MommyMoo

08/10/2022

#นกหลุด...ใครพบเห็นช่วยแจ้งด้วยนะคะ
- นกฟอพัสสีฟ้า (นกตัวเล็กๆ) อายุ 2 เดือน
- น้องหลุดจากหมู่บ้านกฤตยา ซอย5
บินเข้าไปในหมู่บ้านวินด์มิลล์
- ใครพบเห็นได้โปรดติดต่อน้องปุญญ์
- โทร 098-848-6670, 02-013-0620
ขอบคุณมากๆ ค่ะ

28/11/2015

ทำไมยิ่งห้าม...ลูกยิ่งทำ ^______^
มันเป็นแบบนี้นี่เองเนอะ

✿✿ ทำไมพูดว่า "อย่า" "ไม่" "ห้าม.." ลูกจึงทำ... ✿✿
_________________________________
ผมได้มีโอกาสฟังเพลงที่งานลอยกระทงที่ผ่านมา…
ในท่อนฮุกของเพลงนั้นร้องว่า
" 🎶 อย่าตี อย่าตี อย่าตี อย่าตี อย่าตีกันเน้อ..♫♫ "
(สืบมาว่าเป็นเพลงขอร้องวัยรุ่น คำมอด พรขุนเดช ลองเปิดดูครับ ^_^)
ทำให้ผมนึกถึงเรื่องที่ผมเคยบรรยายใน workshop Parent as Coach 4 ครั้งที่ผ่านมา จึงคิดว่าน่าจะนำมาเขียนและยกตัวอย่างได้เห็นภาพชัดขึ้น

เมื่อพวกเรากลับถึงบ้าน
ผมบอกกับณดาว่าเดี๋ยวพ่อจะร้องเพลงให้ฟังแล้วณดาเต้นนะ
ณดาตื่นเต้น รอคอย...
ผมเลยร้องว่า...
♪ อย่าตี อย่าตี อย่าตี อย่าตี กันเน้อ... ♫♫
ผลปรากฏว่า ณดาเธอทำท่าตีๆๆ ตุ๊กตา ตามจังหวะเพลงที่ผมร้อง
ย้ำเลยครับว่า ... เธอทำท่าตีพร้อมหน้าตาจริงจัง
(บ้านไหนจะลองเอาไปทดลองดูก็ได้นะครับ)
ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น…
เคยสงสัยไหมครับว่า…
ทำไมเวลาที่เราบอกลูกว่า "อย่า" "ห้าม" "ไม่"
แล้วลูกยังคงฝ่าฝืนทำในสิ่งที่เราบอก เช่น
"อย่าวิ่ง" --->ลูกวิ่งทันทีอย่างเร็ว
"อย่าปีน" --> ปีนทันที
"ห้ามโยน" --> แน่นอนโยนแน่ๆ

เคยได้ยินทฤษฎี "ช้างสีชมพู"ไหมครับเรามาทดลองกัน
ให้ผู้อ่านตั้งใจอ่านประโยคต่อไปนี้
พร้อมกับจินตนาการตามที่ได้อ่านไปด้วยนะครับ..."มีทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง มีแสงแดดอ่อนๆ ต้นหญ้าสีเขียวไปทั่ว มีนกที่บนต้นไม้ 3 ตัว มองไปอีกทางขวาผมเห็นช้างตัวหนึ่ง มันไม่ใช่ช้างสีชมพู...ห้ามคิดถึงช้างสีชมพู...อย่าคิดถึงช้างสีชมพู...ไม่ให้คิดถึงช้างสีชมพู"....
เป็นอย่างไรบ้างครับ ภาพของช้างสีชมพูปิ๊งขึ้นมาเลยใช่ไหมครับ
นั้นเป็นเพราะสมองไม่สามารถสร้างภาพปฎิเสธได้ในทันที
สมองจึงสร้างภาพสิ่งนั้นขึ้นมาก่อนจึงค่อยปฎิเสธภาพนั้นในภายหลัง
จากบทความ Why Thought Suppression is Counter-Productive
โดย Dr Jeremy D. นักจิตวิทยาได้กล่าวถึงทฤษฎี
ในเรื่องของ Thought Suppression
ของ Wegner, Schneider, Carter, & White (1987) ที่มีการทดลองสุดคลาสสิค “ห้ามคิดถึงช้างสีชมพู และหมีสีขาว” สอดคล้องเชื่อมโยงกับประเด็นดังกล่าว (1)
และจากหนังสือ Powerful thinking on purpose
ได้อธิบายไว้เช่นกันว่าในขณะที่จิตใต้สำนึกทำงานร่วมด้วย ภาพที่เราเห็นและจินตนาการในภาพแรกที่แว๊บและนึกถึงคือสิ่งที่จิตใต้สำนึกรับสารข้อมูลเหล่านั้นโดยปราศจากข้อสงสัย และจิตใต้สำนึกไม่สามารถเข้าใจคำว่า "ไม่" "อย่า" "ห้าม" ได้ (2)
เช่นเดียวกันกับที่เราบอกลูกว่า"อย่าวิ่ง"
สมองจะรับรู้คำว่า"วิ่ง"ขึ้นมาก่อน เด็กๆจึงวิ่งในทันที
ดังนั้นสิ่งที่พ่อแม่ควรสื่อสารสิ่งที่อยากให้ลูกทำ
หรือรับรู้โดยตรง เช่น ถ้าเราไม่อยากให้ลูก"วิ่ง"
ควรเปลี่ยนเป็น "เดินช้าๆ"นะลูก " หรืออย่าเสียงดัง ควรเป็น "พูดค่อยๆ"

และผมเชื่อว่าหลายบ้านมักพูดหรือได้ยินเสมอ
ด้วยคำว่า"อย่าดื้อนะ" "อย่าซนนะ" "วันนี้ดื้อหรือเปล่า" " ซนไหม" สมองและจิตใต้สำนึกของเด็กๆจะรับรู้คำว่า "ดื้อ" "ซน" เข้าไป จนเด็กเองเชื่อว่าตัวเขานั้นดื้อและซนจริงๆ

ในทางกลับกันผู้ใหญ่ที่เป็นคนพูดคำเหล่านั้น
ก็จะโฟกัสไปที่ความดื้อและซนของเด็ก จนมองข้ามสิ่งดีๆในตัวเด็กคนนั้นไปด้วย

ในบทเรียนเรื่องนี้ไม่เพียงแต่สอนวิธีการพูดกับลูก
ให้สื่อความหมายอย่างถูกวิธีและเชิงบวก แต่ยังสอนในเรื่องของการคิดและการใช้ภาษากับตัวเราเองอีกด้วย

ลองจิตนาการดูระหว่างสองคำนี้ครับ
“ชีวิตนี้ฉันไม่อยากจะป่วย และไม่เป็นทุกข์”
กับ “ชีวิตนี้ฉันจะแข็งแรง มีความสุข”
จิตของเรา เสียงในหัวของเราชอบประโยคไหนกว่ากันครับ

ดังนั้นลองฝึกฝนดูครับ
แรกๆเราจะยังไม่ชินกับการเปลี่ยนภาษา
ที่เราเคยใช้มากับแบบแทบจะอัตโนมัติ
แต่การฝึกในช่วงแรกนี้แหละครับเราจะได้ฝึกสติกันไปด้วย เมื่อภาษาเปลี่ยน โฟกัสเปลี่ยน
เชื่อเถอะครับชีวิตเราดีขึ้น....
ชีวิตลูกก็จะไม่ถูกตัดทอนในศักยภาพและมีความสุขแน่นอนครับ

พ่อโป๊ะ
Life Coach และ กระบวนกร

Referrance : (1) http://www.spring.org.uk/2009/05/why-thought-suppression-is-counter-productive.php
(2) http://www.powerfulthinkingonpurpose.com/dont-imagine-pink-elephant/
_______________________
Attachment Parenting By BaanNada
ให้บริการ Coaching session : One on One Coaching และ Group Coaching สำหรับคุณพ่อคุณแม่และบุคคลทั่วไปที่สนใจโดยโค้ชมืออาชีพ สนใจติดต่อ [email protected]
_______________________

28/11/2015

ปล่อยให้ลูกโตแบบที่ลูกเป็น ^_____^

Grow up the way we are
เติบโตในแบบที่เราเป็น
____________________________

‘แด่เช้าวันหนึ่งของปิดเทอมใหญ่
เช้าที่มีเวลาสบายๆให้เราได้วิ่งพร้อมกับพ่อ
และเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวความปรารถนาดี ผ่านเรื่องเล่าของต้นไม้3ต้น’

ทุกเช้าหลังจากวิ่งเสร็จ พ่อมักจะนำเรื่องราวที่พบเจอ จากการไปทำงาน การไปต่างจังหวัด หรือข่าวมาเล่าและแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน แต่วันนี้พ่อไม่ได้เล่าอะไร เพียงแต่เริ่มต้นด้วยการให้เราช่วยยกถังที่ใส่ต้นไม้
(ในใจก็คิดว่า ใช้ลูกสาวยกของอีกแล้ว55 )
พ่อเริ่มต้นบทสนทนาด้วยการถามเราว่า
ต้นไม้ในถังนี้ มีต้นอะไรบ้าง ในใจก็คิดว่า ต้องทดสอบความรู้เราแน่ๆ แต่ที่รู้จักมีอยู่ต้นเดียวคือต้นมะลิ เพราะพอจะจำใบและดอกของมันได้ ส่วนอีก2ต้นที่เหลือ พ่อเฉลยว่ามันคือต้นยางนา และต้นผักหวาน
พ่อสอนว่า การที่เราจะปลูกต้นไม้เราต้องรู้จักธรรมชาติของมัน คนเราก็เช่นกันที่ต้องเรียนรู้ธรรมชาติของตนเองว่าเป็นอย่างไร เติบโตได้ดีในสถานที่แบบไหน สภาพแวดล้อมแบบใด ที่สำคัญคือ เมื่อเราตระหนักในธรรมชาติ ในคุณค่าของความเป็นเรา
เราก็ต้องรู้จักพอใจในสิ่งที่ตัวเองมี
เราอาจจะเป็นต้นมะลิที่เติบโตท่ามกลางต้นยางนาที่สูงใหญ่ ต้นผักหวานที่มีใบอร่อย แล้วเราก็คิดว่า เราเป็นแค่ต้นมะลิ ต้นไม้เล็กๆถ้าเทียบกับต้นยางนา และต้นผักหวาน แต่จริงๆแล้วนั้น เราเป็นตั้ง ‘ต้นมะลิ’ คุณค่าของเราอาจไม่ได้อยู่ที่ความสูงใหญ่ หรือใบที่กินได้ แต่คุณค่าของเราคือการออกดอกที่หอมและสวยงาม และเมื่อเราอยู่ท่ามกลางต้นยางนา และต้นผักหวาน คุณค่าของเราก็ต่างเกื้อกูลซึ่งกันและกัน

เป็นต้นมะลิที่ออกดอกหอม ให้คนนำไปบูชา
เป็นต้นยางนาที่สูงใหญ่ ให้คนนำไปใช้สอย
เป็นต้นผักหวานที่มีใบอร่อย ให้คนเก็บกิน

ทุกคนก็เป็นเหมือนต้นไม้ ต่างมีคุณค่าในแบบที่เราเป็น
สิ่งที่ดีที่สุดเกิดขึ้นเมื่อเราตระหนักในคุณค่าของตนเอง
รู้ว่าเราเป็นอะไร พอใจ และเป็นให้ดีที่สุดในสิ่งนั้น
ไม่ว่าเราจะเติบโตท่ามกลางสังคมที่ให้ค่ากับสิ่งใด
แต่คุณค่าของเราไม่เคยสูญหาย
สิ่งดีๆเหล่านั้นจะยังคงอยู่ในตัวเรา
เพราะทุกๆคนมีความสวยงามที่สุดแล้วอยู่ในตัวเอง
ขอให้เติบโตในแบบที่เราเป็นค่ะ :’)
ใบเตย มูลนิธิพื้นที่ปัญญ์รัก
ปิดเทอมใหญ่ 2557