29/04/2024
ខ្ញុំឃើញអីិុអ្នកអនាម័យ ខ្ញុំក៏ចង់រំឮកនូវរឿងកាលពី 2ឆ្នាំមុនមួយកុំឡុងពេលដើមខែឆ្នាំ 2022 ចូលដើមឆ្នាំទី12ខ្ញុំបានសាកសួរម៉ែខ្ញុំអំពីអនាគតរបស់ខ្ញុំថាគាត់ចង់ឲ្យខ្ញុំធ្វើការអ្វី និងរៀនអ្វីបន្ទាប់ពីបញ្ចប់ថ្នាក់ទី12( ហើយខ្ញុំអធ្យាស្រ័យចំពោះការសរសេរពាក្យមិនពិរោះអានចំពោះសំណេរខាងក្រោម ព្រោះវាគឺជាការសន្ទនា រវាងម៉ែ ហើយនិងកូន គឺតែប៉ុណ្ណឹងសម្រាប់គ្រួសារខ្ញុំ):
ខ្ញុំ : ម៉ែខ្ញុំចង់សួរម៉ែមួយសំណួរ?
ម៉ែ : អើ អ្ហែងចង់សួរអី?
ខ្ញុំ : ខ្ញុំចង់សួរម៉ែថា រវាងការងារមួយចំនួនដូចជា គ្រូបង្រៀន, គ្រូពេទ្យ, និងវិស្វករម៉ែស្រលាញ់ការងារមួយណា?
ម៉ែ : អញស្រលាញ់គ្រូ។
ខ្ញុំ : មិចចឹងម៉ែ?
ម៉ែ : អ្ហែងអត់ដឹងហ៎េស ការងារគ្រូស្រួល ទៅបង្ហាត់សិស្សមិនពិបាក ស្លៀកពាក់ស្អាតបាត គេគោរពឲ្យតម្លៃ ហើយបើអ្ហែងចង់បើករកសីុក្រៅ អ្ហែងមានពេលច្រើន សម្រាប់រកសីុទៀត។
ខ្ញុំ : បាទម៉ែ ហើយអញ្ចឹងម៉ែចង់ឲ្យខ្ញុំរៀធ្វើគ្រូមែន?
ម៉ែ : អើ!! ហើយអ្ហែងសួរអញ្ចឹង ហើយមិចអ្ហែងចង់ធ្វើអី?
ខ្ញុំ : ម៉ែ បើខ្ញុំគ្រូក៏ខ្ញុំស្រលាញ់ដែរ តែខ្ញុំចង់រៀនខាងវិស្វករ ជាង ម៉ែគិតមិចដែរ?
ម៉ែ : ស្អី!! អ្ហែងចង់រៀនវិស្វករ អ្ហែងដឹងអត់ការងារវិស្វករ ពិបាកណាស់អត់ស្រួលទេ ក្តៅក៏ក្តៅ ពិបាកក៏ពិបាក ហើយហត់ទៀត។ ហើយវិស្វករនឹង អញអត់សូវចូលចិត្តទេ អញស្អប់ចរឹក។
ខ្ញុំ : ហ៎ាក! មិចចឹងម៉ែ?
ម៉ែ : អើ បើសម្តី មិនឲ្យតម្លៃយើងជាកម្មករទេ ជាពិសេសគឺពេលអញធ្វើជាអ្នកអនាម័យ និយាយមោដូច អញប្អូនវា ឬពួកម៉ាកវាចឹង និយាយរួមពាក្យសម្តីឈ្លើយ តែក៏មានវិស្វករខ្លះ គេនិយាយស្រួលមួយយើងដែរ ហើយបិុនខាង ប្រើឲ្យធ្វើនេះ ធ្វើនោះ បញ្ជារមិនចេះចប់ រួចចរឹក ចេញមកអឿទៀត។
ខ្ញុំ : អ៎!! ចឹងមោពីចឹងមែនបានម៉ែអត់ចង់ឲ្យខ្ញុំរៀខាងវិស្វករ។
ម៉ែ : អើ អញអត់ចង់ឲ្យអ្ហែងមានអាចរិកអញ្ចឹង។
ខ្ញុំ : ហឺុម៉ែ មនុស្សទាំងអស់មានទៅដូចគ្នាទាំងអស់ណាទោះការងារដូចគ្នាក៏ដោយ ចរឹកគឺខុសគ្នាហើយ តាមមនុស្សដែរទេ។
ម៉ែ : អើ បើអញ្ចឹងអ្ហែងចង់ធ្វើវិស្វករមែន ហើយអ្ហែងប្រាកដហើយមែនថាចង់រៀន?
ខ្ញុំ : បាទម៉ែ អានឹងវាជាក្តីស្រីម៉ៃមួយដែលខ្ញុំចង់ធ្វើ។
ម៉ែ : អើ បើអ្ហែងចង់រៀនអី រៀនទៅ ឲ្យតែអ្ហែងស្រលាញ់។
ខ្ញុំ : បាទម៉ែ តែខ្ញុំឮថាវិស្វកររៀនអស់លុយច្រើនហ៎ាណាស់ម៉ែ
ម៉ែ : អើ ឲ្យតែអ្ហែងស្រលាញ់ តែអ្ហែងប្រឡងឲ្យជាប់ទី 12សិនទៅ រឿងរៀនត ចាំគិតទៀត។
ខ្ញុំ : ម៉ែ យាយចឹងពេលងៃប្រឡងបាក់ឌុបម៉ែចង់ជូនខ្ញុំទៅប្រឡងអត់?
ម៉ែ : ងៃណា?
ខ្ញុំ : បាទម៉ែប្រហែល 8,9 ខែទៀតប្រឡងហើយ។
ម៉ែ : អើ ដល់ន៎ុង ចាំបបួលចែៗអ្ហែងយាយអ្ហែងទៅផង ហើយពេលអ្ហែងប្រឡងហើយចាំទៅសីុអីជុំគ្នានៅខេត្តម្តង។
ខ្ញុំ : អីយ៉ាសម៉ែប៉ាវមែន?
ម៉ែ : អើ ហើយចែអ្ហែងហ៎ តែទៅវាជួយចេញហើយ។
ខ្ញុំ : បាទម៉ែ ចឹងម៉ែកុំភ្លេចសន្យាណ៎ា!!
ម៉ែ : អើ អញដឹងហើយ ខំតែរៀនទៅ។
ខ្ញុំ : បាទម៉ែ។
ទាំងនេះវាគឺការចង់ចាំដល់សាមញ្ញមួយតែវាសំខាន់សំរាប់អ្នកដែលបាត់បង់មនុស្សជាទីគោរពស្រលាញ់ និងសំខាន់ដែលមិនអាចបំភ្លេចបានដូចខ្ញុំ។ ទោះបីជាសន្យាមួយនេះគាត់មិនអាចជួយបំពេញឲ្យខ្ញុំបាន ក៏ខ្ញុំមិនតូចចិត្តដែរ ព្រោះខ្ញុំស្គាល់ម៉ែខ្ញុំច្បាស់ណាស់ថាគាត់ជាមនុស្សបែបណា ក៏ព្រោះតែការស៊ូរទ្រាំចំពោះរឿងដែលឈឺចាប់ទាំង ផ្លូវចិត្ត និងផ្លូវកាយរបស់គាត់ ដែលគាត់មិនដែលប្រាប់កូនៗឲ្យដឹង កាត់ធ្វើជារឹងមាំ សុខចិត្តបៀមទុក្ខម្នាក់ឯង រហូតដល់រាត្រីដល់កំសត់មួយដែលគាត់ត្រូវសុំចុះចាញ់ ហើយការចុះចាញ់នោះ គឺគាត់ត្រូវប្រគល់នូវជីវិតដល់មានតម្លៃសម្រាប់កូនៗទៅជូន មជ្ជុរាជទាំងអាល័យ សូម្បីតែកូនម្នាក់នេះក៏មិនបានជូនដំណើរម៉ែជាលើកចុងក្រោយដែរ🕊️ ។
ហើយក៏ព្រោះតែការតុបតែងរបស់អីុអ្នកអនាម័យដូចទៅនឹង អ្វីដែលម៉ែខ្ញុំគាត់ចូលចិត្តស្លៀកពាក់ទើប សំណេរមួយនេះវាលេចឡើងមក។ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងអាចមើលដូចពីសម្បកខាងក្រៅចំពោះការសម្លឹងមើលតាមរយះភ្នែកទាំងសង តែវាខុសពីការពិតក្នុងពេលអតីតកាលដែលយើងបានជួបជាក់ស្តែង តែវាក៏ជាក្តីសុខ និងក្តីសង្ឃឹមមួយដែលជួយជំរុញឲ្យមានការតស៊ូ និងបន្តដំណើរទៅមុខ នៅពេលដែលយកការសម្លឹងឃើញមួយនេះ ហើយនឹករឮកដល់ពាក្យសម្តីដែលបានកើតឡើងនាពេលនោះ។ 🍀💌
