20/07/2026
ඇය නමින් තවමත් |නමවන කොටස
දින කිහිපයකට පසු...
ධනුගේ තත්ත්වය ටිකෙන් ටික යහපත් වෙමින් තිබුණි. ප්රතිකාරවල අමාරුකම් තිබුණත්, ඇයගේ මුහුණේ තිබූ බලාපොරොත්තුව නැවත පැමිණ තිබුණි.
මහී සමඟ ගත කරන සෑම මොහොතක්ම ඇයට වටිනා විය.
එක් සවසක, ඔවුන් දෙදෙනා රෝහලේ වත්තේ ඇවිදිමින් සිටියහ.
"මහී..."
"ම්ම්?"
"ඔයාට මතකද අපි මුලින්ම හම්බවුණු දවස?"
මහී සිනාසුණේය.
"මතක නැති වෙයිද? පොත් ටික බිම දාලා දුවගෙන ආපු කෙල්ලව."
ධනු සිනාසුණාය.
"ඒ කෙල්ලට එදා හිතුණේ නෑ... එයාගේ ජීවිතේ ලොකුම හමුවීම ඒක වෙයි කියලා."
"මටත් හිතුණේ නෑ."
මහී මොහොතක් නතර වී ඇය දෙස බැලීය.
"ඒත් දැන් මට තේරෙනවා. සමහර අය අපේ ජීවිතයට එන්නේ අහම්බෙන් වගේ පෙනුණත්... ඒක ඉරණමක්."
ධනුගේ ඇස් තෙත් විය.
එදින රාත්රියේ...
ධනු තම කාමරයේ තනිව වාඩි වී සිටියාය.
ඇය අතේ තිබුණේ කුඩා ලියුම් පොතකි.
එහි පළමු පිටුවේ ලියා තිබුණේ,
"මහී වෙනුවෙන්..."
ඇය සෙමින් ලියන්න පටන් ගත්තාය.
"මහී,
ඔයා මේක කියවන දවස වෙනකම් මං හිතනවා මං ඔයා ළඟ ඉන්නවා ඇති කියලා.
හැබැයි මොන දෙයක් වුණත්, මං ඔයාට කියන්න ඕනේ දෙයක් තියෙනවා.
ඔයා මගේ ජීවිතේට ආපු දවසේ ඉඳන් මං දැනගත්තා ආදරේ කියන්නේ මොකක්ද කියලා.
ඔයා මාව ශක්තිමත් කළා.
මං බය වුණ හැම වෙලාවකම මගේ අත අල්ලගත්තා.
ඒ නිසාම... මං ඔයාගෙන් එක දෙයක් ඉල්ලනවා.
මාව මතකයක් කරගෙන ජීවිතේ නවත්තන්න එපා.
ඔයා සතුටින් ජීවත් වෙන්න.
ඒක තමයි මගේ ලොකුම කැමැත්ත."
ධනුගේ කඳුළු බිංදු කඩදාසිය මත වැටුණි.
ඇය ලියුම් පොත වසා තබා ගත්තාය.
ඊළඟ දවසේ මහී ධනු හමුවීමට පැමිණි විට ඇය වෙනදාට වඩා නිහඬ බව ඔහුට දැනුණි.
"මොකද ධනු? අද හරි නිහඬයි."
"නෑ මහී... මං හිතුවා."
"මොනවා ගැනද?"
ඇය ඔහු දෙස බලා සිනාසුණාය.
"අපේ අනාගතය ගැන."
මහී සතුටින් ඇය දෙස බැලුවේය.
"එහෙනම් අපි ලස්සන අනාගතයක් හදමු."
ධනු හිස සැලුවාය.
නමුත් ඇගේ හිත ඇතුළේ තිබුණේ වෙනත් බියකි.
මහී නොදැන සිටි දෙයක්...
වෛද්යවරයා ඊයේ ඇයට තනිවම කියූ වචන කිහිපයක්.
"ප්රතිකාරයට ප්රතිචාරය හොඳයි... ඒත් තව දුරටත් අපි සැලකිලිමත් වෙන්න ඕනේ."
ඒ වචන ධනුගේ හිතේ තවමත් දෝංකාර දෙමින් තිබුණි.
ඇය මහීට සිනාසුණත්...
ඇගේ හිතේ තිබුණේ එකම ප්රාර්ථනාවකි.
"මට තව ටික කාලයක් දෙන්න..."
