24/08/2025
Η άφιξή μας στη Σάμο έγινε βαθιά μέσα στη νύχτα, στις 03:30 του Σαββάτου, όταν το καράβι έδεσε στο Καρλόβασι. Η κούραση του ταξιδιού ήταν μεγάλη, αλλά η χαρά μεγαλύτερη∙ ξέραμε πως για τις επόμενες εννέα μέρες μας περίμεναν εικόνες, γεύσεις και στιγμές που θα κρατούσαμε για καιρό. Ο δρόμος μάς οδήγησε στον Όρμο Μαραθόκαμπου, κι εκεί, μπροστά στη θάλασσα, αφήσαμε το πρώτο φως της μέρας να μας τυλίξει σαν υπόσχεση.
Από εκεί ξεκίνησαν όλες οι μικρές μας εξορμήσεις. Βουτιές στα καθάρια νερά στα Βοτσαλάκια, περίπατοι στο Πυθαγόρειο με το λιμάνι να σφύζει από ζωή, στάση στο Ηραίον που μοιάζει να κρατάει ακόμη ψιθύρους αιώνων, κι ένα πέρασμα από τους Δρακαίους, όπου η σιωπή και η πέτρα αφηγούνται τον δικό τους χρόνο.
Μα η πιο ζεστή ανάμνηση βρίσκεται στον Πύργο. Εκεί μας περίμεναν η αγαπημένη ξαδέρφη, ο άντρας της και τα δύο υπέροχα παιδάκια τους. Το γέλιο τους, οι αγκαλιές, η απλότητα της οικογενειακής συντροφιάς, έκαναν κάθε στιγμή να μοιάζει πιο πλούσια. Και πάνω απ’ όλα, εκείνη η μέρα του τρύγου∙ όλοι μαζί στο χωριό, με τα σταφύλια να γεμίζουν τα κοφίνια, με τα χέρια να συνεργάζονται και τα χαμόγελα να γίνονται πιο δυνατά από την κούραση. Ήταν μια εμπειρία που έδωσε στο ταξίδι μας το άρωμα της παράδοσης και την αίσθηση πως γίναμε κι εμείς κομμάτι της ζωής του τόπου.
Τώρα που οι μέρες πέρασαν, κρατάμε μέσα μας τον ήχο του κύματος στον Μαραθόκαμπο, τα χρώματα των ηλιοβασιλεμάτων, τις βόλτες και τις κουβέντες, την οικογενειακή ζεστασιά. Η Σάμος δεν ήταν απλώς ένας προορισμός∙ έγινε μια ανάμνηση που θα μας ακολουθεί με νοσταλγία και μια υπόσχεση: πως θα ξαναγυρίσουμε.
