06/11/2025
जीवन र अस्तित्वको मौन सत्य!
मृत्यु त्यो महान् र न्यायपूर्ण सत्य हो जसले सबै असमानतालाई क्षणभरमै शून्यमा विलय गरिदिन्छ।
मानिस जन्मिएपछि ऊ आफ्नो नाम, पद, सम्पत्ति, प्रतिष्ठा, वर्ग र वंशको पहिचान बनाउँदै जान्छ।
सम्राट दरबारमा रहन्छ, आदेश दिन्छ, जनतालाई शासित गर्छ।
भिखारी सडकमा रहन्छ, दया माग्छ, दिन बिताउँछ।
तर जब मृत्यु आउँछ —
न त सम्राटको मुकुट बाँच्छ,
न भिखारीको भिक्षा–कटो।
सबै माटोको एउटै अँगालोमा फर्किन्छन्।
मृत्यु नै जीवनको सबैभन्दा ठूलो समताकारी शक्ति हो।
यो कुनै वर्ग, जात, धर्म वा सम्पत्तिको हिसाब गर्दैन।
यो सबैलाई एउटै मौनमा, एउटै निस्सासमा, एउटै यात्रामा विलीन गरिदिन्छ।
हामीले जीवनभर जे–जे सँग संघर्ष गर्छौं — धनका लागि, हैसियतका लागि, नामका लागि —
ती सबै मृत्युको क्षणमा अर्थहीन हुन्छन्।
सम्राटको शाही ओछ्यान र भिखारीको चिसो ढुंगा, अन्ततः एउटै मौन निद्राको बिछ्यौनामा परिणत हुन्छ।
तर यही सत्यले जीवनलाई गहिरो अर्थ पनि दिन्छ —
यदि अन्त्यमा सबै समान छौँ भने,
किन हामी जीवनभर असमानताको दौडमा आफूलाई थकाउँछौं?
किन अरूभन्दा माथि उठ्ने चाहना राख्छौं,
जब अन्ततः सबै माटोमा नै फर्किनुपर्छ?
साँचो जीवन त त्यसैमा छ —
जहाँ हामी जीवनलाई अस्थायी तर अमूल्य अवसरको रूपमा लिन्छौं।
जहाँ हामी समयलाई पदका लागि होइन, अर्थका लागि खर्च गर्छौं।
जहाँ हामी सम्पत्ति होइन, सम्झना बाँच्छौं।
जीवनको मूल्य मृत्युले होइन,
हाम्रो चेतनाले निर्धारण गर्छ।
मृत्युले सबलाई समान बनाउँछ,
तर चेतनाले कसैलाई अमर बनाउँछ।
