක්. මන් වටපිට බැලුවේ මන් හිතුව කෙනාමද බලන්න. ඔව් හිතුවත් වගේ නූරි තමා. ඒ එක්කම තමා මම වටපිට බලන්න පටන් ගත්තේ. මගේ වටේ හිටියේ මම මෙච්චර වෙලා නොදැක හිටියට මගේම අය මගේ වටේ වටවෙලා හිටියා. මගේ අම්මා, නූරි, නූරිගේ වෙන්න හස්බන්ඩ්, නූරිගේ ගෙදර අය ඔක්කොම වගේම සනුජ්ගේ ගෙදර අයත් ඇවිත් හිටියා. මන් ෆොටෝ වලින් දැකලා තියෙන හින්දා සනුජ්ගේ ගෙදර අයව අදුරගත්තා. මන් මේ තප්පරේට ඔක්කොම බලලා ආයේ බැලුවේ මන් ඉස්සරහ ඉන්න සනුජ් දිහා. එයාගෙන් අහන්න ප්රශ්න කෝටියක් තිබ්බත් මේක ඒකට වෙලාව නෙමෙයි කියලා මම දැනගෙන හිටියා. ඒ හින්දා එයා මට මෙච්චර වෙලා දික්කරගෙන හිටිය මල් බොකේ එක මම ගත්තා. ඒ ගන්නවා එක්කම නැගිට්ට සනුජ් දැන් පැය දෙකකට විතර කලින් මමම තෝරපු ලස්සන රත්තරන් වළල්ල මගේ අත අරගෙන මගේ අතට දැම්මා. මම ඇත්තටම මේ හැම වෙලේම හිටියේ ගල් වෙලා වගේ. වෙන්නේ මොකක්ද කියලවත් අයිඩියා එකක් මට තිබ්බේ නෑ.
"සාවි මම ඔයාට කැමති.ඔයාට ගොඩාක් ප්රශ්න ඇති මගෙන් අහන්න. ඒ හැමදේටම මම උත්තර දෙන්නම්. ඒත් දැන් නෙමේ. මෙතන මම ආව අයට පාටි එකක් ඇරේන්ජ් කරලා තියෙනවා. එක ඉවර උනහම අපි ටිකක් තනියම එලියට යමු." එයා එහෙම කියන ගමන් මගේ අත අල්ල ගත්තා.
"දැන් ඔයා නූරි එක්ක ටිකක් ඉන්න. ඔයා ටිකක් බයවෙලා පුදුම වෙලා වගේ ඉන්නේ කියලා මම දන්නවා. ඒවා ටිකක් සෙට්ල් උනහම අපි කතා කරමු. ඒත් මට ඔයාගෙන් දෙයක් දැනගන්න ඕනි. ඔයා මට ඇත්තටම කැමති නේද?" එයා එක් ඇහුවේ මගෙ අතින් අල්ගගෙන මගේ අස් දෙක දිහා බලන ගමන්.
මන් කදුලු පිරුන ඇස් දෙකෙන් එයා දිහා බලාගෙන් ඔලුව හෙලෙව්වා.
එහෙනම් එච්චරයි එයා එහෙම කියන ගමන් මගේ අත අතැරලා ඇස් දෙකෙන් පෙන්නුවේ නූරිව.
කොහොමහරි අපි හිටිය තැනට ටිකක් එහායින් පාටි එකක් ඇරේන්ජ් කරලා තිබ්බා. අපි හැමෝම ඒ හරියට ගියාට පස්සේ මම ඉක්මනින් ගියේ නූරි ලගට. මොකද මේ වෙනකොට මට සෑහෙන්න ප්රශ්න තොගයක්ම තිබ්බා.
"හෝව් හෝව් , උබ අහන්න යන හැම ප්රශ්නයක්ම මම දන්නවා. ප්රශ්න අහන්න මහන්සි වෙන්න එපා. මම උත්තර ටික දෙන්නම්." මම ඒකි ලගට ලං වෙනවා කියලා දැක්ක පලවෙනි තප්පරේම නූරි කෑ ගැහුවා. මම ඒකිගේ වෙන්න හස්බන්ඩ්ගෙනුත් අවසරේ අරන් ඒකි එක්ක ආවේ කට්ටිය ටිකක් අඩු තැනකට.
"ඇත්තටම මොකක්ද නූරි මේ උනේ . උබත් මේ හැමදෙම දැනගෙනද හිටියේ". මම කෙලින්ම ඒකිගෙන් ඇහුවා.
"දැන් මට කියහන් මේ උන දේවල් වලට උබ කැමති නැද්ද කියලා." ඒකි මම අහපු ප්රශ්නෙට උත්තරයක් දෙනවා වෙනුවට මගෙන් ආයෙම ප්රශ්නයක් ඇහුවා.
"උඹ දන්නවනේ මේක මගේ පොඩිකාලේ ඉදන් තිබුන හැබෑ නොවුන ලොකුම හීනයක් කියලා. ඒත් ඒ හිනේ මේ විදිහට උනහම මට දරාගන්න බෑ. මට බයයි මේකත් ඇත්තටම හීනයක්ද කියලා". මම එහෙම කිව්වේ මට ටිකක් ඈතින් මගේ පිටිපස්සසෙන් හිටන් එයාගේ යාලුවෙක් එක්ක කතා.කර කර ඉන්න සනුජ් දිහා බලාගෙන
"මේක හීනයක් නෙමෙයි මෝඩියේ. මේක ඇත්තක්. ඒ වගේම ඒක උබට ලැබෙන්න තිබ්බ දෙයක්".නූරි මට එහෙම කිව්වේ මගේ කම්මුලක් මිරිකන ගමන්.
"ඒත් ඒලෙවල් කාලේ තඩිච්චියක් ගානට මාව දැක්ක සනුජ් කොහොමද නූරි දැන් මට කැමති වෙන්නේ". මන් එහෙම ඇහුවේ හරි අසරණ බැලමකින්. මොකද එදා ඇහුන වචන මට තාම මතක් වෙනවා.
"දැන් මට කියපන් එදා උඹට එහෙම කියනවා ඇහුනේ සනුජ්ද?" නූරි එහෙම අහුවම මම ඔලුව හෙල්ලුවේ නෑ කියලා කියන්න.
"එහෙනම් එදා සනුජ් එහෙම කිව්වෙත් නෑ වගේම තමා එහෙම හිතලත් නෑ" නූරි එහෙම කිව්වම මම නූරි දිහා බලන් හිටියේ ඇස් ලොකුකරගෙන
නූරි ආයෙ මන් දිහා බලලා කතා කරන්න පටන් ගත්තා.
"ඔව් එදා සනුජ් එයාගේ යාලුවෝ එක්ක කතා වෙලා තිබ්බේ උඹට කැමති කියලා. එහෙම කිව්ව වෙලාවේ උගෙ යාලුවෙක් සනුජ්ට කියපු දේ තමා උඹට ඇහිලා තිබ්බේ. ඒත ඊලග දවසේ සනුජ් ඉදලා තියෙන්නේ උබෙන් කැමැත්ත අහන්න. ඒත් උබ එදා ඉදන් කලේ සනුජ්ව මගෑරපු එක හින්දා ඒක කියන්න වෙලා නෑ. ඒලෙවල් වලින් පස්සේ හිත හදන් ඌ සාමාන්ය විදිහට ඉදලා උබත් කැමති නැතුව ඇති ඒක නිසා තමා මගාරින්නේ කියලා. පස්සේ අර මාස ගානකට කලින් අපිව දැක්ක දවසේ ඉදන් තමා ආයේ. එකම තැන වැඩ කරන්න ආවට පස්සේ ඉතින් සනුජ්ටත් අදහගන්න බැරි වෙලා. පස්සේ මා එක්ක ඕක කිව්වා. මමත් ඉතින් ඇත්තටම උබත් ඌට කැමැත්තෙන් හිටියේ කියලා මුලු කතාවම කිව්වා. ඒත් උබට එක පාර ආයේ ලන් වෙන්න බය හින්දා තමා මෙච්චර කල් ඉවසන් ඉදලා මෙහෙම දෙයක් ප්ලෑන් කලේ හැමෝගෙම කැමැත්තෙන්. මොකද දැන් උබ අකමැතිද?"
ඔක්කොම කියලා නූරි මන් දිහා බලලා අන්තිමට එහෙම ඇහුවේ මූණත් ඇල කරන්.
"පිස්සුද බන්. මන් කොයි කාලේ ඉදන් දැකපු හීනයක්ද මේ හැබෑ උනේ. මම සනුජ්ව නැති කරගන්නේ නෑ ආයේ කවදාවත්. මම සනුජ්ට ආදරෙයි."
මම එහෙම මුමුණන ගමන් මට පිටිපස්සෙන් ඉන්න සනුජ් දිහා බලලා හිනාවුණා. එයත් මා දිහාමයි බලන් ඉදලා තියෙන්නේ. ඒ ඇස් දිලිසෙනවා.
"මම කවදාවත් ආයේ ඔයාව නැති කරගන්නේ නෑ සනුජ්. මම ඈත ඉදන් එයා දිහා බලාගෙන පොරොන්දුවක් උනා. සනුජ් එක්ක ගෙවන මගේ ලස්සන අනාගතේ විතරයි ඒ වෙලාවේ මගේ හිත පුරාම තිබුනේ. මන් හිමිහිට සනුජ් දිහාට ඇවිදන් ගිහින් එයාට තුරුලු වුනා.
නිමි.
ශානි ✍️
කතාව ගැන ඔයාලගේ අදහස් කියාගෙන යන්න. අලුත් කතාවක් ඉක්මනට ඕනිද
#කෙටිකතා
