10/01/2026
မြန်မာ့သမိုင်းမှာ ဖခင်ဘုရင်ရဲ့မိန်းမကို ပြန်ယူသည့် သားဘုရင်များအကြောင်း
သမိုင်းဆိုတာ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားစံနှုန်းတွေနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရနိုင်တဲ့ အမှောင်ခြမ်းတွေ၊ ထူးဆန်းတဲ့ အစဉ်အလာတွေ ရှိတတ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ထီးနန်းအာဏာအတွက်ဆိုရင် သွေးသားရင်းချာတွေကြားမှာတောင် ဘယ်လောက်အထိ ရက်စက်ခဲ့ကြသလဲ၊ ဘယ်လိုမျိုး ထူးဆန်းတဲ့ နန်းတွင်းဓလေ့တွေ ရှိခဲ့သလဲဆိုတာ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလှပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာမှ လူပြောအများဆုံးနဲ့ အံ့ဩစရာ အကောင်းဆုံးကတော့ ဖခင်ဘုရင်ရဲ့ မိဖုရားတွေကို သားဖြစ်သူက ပြန်ပြီး သိမ်းပိုက်နန်းတင်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေပါပဲ။ ဒါဟာ အခုခေတ်အမြင်နဲ့ကြည့်ရင် ရွံရှာစရာလို့ ထင်ရပေမယ့် အဲဒီခေတ်ကတော့ ဒါဟာ အာဏာတည်မြဲရေးနဲ့ နန်းစဉ်ဆက်ခံမှု ခိုင်မာစေဖို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြတာလို့ ဆိုရပါလိမ့်မယ်။
မြန်မာ့သမိုင်းမှာ ဒီလိုမျိုး ဖခင်ရဲ့ မိန်းမကို ပြန်ယူတဲ့နေရာမှာ အထင်ရှားဆုံးနဲ့ အဆိုးဆုံးလို့ သတ်မှတ်ခံရတာကတော့ ပုဂံခေတ်က နရသူမင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ နရသူဟာ သူ့ရဲ့ဖခင် အလောင်းစည်သူမင်းကြီး နာမကျန်းဖြစ်နေချိန်မှာ ရွှေဂူကြီးဘုရားထဲကို ပို့ဆောင်ပြီး ခေါင်းအုံးနဲ့ ဖိသတ်ခဲ့တဲ့အထိ ရက်စက်ခဲ့သူပါ။ အဲဒီလို ဖခင်ကို သတ်ပြီး နန်းတက်လာတဲ့အခါမှာ သူ့ရဲ့ မိထွေးတော်စပ်တဲ့ ကုလားမင်းသမီးကိုပါ အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီဖြစ်ရပ်ဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကုလားမင်းသမီးရဲ့ ဖခင်စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လူသတ်သမားတွေလက်ချက်နဲ့ နရသူကိုယ်တိုင် လုပ်ကြံခံရပြီး "ကုလားကျမင်း" လို့ သမိုင်းတွင်သွားစေခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာက ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုးဟာ နရသူတစ်ယောက်တည်း လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အင်းဝခေတ်ကို ကြည့်မယ်ဆိုရင်လည်း နန်းစဉ်အစဉ်အလာတစ်ခုလို ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ အင်းဝဘုရင်တွေဟာ နန်းကျသွားတဲ့ ဘုရင် ဒါမှမဟုတ် နတ်ရွာစံသွားတဲ့ ဘုရင်ရဲ့ မိဖုရားခေါင်တွေကို နောက်တက်လာတဲ့ ဘုရင်က ဆက်ပြီး သိမ်းပိုက်လေ့ ရှိပါတယ်။ ဒါကို "အိမ်တော်ပါ" အစဉ်အလာလို့လည်း ခေါ်ကြသလို၊ နန်းဆောင်တွေနဲ့အတူ မိဖုရားတွေကိုပါ အမွေဆက်ခံတဲ့ သဘောမျိုး ဖြစ်နေတာပါ။ ဥပမာအားဖြင့် အင်းဝဘုရင် မင်းခေါင်ဟာ သူ့ရဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူ မင်းကြီးစွာစော်ကဲရဲ့ မိဖုရားတွေကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်ခဲ့တဲ့ သာဓကတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။
ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ သတိထားရမှာက အဲဒီလို ပြန်ယူတယ်ဆိုတာ မိမိရဲ့ အရင်းခေါက်ခေါက် မိခင်ကို ယူတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖခင်ရဲ့ တခြားသော မိဖုရားငယ်တွေ ဒါမှမဟုတ် မိထွေးတော်စပ်သူတွေကိုသာ ယူကြတာပါ။ ဘာကြောင့် ဒီလိုမျိုး လုပ်ကြတာလဲဆိုရင် အဓိကအချက်ကတော့ "သွေးမနှောစေဖို့" နဲ့ "အာဏာစက်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့" ပါပဲ။ နန်းကျမိဖုရားတွေဟာ နန်းတွင်းမှာ ဩဇာအာဏာရှိသလို၊ သူတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာလည်း အင်အားကြီးတဲ့ ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းတွေ ရှိနေတတ်ပါတယ်။ သူတို့ကို ပစ်ပယ်ထားလိုက်ရင် နန်းတွင်းပုန်ကန်မှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တာကြောင့် နောက်တက်လာတဲ့ မင်းက သူတို့ကို မိဖုရားအဖြစ် ဆက်လက်ထားရှိပြီး အင်အားစုတွေကို ထိန်းချုပ်လိုက်တဲ့ သဘောပါပဲ။
ညောင်ရမ်းခေတ်မှာလည်း သာလွန်မင်းတရားကြီးဟာ သူ့ရဲ့ နောင်တော် အနောက်ဘက်လွန်မင်းရဲ့ မိဖုရားတွေကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်ခဲ့တာမျိုး ရှိပါတယ်။ ဒါဟာ အဲဒီခေတ်က မင်းညီမင်းသားတွေကြားမှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီး နန်းတွင်းစည်းစိမ်ကို ပြင်ပကို မရောက်သွားအောင် ကာကွယ်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုလို့လည်း ယူဆခဲ့ကြပါတယ်။ ဘုရင်တစ်ပါး နတ်ရွာစံလို့ နောက်ဘုရင်သစ် နန်းတက်တဲ့အခါ "နန်းတွင်းအမွေ" ဆိုတဲ့ ထဲမှာ ထီးနန်းတင်မကဘဲ မိဖုရားတွေပါ ပါဝင်နေတဲ့ သဘောမျိုး ဖြစ်နေတာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကုန်းဘောင်ခေတ်နှောင်းပိုင်းကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဒီလိုအစဉ်အလာတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ပိုမိုအားကောင်းလာတာနဲ့အမျှ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းဆိုင်ရာ စံနှုန်းတွေ ပြောင်းလဲလာပြီး ဒီလိုမျိုး မိထွေးတော်တွေကို ပြန်ယူတာဟာ ရှက်စရာ၊ ကြောက်စရာ ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာတော့ ဒီဖြစ်ရပ်တွေဟာ အာဏာရဲ့ ပြင်းထန်မှုနဲ့ နန်းတွင်းရေးရာတွေရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကို ပြသနေတဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေအဖြစ် ကျန်ရစ်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
သမိုင်းဆိုတာ အဖြူအမည်း သီးသန့်ခွဲခြားလို့ မရဘဲ အဲဒီခေတ်က အခြေအနေနဲ့ အကြောင်းတရားတွေကို ကြည့်ပြီးမှသာ နားလည်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးပါ။ အခုပြောပြခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေဟာလည်း မြန်မာ့သမိုင်းရဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ကဏ္ဍတစ်ခုအဖြစ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။
✍️ FreelanceWriterAZH
Artist - Van Dar
