02/05/2026
Beste Ann-Piroschka,
Na 44 jaar – jawel, vierenveertig jaar! – schoenen verkopen met hart en ziel, trek jij straks de deur van Piroschka voor het laatst achter je dicht. Wat ooit begon bij Ital, verder groeide onder de vleugels van je moeder, en sinds 1996 helemaal jouw verhaal werd, is uitgegroeid tot veel meer dan een winkel. Piroschka werd een plek. Een begrip. Je tweede thuis op de Diksmuidelaan.
Jij verkocht geen schoenen, Ann. Jij gaf mensen een goed gevoel. Met je warme glimlach, je eerlijke blik en die typische, lichtjes priemende vraag: “Zit dat écht goed?” Want ja, je klanten mochten kiezen… maar jij besliste toch een beetje mee. En gelukkig maar. Generaties lang vertrouwden grootouders, ouders en kinderen op jouw oordeel. Je kende niet alleen hun schoenmaat, maar ook halve stambomen. Piroschka was geen winkel, het was een community avant la lettre.
Mensen die elkaar advies gaven tussen de rekken, terwijl jij vanop een afstandje het verdict al klaar had – goedkeurend knikken of een subtiele “hmm… misschien toch een ander model?”
En achter de schermen? Daar was jij een one-woman army. Etalages die telkens opnieuw verrasten, muren die vaker een nieuw behang kregen dan sommige mensen van sokken wisselen, en ja… ooit zelfs schoenen aan het plafond. Want waarom ook niet? Die creatieve drang beperkte zich trouwens niet tot de winkel. Thuis kreeg de trap met zijn 42 treden nog snel een verflaagje vóór openingstijd, of de living een nieuw accentkleurtje. Gewoon, tussendoor.
Er waren ook momenten met een schaduwkant. Zoals in 2014, toen een val van de keldertrap je even dwong tot stilstand. En plots werd er overal over gesproken – zelfs bij de slager. Gelukkig was daar Carine, die tijdelijk de fakkel overnam. Maar stilvallen? Dat zat nooit echt in jouw natuur.
En dan kwam corona… en werd jij plots een logistiek wonder. Piroschka transformeerde in een supersnelle thuisservice – sneller dan Bol.com. Met de fiets door weer en wind naar Linkeroever, tot diep in de polders, terwijl je batterij het soms al had opgegeven nog voor jij dat deed. Ondertussen tientallen berichten, aanvragen, pasmomenten… geen wonder dat de stress zich af en toe liet zien in de vorm van een koortsblaasje. Maar opgeven? Geen sprake van.
En nu… nu is het moment daar. Het moment waarvan iedereen wist dat het ooit zou komen, maar waar niemand echt klaar voor is.
Ann, zoals ze op de “Laan” zeggen: ze gaan je missen. Hard. Want waar moeten de mensen nu naartoe voor hun schoenen… én hun babbel… én hun vertrouwen?
Je laat meer achter dan een winkel. Je laat herinneringen achter, verhalen, en een plek die voor velen altijd een beetje van jou zal blijven.
Geniet van je welverdiende pensioen. Zonder openingsuren. Zonder leveringen. Zonder verfborstels om 7 uur ’s morgens.
Maar met alle tijd van de wereld.
En wie weet… misschien hangen er thuis binnenkort weer ergens schoenen aan het plafond 😉
Dankjewel, Ann. Voor alles.