03/03/2026
De kunst van het omhelzen van ons lichaam - een belichaamde waarheid ✨🌕
Vandaag is het volle maan. En ik voel het.
Misschien jij ook?
De voorbije weken waren heel intens. Alsof er laagjes werden afgepeld die ik dacht al lang verwerkt te hebben. Mijn echtscheiding bijvoorbeeld. Ik dacht dat ik daar "door" was. Dat het hoofdstuk afgesloten was. Maar emoties houden zich niet aan onze planning. Soms komen ze terug, niet om ons te breken, maar om ons iets dieper te laten voelen.
Ook in andere persoonlijke relaties merkte ik dat er dingen geraakt werden. Oude pijn. Oude patronen. En eerlijk? Dat is niet altijd comfortabel. Het is soms confronterend om te beseffen dat er nog stukken in jezelf zitten die aandacht vragen.
Maar net daar zit de uitnodiging.
Wanneer iets naar de oppervlakte komt, krijgen we de kans om het écht te doorvoelen. Zonder oordeel. Zonder het weg te duwen. Gewoon aanwezig blijven bij wat er is. En hoe intenser het voelt, hoe groter de mogelijkheid tot verzachting nadien.
Ik ben dankbaar voor mijn sterke intuïtie. Voor het bewustzijn dat ik de voorbije jaren heb opgebouwd. Voor de keuze die ik maakte om niet weg te kijken, maar naar binnen te keren. Om mezelf beter te leren kennen. Mijn patronen. Mijn verlangens. Mijn grenzen.
Persoonlijke groei is geen rechte lijn. Het is een cyclus. Net zoals wij als vrouw kunnen leven in het ritme van onze cyclus.
Hoe meer ik mij verdiep in ons vrouwelijk lichaam, in onze hormonen, in de kracht van onze menstruatiecyclus, hoe meer ik zie hoe weinig we eigenlijk geleerd hebben over onze eigen natuur. We zijn zo gewend om altijd "aan" te staan. Altijd te geven. Altijd sterk te zijn. Terwijl ons lichaam ons elke maand uitnodigt om te vertragen, te voelen, los te laten en opnieuw te beginnen.
Misschien is dat ook wat deze volle maan mij toont: dat loslaten geen falen is. Dat terugkeren naar jezelf geen zwakte is. Dat kwetsbaarheid een vorm van kracht is.
In mijn werk als lingerie-styliste zie ik het zo vaak: vrouwen die binnenkomen met een bepaalde onzekerheid en buitengaan met een andere houding. Niet alleen door de juiste pasvorm, maar doordat ze zich gezien voelen. Gehoord. Aangeraakt in wie ze werkelijk zijn.
Voor mij gaat het al lang niet meer over lingerie. Het gaat over het omhelzen van ons lichaam. Over het herinneren wie we zijn, onder alle lagen.
En misschien deel ik binnenkort wel wat meer over waar ik me momenteel verder in verdiep ... over hoe onze cyclus geen beperking is, maar een kompas. Een innerlijke gids.
Voor nu wilde ik gewoon dit delen. Omdat ook ik onderweg ben. Omdat groei soms rommelig is. En omdat ik geloof dat wanneer één vrouw haar waarheid durft uit te spreken, ze onbewust ook andere vrouwen de toestemming geeft om dat te doen.
Dankbaar. Voor het proces. Voor het voelen.
Voor jullie. 🤍
Ik nam deze foto van de volle maan in Chalkidiki, onder de zachte hemel van Griekenland - dankbaar voor dit magische moment, en dank aan mijn geliefde Gunter 🤍✨
