02/01/2023
Dubbel afscheid..... én verrassing....
Rouw is rauw.
Na veertig jaar samen is mijn lieve echtgenoot Ferdinand,
gekend als Ferre, onlangs overleden.
Voor dit summiere schrijven ben ik eigenlijk nog niet klaar...
Het verdriet en de pijn doorklieven mijn hele zijn.
Mijn man was al lang ernstig ziek, zoals de meesten al wisten.
Uit en met liefde zorgde ik voor hem, was altijd bezorgd, gaf alleen het beste.
Sinds eind vorig jaar verslechterde zijn toestand plots heel erg waardoor ik zijn mantelzorger werd, alleen, dag en nacht tot hij overleed. Er heerste immers nog steeds corona.
Het werd een uitputtingsslag.
Het deed me onnoemelijk pijn om Ferre zo te zien lijden en achteruitgaan.
Ik had echter ook enorm veel respect voor zijn strijd, zijn gevecht met zichzelf, zijn leren loslaten van alles en iedereen en de waardigheid waarmee hij dit deed!
Hoe ziek mijn man ook was, hij weigerde morfine.
Hij wou kost wat kost helder en met ons in verbinding blijven.
In UZ Leuven zeiden ze, ongelooflijk! Dit is onmenselijk.. En toch wou Ferre het zo. Hij is lucide gebleven tot zijn laatste adem.
Sterven was eigenlijk voor hem geen optie, hij wou maar één ding 'LEVEN'.
Het brak hem toen hij hoorde dat er een kleinzoontje op komst was en besefte dat hij dat manneke nooit zou zien....
(Ondertussen is dat kleinzoontje net één maand oud en is zijn tweede naam 'Ferdinand')
Maar hij kon ook 's avonds soms nog zeggen: 'Het was een mooie dag....' dan had hij bijvoorbeeld zijn kleindochtertje zien rondhuppelen, hing ze aan de leuning van zijn zetel en riep:
' Boppa,boppa!' met haar betoverende lach, en stralende oogjes keek ze naar hem en hij naar haar.... je zag de liefde voor elkaar uit hun ogen stromen
Maar ondanks zijn ijzersterke wilskracht en hart, moest hij uiteindelijk zwichten...
Een bóvenmenselijke prestatie heeft Ferre geleverd om het zólang vol te houden.
De broosheid van het leven raakt me diep.
Het gemis is enorm....
Voor altijd nooit meer...
Hierdoor heb ik beslist, ook met pijn in het hart,
afscheid van 'De Verwondering' te nemen.
Mijn zaak, die ik 17 jaar geleden uit het niets begon.
Daar waar schoonheid en mensen elkaar raakten...
Ik ben zeer dankbaar om julie, mijn allerbeste, lieve klanten te hebben mogen leren kennen, samen te lachen, heerlijke gedachten wisselen, mooie gesprekken te voeren, humor, jullie medeleven, warmte en vriendschap...
De koffietjes in mijn gezellig tuintje...
Met hart en ziel, veel goesting, passie, zorg en blijheid zocht ik voor elkeen van jullie het allerbeste, mooiste... opdat iedereen op wolkjes of met een supergevoel huiswaarts kon keren.... dat gaf mij dan ook weer een geweldig gevoel!
Met een traan en een lach..
de zeventien jaar zijn voorbij gevlogen!
MAAR, niet getreurd!
Het stemt mij, en ik denk niet alleen mij, erg blij dat
'De Verwondering' blijft bestaan!
Ik vertrouw De Verwondering nu toe aan de ravissante, lieve
Ann Bastiaensen, die met evenveel toewijding, zorg, liefde voor de klanten, hart voor de zaak, gevoel voor esthetica, jullie aan de meest prachtige lingerie, badmode, enzovoort zal helpen...
De Verwondering zal weer de plaats zijn
Daar waar schoonheid en mensen elkaar raken!
Binnenkort meer hierover!
Wordt vervolgd....
Misschien kruisen ónze wegen elkaar ergens nog...
In grote dankbaarheid wens ik jullie verder alvast
een leven met
veel 'graag zien'
én....met
blijvende VERWONDERING!
Mijn warmste, liefste groet,
Rita
