10/09/2026
7 jaar zonder jou, men liefje.
Daar is die datum weer... de dag dat we jou hebben moeten afgeven, ondertussen 7 jaar geleden.
7 jaar met jou en 7 jaar zonder jou.
Ik koester de jaren die we samen hebben gehad en ik troost me nog altijd met de gedachte dat ik niets anders zou gedaan hebben. Ik weet dat ik elke dag een goede mama voor je ben geweest, want dat liet je me ook elke dag voelen.
Wat we samen hebben meegemaakt als gezin valt niet te beschrijven. Het was intens en enorm overweldigend. Ik denk dat maar weinig mensen kunnen snappen welke band wij hadden.
Ik ben zo dankbaar voor alles wat we nog tegen elkaar hebben kunnen zeggen.
Dat jij onze liefde hebt kunnen voelen tot de laatste moment.
Dat jij nog steeds onze liefde voelt, voor altijd.
Tot ooit men liefje 💜.
We doen ons best, voor jou en voor elkaar.
Love you to the moon and back...
Een stukje tekst dat ik 7 jaar geleden in het ziekenhuis heb geschreven:
Vanaf het moment dat ik haar ziekenhuisschort moet knopen achteraan, komt er ook een knoop in mijn maag.Ze wordt dan met haar bed tot aan de operatiekamer gebracht. De wandeling tot daar, door die eindeloze ziekenhuisgangen, lijkt steeds eeuwig te duren. Ik probeer dan zoveel mogelijk naast haar te lopen en haar hand vast te houden. We kijken naar elkaar, zeggen niets. Ze lacht naar mij en geeft me een knipoogje.Vrijdag kwamen we aan op een grotere operatiekamer dan normaal. Ze moest een beenmergpunctie + lumbaalpunctie laten doen. De deuren van het OK gaan open en ik zag een gigantische oranje vlek op de vloer, die dan kennelijk niet meer deftig proper kon gemaakt worden, onder het bed waar ons Eléne op moest gaan liggen. Daar stelde ik me dan al vragen bij. Direct 5 mensen rond haar, die vragen aan haar beginnen te stellen, waar ze steeds rustig op kan antwoorden. De zenuwen gieren rond die tijd altijd al door mijn lijf, terwijl ons Eléne er dan uitziet alsof ze alles rondom haar interessant vindt en ze geeft haar ogen de kost. Ik probeer naar zo weinig mogelijk dingen te kijken, zodat er ook zo weinig mogelijk beelden op mijn netvlies gebrand kunnen blijven. Ik kijk alleen naar haar en vraag me af waar ze telkens de moed vandaan haalt...