20/07/2026
Σήμερα θα σας πω για το χωριό μου!
Τόσα χρόνια λέμε για γιαγιάδες, χωριά, vintage, φλυτζανάκια, βάζα και ιστορίες και δεν σας έχω δείξει το δικό μου χωριό. Το Λέχοβο, στη Φλώρινα.
Γιατί σήμερα όμως;
Σήμερα είναι του Προφήτη Ηλία και έχουμε πανηγύρι. Θα έχει γλέντι στην πλατεία, απ' αυτά που δεν θα χάσεις. Εγώ θα ζηλεύω που λείπω για ακόμη μια χρονιά.
Δείτε όμως πλατεία! Που είναι πανέμορφη, γιατί την έχει χτίσει ο παππούς μου.
Όσο μεγαλώνω και, ειδικά τώρα που ζω στην Αθήνα, διαπιστώνω πόσο τυχερή είμαι που έχω χωριό.
Πέρασα τα καλοκαίρια μου παιδί εκεί.
Έτρωγα ντομάτες από τον μπαξέ του παππού μου.
Έκοβα τα τριαντάφυλλα και τις ορτανσίες της γιαγιάς μου.
Έτρεχα στις κατηφόρες, εκεί που τρέχει τώρα το δικό μου παιδί.
Ξάπλωνα τα μεσημέρια, μεταξύ πρωινού και απογευματινού παιχνιδιού, σ'αυτα τα υφαντά που τσιμπάνε και διάβαζα κόμικς και παραμύθια και άρλεκιν. Μπορεί να έβλεπα και λίγη "Τόλμη και γοητεία".
Έτρωγα καλαμπόκια, έψηνα πιπεριές και καθάριζα φασόλια.
Και τα χρόνια πέρασαν, και μας έμειναν τα κεντημένα κάδρα και το σαλόνι που έφερε ο παππούς από τη Γερμανία.
Η νυφική φωτογραφία της γιαγιάς και του παππού, φυσικά το νυφικό ήταν prop του φωτογράφου.
Και οι δικές μας παιδικές φωτογραφίες.
Αυτό είναι πλέον το χωριό...
Σήμερα, όμως, μου λείπει η γιαγιά μου η Φανή. Και γι'αυτό, στην πραγματικότητα, σας λέω αυτά τα λίγα.
