24/05/2026
Beneath the hanging linen curtains,
where dust and silence stitch themselves into time,
a man stands still
like a poem never spoken aloud.
The black upon his body
reveals both armor and wound,
as though every human soul
was born learning
how to hide its fractures beautifully.
Dim light falls upon sharpened shoes,
like the final scene
inside an abandoned theater
where love does not end in possession,
but in remembrance.
And there, within the darkness,
he remains breathtaking—
like someone
who has already broken once,
yet chose
to become art instead. 🖤
———————————————
ใต้ม่านผ้าดิบ
ที่เวลาเย็บแผลไว้ด้วยฝุ่นและเงา
ชายคนหนึ่งยืนอยู่ในความเงียบงาม
ราวบทกวีที่ไม่เคยถูกอ่านออกเสียง
เสื้อสีดำบนร่างของเขา
เผยโครงของหัวใจและความเปราะบาง
เหมือนมนุษย์ทุกคน
ต่างสวมเกราะ
เพื่อซ่อนรอยแตกของตนเอง
แสงสลัวตกกระทบปลายรองเท้า
เหมือนคืนหนึ่งในโรงละครเก่า
ที่ความรักไม่ได้จบลงด้วยการครอบครอง
แต่จบลงด้วยการจดจำ
และในความมืดนั้น
เขายังคงยืนสง่างาม
เหมือนคนที่เคยแตกสลาย
แต่เลือกจะงดงามต่อไป 🖤
