03/10/2022
Mijn zwangerschapsverhaal...
Na bijna 2 jaar proberen om zwanger te geraken, dacht ik toch maar even naar de geneacoloog te gaan. Misschien was mijn voorbehoedsmiddel nog niet uitgewerkt, of deden we het niet op de juiste momenten,...
Na het bezoek bij de geneacoloog (september) was het toch even schrikken. Ik had PCOS. PCOS wat? PCOS hoe? PCOS..? Ik had er nog nooit van gehoord maar ik had dus wel iets. Mijn toenmalige geneacoloog gaf mij niet zoveel info of wat dan ook dus ik was na mijn bezoek niet veel wijzer geworden.
Dan ben ik natuurlijk zoals zovelen zouden doen beginnen opzoeken op google wat PCOS was. Toen zag ik de symptomen en ik kon ze bijna allemaal afvinken: onregelmatige maandstonden, acné, verdikken (ik was na het stoppen van de nuva ring in korte tijd 13kg verdikt zonder iets meer of minder te doen), moodswings, heel emotioneel,... Het enigste dat ik (gelukkig) niet kon aanvinken was de baardgroei. Oké ik had/heb PCOS wat nu? Ik wist dus wel al dat ik niet op de momenten wanneer je vruchtbaar bent vruchtbaar was..
Ik ben dan gaan werken met ovulatie testen en de eerste keer had ik al direct touch en was ik dus volgens de test vruchtbaar. 2 weken later een vroege zwangerschapstest gedaan maar helaas negatief. Oké volgende maand weer proberen.
Met dat ik niet wist wanneer ik vruchtbaar was deed ik elke dag een ovulatietest soms wel 2 per dag. Ik heb dit 2 maanden aan een stuk gedaan maar helaas nergens meer een positieve ovulatietest gehad. De moed zakte mij toen wel even in mijn schoenen.
Toen mijn collega op het werk vertelde dat ik beter eens naar een fertiliteitsarts moest gaan dacht ik: 'wat is me dat nu weer?'. Toen zei ze me dat dat een arts was die gespecialiseerd is in moeilijke zwangerschappen.
Ik dacht: ' ja waarom niet? Ik kan maar alles proberen.'
In december had ik een afspraak bij de fertiliteitsarts in zijn praktijk. Hij gaf mij al veel meer info rond PCOS en zei wat we gingen doen. Dit gebeurde dan allemaal in de kliniek zelf. Eerst gingen ze alles van 0 controleren. Ik moest een onderzoek hebben rond mij eileider of die wel doorliep, mijn vriend moest een sperma onderzoek doen om te zien of het niet daaraan lag. Maar alles was bij allebei in orde. Wat al positief was.
Dan kon ik eindelijk starten met de behandeling. Ik kreeg pilletjes mee (chlomid) die ik moest innemen en daarna moest ik elke morgen (ook de zaterdag) voor mijn werk naar de kliniek om ofwel een echo te nemen of voor een bloedafname. Daar konden ze dan zien of ik bijna mijn eiersprong had of niet. Dit heeft gelukkig niet zo lang geduurd want de eiersprong was in zicht. De dag dat ik bijna mijn eisprong had moest ik 1 spuitje (pregnyl) zetten en toen moesten wij 3 dagen na elkaar betrekking hebben. Wat heel anders was of anders want het was van moeten..
Na 1 week moest ik terug naar de kliniek voor een bloedafname. Was ik zwanger of niet? Dit was momenteel de meest spannenste dag van mijn leven. Ik had die dag ook congé genomen op mijn werk want zowel positief als negatief nieuws ging voor mij een invloed hebben op mijn emoties want het was al een zware emotionele rollercoaster geweest door de chlomid pillen, PCOS.
Heel de morgen zitten wachten thuis, geen tv of muziek opgezet. 11u24 daar was het verlossend telefoontje: 'Proficiat mevrouw, u bent zwanger'. Het eerste wat ik deed was in tranen uitbarsten en zei: ' Neen dat kan niet, ben je zeker dat dit mijn uitslag is.' 'Heel zeker' zei de verpleegkundige.
Het eerste wat ik deed was naar mijn zus bellen want zij wist van mijn journey. Ze nam op en ik begon direct terug te huilen... Toen dacht ze direct van oei tis niet gelukt en begon mij te troosten tot ik eindelijk iets kon zeggen: 'Tis ja!'.
Ik ben dan direct naar het kruidvat gereden achter een zwangerschapstest want ik kon het nog altijd niet geloven. En ja hoor die was positief!
Ik had ondertussen al naar mijn vriend gesmst dat het niets was geworden omdat ik hem toch nog wilde verrassen.
Hij kwam na zijn werk thuis en ik vroeg hem om uit de lade in de living eens de papieren van de kliniek te nemen. Toen hij de lade opentrok zag hij daar een bodytje in met: hello daddy. Daar nog mijn zwangerschapstest bij en kleine schoentjes. En ja hoor hij was verrast 🙈.
De eerste paar weken verliepen helemaal goed. Ik was niet misselijk , had niks van klachten,... Het enigste dat ik wel deed was meer eten en vooral brood. Ik merkte wel dat ik begon te verdikken maar zo nog geen zwangerschapsbuik kreeg. Het was gewoon gelijk ik 5kg in vet was bijgekomen. Dus ik begon me daaraan al te storen. Waar blijft mijn rond buikje? Wat gaan de mensen wel niet denken van mij: 'amaai Saar is verdikt.'
Na 3 maanden en een goeie nipttest konden we het eindelijk bekend maken dat we zwanger waren. En dit gaf mij wel al ergens een opluchting van: 'nu weten mensen dat ik zwanger ben en niet dat ik aan het verdikken was.'
De kilo's stegen redelijk snel op de weegschaal en ik kon al snel niet meer in mijn gewone kledij. Elke dag voor mijn dressing staan en beginnen wenen: 'wat moet ik nu aandoen, niks past mij.' 10 keer wisselen op een dag van tenue en dan toch altijd naar hetzelfde grijpen.
Na een paar maanden begon ik serieuze acné te krijgen op plaatsen waar ik het nog nooit gehad heb (rug, schouders, decolleté, kaaklijn). En daar schaamde ik me zo voor. Ook al was het 25 graden buiten toch droeg ik altijd iets met mouwtjes aan of een blousje dat de mensen toch maar niet mijn rug of schouders moesten zien.
Ook bleven de kilo's maar omhoog gaan dat mensen die mij niet kenden zeiden: 'amaai tis niet meer lang he?' Terwijl ik nog maar 6 maanden was. Of: 'zeker dat het er geen 2 zijn?' (Hatelijk zulke reacties!)
Op een bepaald moment zat ik redelijk diep. Die roze wolk zat voor mij heel erg ver...
Hoe minder ik buiten moest komen hoe beter. Hoe minder mensen ik zag hoe beter. Want ik voelde me alles behalve goed. Ik voelde me zo lelijk en dik. Ik kon geen enkele dag meer zeggen tegen mezelf: 'Saar je ziet er cva uit'. Ik vermeed alle spiegels in huis. Ik sminkte me met een klein spiegeltje dat ik mijn 'dikke kop' niet helemaal moest zien. Er ging geen dag voorbij dat ik niet moest wenen.
Mijn vriend moest elke weekdag gaan werken en ik voelde me zo eenzaam.. ik verveelde me dood. Maar aan de andere kant wilde ik ook niet buiten komen.
Toen ik halverwege augustus naar de geneacoloog moest ging ze me sowieso na 38 weken inleiden omdat de baby anders te groot ging zijn. Dat was voor mij even een gelukje. Yes 2 weken minder afzien!
Ik ging op 27 september bevallen ipv 10 oktober.
18 & 19 september voelde ik de baby minder bewegen in mijn buik. Dus besloot ik de maandag (19/09) naar het verloskwartier te gaan om even aan de monitor te liggen. Daar was de hartslag goed maar inderdaad de beweeglijkheid was veel minder.
20 september had ik terug een consult bij de geneacoloog. Zij onderzocht me en stuurde me direct terug naar de monitor. Ik dacht van oei er is iets mis. Ze zag dat de beweeglijkheid er amper was. Na de monitor moest ik terug naar haar en ze zei: 'morgen ga ik je inleiden'. Een week vroeger dus dan verwacht. Ik was aan de ene kant blij (yes morgen is het eindelijk zo ver) maar aan de andere kant was ik even in shock. Ik had alles al klaarstaan en alles was thuis al in orde maar het was toch even schrikken.
De volgende dag moest ik om 7u30 binnen en had al 4cm opening (dus sowieso ging ik 10 oktober zeker niet halen). 15u24 daar was dat klein wondertje waar we 37 weken op gewacht hebben. De bevalling is allemaal heel goed verlopen!
In heel mijn zwangerschapsperiode en de periode om zwanger te geraken heb ik heel veel steun gehad van mijn vriend. Hij probeerde mij zo goed mogelijk te troosten, gaf mij complimenten (ook al geloofde ik ze niet), bleef maar zeggen hoe trots hij was op mij, hoe goed ik het allemaal deed. Zonder hem ging deze periode alleen nog maar moeilijker geweest zijn. Ik kan me geen betere toekomstige hubby en papa voor ons zoontje wensen. 🤍
