Lolos (crazy, lunatic) < Ancient Greek ὀλωλώς, middle perfect participle of verb ὄλλυμι (to destroy, to lose)
Kores (girls, daughters) < Ancient Greek κόρη / κούρη
ials to honour the deceased, or more rarely as depictions of female deities. The "Kores" were depicted upright or sitting, in full frontal view, but there were also deviations from the rigid building structure that did not remain unnoticed, and that provided an intangible liveliness and a “latent movement” to the sculptures. In their hands, they carried objects as offerings to the gods (flowers, fruits, bird effigies, etc.). Their most typical characteristic is their famous, mysterious, archaic smile. The Kores with an Ionic character, which we usually encounter in Ionia (western Asia Minor) and their adjacent islands of the eastern Aegean Sea, can be distinguished by their grace and their lyricism. Those statues wore the lightly woven linen Ionic chiton (and at one point also a veil over their chiton), which highlighted their slim shape, often in a chatty and meretricious way. Their opulent headdresses, their fancy jewellery, and the colourful ornaments of their outfits highlighted a different perception of life, which often touches upon the boundaries of indulgence and pretentiousness. On the island of Nisyros, the dialect consists of a wonderful local idiom. Words from Ancient Greek are kept alive in the daily colloquialisms and archaic expressions. The two words “lolos” and “kores” are used very frequently. “Oreos lolos” (Totally bonkers), “Morè, elolathikes?” (Have you lost your mind?), “Where are you going, kori (girl?/ instead of using your name), “Well come, kores (girls)”, etc. They are capable of the most difficult and hardest manual labour, as well as the daintiest and most elaborate works of art. With a pebble they will decorate their necks. Their hairs are either braided with skill, or loose and wavy like the sea. They will transform their old clothes into beautiful patchwork to decorate their homes and make them cosier. They look after their gardens, their homes, the creatures around them. They are a source of inspiration. They are both capable of the most unlikely as well as the most contradictory things simultaneously. They are crazy (loles), not because they are disconnected from reality but because they have a deep belief that reality can become more attractive, more beautiful, more interesting. They have it “inside” them and express it before they understand the world very well. Crazy. Pretty and crazy. The crazy ones we love. The crazy ones are our grandmothers, our mothers, our friends, our daughters. Without them, the world would be a very boring place.
-----------------------------------------------------
λωλός < αρχαία ελληνική ὀλωλώς, μετοχή μέσου παρακειμένου του ὄλλυμι (καταστρέφω, αφανίζω, χάνω)
κόρη < αρχαία ελληνική κόρη / κούρη < ινδοευρωπαϊκή (ρίζα) *ker- (αυξάνω)
Οι Κόρες, όπως και οι Κούροι, ήταν κατά κύριο λόγο αναθήματα στα ιερά, σύμβολα ακούραστης υπηρεσίας προς τη θεότητα στην οποία αφιερώνονταν, είτε επιτύμβια μνημεία προς τιμήν των νεκρών, ενώ σπανιώτερα θεωρούνται απεικονίσεις γυναικείων θεοτήτων.
Οι Κόρες παριστάνονταν όρθιες ή καθιστές, σε απόλυτα μετωπική στάση, δεν έλειπαν όμως και οι ανεπαίσθητες εκείνες αποκλίσεις από την αυστηρή δομική συμμετρία, που τους προσέδιδαν μιαν αδιόρατη ζωντάνια και μια «λανθάνουσα κίνηση». Στα χέρια τους συχνά έφεραν αντικείμενα ως προσφορές στους θεούς (άνθη, φρούτα, ομοιώματα πουλιών κ.ά), ενώ χαρακτηριστικό είναι το περίφημο μυστηριώδες αρχαϊκό μειδίαμά τους. Οι Κόρες ιωνικού χαρακτήρα, τις οποίες συναντάμε κατά κανόνα στην Ιωνία (δυτική Μικρά Ασία) και στα απέναντί της νησιά του ανατολικού Αιγαίου, ξεχώριζαν για την χάρη και τον λυρισμό τους. Αυτές φορούσαν τον λεπτοϋφασμένο λινό ιωνικό χιτώνα (κάποτε και πέπλο πάνω από τον χιτώνα), που αναδείκνυε τη λυγερόκορμη μορφή τους, συχνά κατά τρόπο φλύαρο και επιτηδευμένο. Η πλούσια κόμμωση, τα φανταχτερά κοσμήματα και τα ζωηρόχρωμα στολίδια των ενδυμάτων τους πρόδιδαν μιαν άλλη αντίληψη ζωής, που συχνά άγγιζε τα όρια της τρυφηλότητας και της εκζήτησης.
Στη Νίσυρο και τις δύο αυτές λέξεις τις χρησιμοποιούμε πολύ συχνά. “Ωραίος λωλός”, “Μωρέ ελωλάθηκες?” “Πού πάτε κόρες?” “Καλώς την κόρη” κτλ..
Η δημιουργία είναι μέσα στην ίδια τους τη φύση. Ικανές για τις πιο δύσκολες και βαριές χειρωνακτικές εργασίες, μέχρι τα πιο λεπτοκαμωμένα και περίτεχνα έργα τέχνης. Μ’ ένα βότσαλο θα στολίσουν το λαιμό τους. Τα μαλλιά τους πλεγμένα με τέχνη ή λυτά και κυματιστά σα θάλασσες. Τα παλιά ρούχα θα τα μεταμορφώσουν σε μια υπέροχη κουρελού για να στολίσουν και να ζεστάνουν το σπίτι τους. Φροντίζουν τους κήπους τους, τις εστίες τους, τα πλάσματα που έχουν γύρω τους. Πηγή έμπνευσης. Ικανές για τα πιο απίθανα και αντιφατικά πράγματα την ίδια στιγμή. Λωλές όχι γιατί δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα αλλά γιατί έχουν αυτή την βαθιά πίστη ότι η πραγματικότητα μπορεί να γίνει πιο ελκυστική, πιο όμορφη, πιο ενδιαφέρουσα. Το ‘χουν “μέσα” τους και το εκφράζουν πριν καλά καλά καταλάβουν τον κόσμο. Λωλές. Ωραίες λωλές. Οι λωλές που αγαπάμε. Λωλές ήταν οι γιαγιάδες μας, είναι οι μητέρες μας, οι φίλες μας, οι κόρες μας. Χωρίς αυτές ο κόσμος θα ήταν μια πολύ βαρετή κατάσταση.
