19/05/2026
Het artikel over “Veilig verblijf” voor jongeren die een gevaar vormen voor zichzelf, laat niemand onberoerd.
Het engagement om te blijven staan voor deze jongeren is sterk. Het is een bewuste keuze als samenleving die respect verdient.
Maar tegelijk roept het een belangrijke vraag op:
waarom moeten we vaak zo ver gaan vooraleer we blijven staan?
Wanneer jongeren in een gesloten setting terechtkomen, wordt hun leven vaak tijdelijk stilgezet.
Hun contact met vrienden, hun school, hun vrije tijd… hun gewone leven komt op pauze.
Terwijl het net daar is dat jongeren bouwen aan hun toekomst.
Daar vinden ze verbinding. Daar groeit hun verlangen. Daar ontstaat hoop.
Wanneer jongeren vooral bekeken worden als een probleem dat beheerst moet worden, worden ze makkelijk een voorwerp van hulpverlening. En dat voel je: onverschilligheid, afhaken of verzet.
Maar dat helpt hen niet vooruit.
Misschien ligt de echte uitdaging ergens anders:
dat we veel vroeger blijven staan. Dat we als samenleving aanwezig zijn vóór het escaleert.
Ja, veiligheid is nodig.
Maar laat het een veiligheid zijn die ook ruimte geeft om te groeien.
Ruimte om:
in verbinding te blijven met anderen
hun opleiding verder te zetten
initiatief te nemen
te ontdekken waar ze gelukkig van worden
Want jongeren zijn geen probleem om op te lossen.
Het zijn mensen met verlangens, met mogelijkheden.
En wanneer we hen als subject blijven benaderen, ontstaat er iets anders: energie, initiatief, goesting.
Laat ons dus blijven staan.
Maar vooral: laten we dat op tijd doen.
