28/07/2026
Lieve Eline,
De voorbije dagen reisde jij met ons mee. Niet zichtbaar, maar voelbaar in zoveel kleine momenten. In de verhalen die we vertelden, in de blikken naar de zee, in de stilte bij een prachtige zonsondergang. Zo vaak zeiden we tegen elkaar: “Hier zou Eline zo van genoten hebben.”
Dit was een stukje van de reis waar jij zo naar uitkeek. De zee, de eindeloze golven, de zon die alles in een warme gloed zette, de rust en het samenzijn met Lieven, Morris, Fons en Marie. We beleefden het allemaal, met jou in ons hart.
Vanavond, op onze laatste avond in de Algarve, gaven we jouw koestersteen een bijzondere plaats. Tussen de rotsen, dicht bij de zee, waar de golven eindeloos komen en gaan. Alsof de oceaan jouw verhaal verder mag dragen.
En alsof het zo moest zijn, stond ook de volle maan hoog aan de hemel. 🌕✨
To the moon and back…
Misschien neemt de zee jouw steen ooit mee op reis. Mag hij drijven op de golven, surfen over het water en verder trekken naar nieuwe plaatsen. Net zoals jouw liefde, jouw warmte en alle herinneringen die je achterliet blijven meereizen met iedereen die je graag ziet.
We koesteren niet alleen de mooie momenten die we samen met jou mochten beleven, maar ook de herinneringen die we hier maakten, terwijl jij over onze schouder meekijkt. Want liefde stopt niet waar een afscheid begint. Ze reist gewoon op een andere manier met ons mee.
Altijd in ons hart. 🤍
