28/12/2025
Hoe 2025 niet bracht wat ik gehoopt had….
Afgelopen jaar ging hét jaar van Iris zijn…na bijna een jaar bezig te zijn met de voorbereidingen van onze verbouwingen, zou 2025 eindelijk het jaar zijn waarin ik ‘mijn’ Iris kon laten zien.
Alles waar ik van droomde en dat binnen het mate van het mogelijke was, daar had ik een jaar op voorbereid, samengewerkt en gepland hoe Iris eruit zou zien en hoe ik nog meer mijn en onze passie voor de job zou kunnen buitenbrengen naar jullie toe.
Maar begin januari liep het al anders: na maanden fysiek te sukkelen, belandde ik dan toch eindelijk een keertje bij de dokter want ik voelde me niet goed en het ging niet over. Gewoon wat moe door alle voorbereidingen van de verbouwingen, als alles voorbij was zou ik wel wat rust nemen. Zonder het te weten én mijn fysieke klachten maanden te negeren liep ik dus rond met een schildklier die aan 1000 kilometer per uur draaide. Graves noemen ze dat…ik had er nog nooit van gehoord.
Eerlijk? Ik dacht…dat zal wel voorbij gaan maar werd 2 weken later, heel terecht, door de endocrinoloog goed op mijn plaats gezet en moest mezelf letterlijk dwingen om te luisteren naar de mensen die mij echt konden helpen.
Maar toch kwamen de verbouwingen eraan, verhuisden we al ons hebben en houden naar de containerwinkel op het marktplein en deden we in 6 weken wat de meesten doen in enkel maanden: we gooiden heel de binnenkant van Iris plat en creëerde Iris 2.0
Valentijn: onze heropening
Na lang wachten, dromen (of waren het nachtmerries) en keihard werken door het ganse team (en nog velen daarrond) konden we eindelijk de winkel openen.
Fysiek ging ik meer achteruit want de verbouwingsdruk was eraf maar het lichaam kon geen rust vinden…want ja die investering was gemaakt én dat moest er dan wel uitkomen hé.
Keihard werken en er altijd voor gaan…zo ben ik opgegroeid en zo dacht ik dat het moest zijn. Dit jaar heb ik geleerd dat dat misschien ook wel anders kan.
LEES VERDER in de comments
