28/01/2025
"Silong ng Buwan".
Episode 1: Ang Pagtatagpo sa Dilim
Sa gitna ng katahimikan ng isang pribadong resort sa Batangas, ang malamig na simoy ng hangin at liwanag ng buwan ang tanging saksi sa muling pagkikita nina Isabel at Rafael. Limang taon na ang nakalipas mula noong huling nagtagpo ang kanilang mga mata, at ang sakit ng kanilang nakaraan ay tila nananatili sa pagitan nila.
"Bakit ka nandito, Isabel?" tanong ni Rafael habang nakatayo sa ilalim ng gazebo. Ang kanyang tinig ay malamig ngunit may halong pagkasabik na hindi niya maitanggi.
"Ikaw ang nagsabi sa akin noon na harapin ang mga bagay na hindi ko kayang takasan," sagot ni Isabel, ang mga mata niya'y nananatiling nakatuon sa dagat. "At narito ako ngayon, handa na akong tanggapin ang lahat."
Dahan-dahang lumapit si Rafael, at ang amoy ng kanyang pamilyar na pabango ay parang alon na bumalot kay Isabel. Tumigil siya sa likod nito, halos magkadikit na ang kanilang mga katawan.
"Tanggapin? Paano mo tatanggapin ang lahat kung ikaw mismo ang tumakas noon?" may halong hinanakit sa boses ni Rafael.
Lumingon si Isabel, ang kanyang mga mata'y punong-puno ng emosyon. "Tumakas ako dahil natakot akong masaktan pa. Pero Rafael..." Sandaling tumigil siya at huminga nang malalim. "Ikaw ang dahilan kung bakit ako bumalik. Hindi ko na kayang itanggi sa sarili ko."
Biglang bumuhos ang ulan, tila sumasabay sa tensyon sa pagitan nila. Basang-basa si Isabel, ang manipis na damit na suot niya'y dumikit sa kanyang katawan. Hindi mapigilan ni Rafael ang tumitig, hindi dahil sa pisikal na anyo nito, kundi dahil sa pagmamahal na matagal niyang sinubukang kalimutan.
"Isabel, bakit ngayon lang?" bulong ni Rafael habang unti-unting nilalapit ang kanyang mukha sa kanya.
Sa halip na sumagot, inilapit ni Isabel ang kanyang mga labi sa kanya. Ang halik na iyon ay puno ng pananabik, galit, at pagmamahal na hinubog ng panahon. Ang bawat dampi ng kanilang mga labi ay tila muling binuhay ang lahat ng nawala sa pagitan nila.
Ngunit bago pa tuluyang magpatuloy ang init ng sandali, umatras si Rafael. "Isabel... kung ganito lang din ang gagawin mo pagkatapos, huwag mo na akong simulan ulit," sabi niya habang iniiwas ang tingin.
Tumingin si Isabel, puno ng lungkot ang kanyang mga mata ngunit determinado. "Hindi na ako aalis, Rafael. Handa akong buuin muli kung ano man ang nasira noon."
Itutuloy...
