24/06/2026
CZY BIESZCZADY MAJĄ STAĆ SIĘ SKANSENEM? PYTANIA O NASZĄ ZIEMIĘ I NASZĄ PRZYSZŁOŚĆ.
Jako mieszkaniec gminy Solina, ale przede wszystkim człowiek, dla którego Bieszczady stały się domem, o który moja rodzina dba od trzech pokoleń, nie mogę milczeć. Jedno moje dziecko buduje tu swoje życie w powiecie bieszczadzkim, a drugie w powiecie leskim, dlatego z wielkim niepokojem obserwuję kierunek, w którym zmierza nasz wspólny region. Czy pod szlachetną przykrywką ochrony przyrody nie jest realizowany scenariusz, który może doprowadzić do wykluczenia nas, mieszkańców, z gospodarczego życia naszej małej ojczyzny?
Czy biurokracja stała się barierą nie do przejścia?
Ostatnio otrzymałem z urzędu pismo w sprawie warunków zabudowy. Termin załatwienia sprawy? Rok 2028. Jako powód urzędnicy wskazali dwa argumenty: „dużą liczbę wpływających wniosków” oraz „brak personelu”. Pytam więc publicznie: czy gdybym ja, jako obywatel, otrzymał nakaz zapłaty podatków i odpowiedział urzędowi, że termin płatności przesuwam o kilka lat, bo akurat „mam dużo spraw na głowie” albo „brakuje mi funduszy”, urząd by to zaakceptował? Odpowiedź jest oczywista: absolutnie nie. Wobec obywatela urząd zawsze znajdzie sposób na egzekucję, ale gdy to mieszkaniec potrzebuje decyzji niezbędnej do rozwoju swojej ziemi, nagle wszystko staje w miejscu. Czy mamy wierzyć, że w całym naszym regionie nie ma osób kompetentnych, czy może te wymówki – akceptowane przez niejednego urzędnika zasiadającego na wysokim stanowisku – to tylko wygodna zasłona dymna dla braku woli działania?
Co stało się z naszymi szansami na rozwój?
Jako człowiek, który od lat jest związany z turystyką i pszczelarstwem, przyzwyczaiłem się do wnikliwej obserwacji otoczenia. Często bywam w Chochołowskich Termach i za każdym razem – także dzisiaj – z uwagą przyglądam się temu, jak ten obiekt funkcjonuje. Widzę tłumy ludzi z całej Polski, którzy przyjeżdżają tu niezależnie od pogody. Analizuję, jak ta infrastruktura napędza gospodarkę. I za każdym razem nasuwa mi się bolesna refleksja: dlaczego my, z naszym potencjałem, wciąż tkwimy w martwym punkcie? Często rozmawiam z mieszkańcami o działkach w Solinie, na których miało powstać życie, ale w odpowiedzi widzę tylko bezradne wzruszenie ramion. Nikt nie wie, co się dzieje, nikt nie zna planów. Ta sprawa owiana jest taką mgłą tajemnicy, że nawet najbardziej dociekliwi mieszkańcy odpuścili poszukiwanie odpowiedzi. Dlaczego tak atrakcyjne grunty, zamiast służyć nam wszystkim, stały się tematem, którego nikt w gminie nie chce lub nie potrafi wyjaśnić?
Czy czeka nas „Program Rezerwat”?
Czy to możliwe, że realizowany jest scenariusz przekształcenia Bieszczad w jeden wielki rezerwat? Czy naprawdę mają być one tylko pięknym tłem dla turystów, podczas gdy my, mieszkańcy, będziemy zmuszeni szukać szczęścia gdzie indziej, bo nie możemy budować domów czy rozwijać lokalnych biznesów? Czy pod przykrywką ekologii nie kryją się plany dla tych, którzy w cieniu czekają na dostęp do bieszczadzkich zasobów, ignorując nasze potrzeby?
Czas na uczciwą rozmowę – pytania do władz:
Jako mieszkaniec, który czuje odpowiedzialność za ten region, nie godzę się na milczenie. Zadaję więc publicznie pytania, na które każdy z nas zasługuje na odpowiedź:
Dlaczego czas oczekiwania na podstawowe decyzje budowlane przekracza wszelkie granice rozsądku i czy jest to działanie celowe, przyzwalane przez każdy lokalny urzędnik na decyzyjnym stołku?
Kto w rzeczywistości zarządza terenami, które miały służyć rozwojowi turystyki w naszej gminie i dlaczego informacja ta jest tak trudna do uzyskania?
Czy naszym celem ma być przyszłość dla ludzi, którzy tutaj żyją i pracują, czy tylko „rezerwat” pod nadzorem tych, którzy nie liczą się z naszym głosem?
Apeluję do wszystkich mieszkańców: interesujcie się tym, co dzieje się z Waszymi działkami i wnioskami. Nie pozwólmy, by urzędnicza cisza stała się wyrokiem dla naszego regionu. Bieszczady to nie tylko drzewa i zwierzęta – to przede wszystkim my, ludzie.
