20/09/2026
Ik had een plan…
Het moest allemaal wat rustiger.
Wat meer loslaten.
Wat minder perfectionistisch.
Wat minder alles zelf willen doen.
Ik had het allemaal mooi bedacht.
Een mens kan veranderen, dacht ik.
Tot ik gisteren mijn huis rondkeek en dacht:
“Die tafel moet nog worden afgeveegd”
En de wasmand was niet leeg.
En er lagen kruimels.
KRUIMELS.
Je raadt het al…
Mijn nieuwe, relaxte ik heeft het voorlopig niet gehaald.
Ik ben gewoon iemand die graag alles een beetje op orde heeft.
Ik stofzuig met een enthousiasme waar anderen hun wekelijkse sportabonnement voor nodig hebben.
Twee keer per dag is hier absoluut geen uitzondering.
En een lege wasmand?
Dat is voor mij ongeveer hetzelfde gevoel als vakantie.
Dat moment waarop je ernaar kijkt en denkt:
“Kijk eens aan… ik heb mijn leven op de rails.”
Tot er vijf minuten later alweer een handdoek in ligt.
Maar misschien gaat het daar helemaal niet over.
Misschien is perfectionisme soms gewoon een vermomming voor het gevoel dat je graag grip hebt.
Op je huis.
Op je werk.
Op je agenda.
Op de dingen en vooral… op jezelf.
En laat dat nu net iets zijn wat met ouder worden steeds minder lukt.
Je kunt plannen wat je wilt.
Maar mensen doen hun eigen ding.
Het leven gooit al eens iets tussen je perfect geplande dag.
En soms ligt er gewoon een hoop was waar je eigenlijk geen zin in hebt.
Misschien moet ik dus niet leren om minder graag een opgeruimd huis te hebben.
Misschien moet ik vooral leren om niet te denken dat alles op orde moet zijn vooraleer ik zelf content mag zijn.
Dat vind ik precies een betere uitdaging.
Dus vandaag ga ik proberen om iets meer los te laten.
Ik ga niet alles opruimen.
Niet alles regelen.
Niet alles oplossen.
En als het straks toch weer begint te kriebelen…
dan stofzuig ik.
Want je moet ook niet ineens je persoonlijkheid veranderen.
Geniet van jullie zondag.
En mocht er bij jullie thuis vandaag ergens een volle wasmand staan…
je bent niet alleen.
De mijne staat er ook.
Voorlopig…
Veel liefs
D -X-
