01/01/2026
කවුරුහරි මගෙන් ඇහුවොත් " දැන් ඉතින් දෙවෙනි බබෙක් ගැන හිතන්න කාලේ හරි නේ?? ළමයි අතර Gap එක අවුරුදු 2ක් වගේ තියෙන්න ඕන, තනි ළමයා කරන්න එපා එකා යකා වෙනවා, සහෝදරයෝ ඉන්න ඕන" ඔන්න ඔහොම කිව්වොත් මං කියන්නේ " නෑ මං ආයේ දරුවෝ හදන්නේ නෑ" කියන එකයි...
හේතුව මං දරුවන්ට අකමැති නිසාවත්, මට දරුවෝ වදයක් නිසාවත් නෙමෙයි...මට මේ ඉන්න එකම දරුවා විතරක් ඇති නිසා...මේ ගෙවෙන්නේ මගේ ජීවිතේ වෙනස්ම පරිච්ඡේදයක්...සමහර වෙලාවල් වලට මටම මං ගැන පුදුමයි...දරාගැනීම් උපරිමේටම දරාගන්න හැටි මටම විශ්වාස කරන්න අමාරුයි....
නිදි නැති රැයවල්, බාගෙට කෑම කන දවස්, නිදහසේ ඇවිදින්න යන්න බැරි...කොටින්ම ඉස්සර ගෙවපු ජීවිතේ කණපිටම හැරිලා තියෙන්නේ...ඉතින් දැන් සමහර වෙලාවල් වලට මට මාවම මගහැරිලා දෝ කියන හැගීම එන්න පටන් ගන්නවා..ඉතින් මානසිකවත්/ කායිකවත් මං තව දරුවෙක්ට සූදානම් නෑ....කවුරුම හෝ කෙනෙක් මොනම හෝ දෙයක් නිසාවෙන් තව කෙනෙක්ව විනිශ්චය කරන්න යන්න එපා..තව කෙනෙක්ගේ පෞද්ගලික දේවල් හාර අවුස්සන්න එපා...සමහර විට ඒ කෙනා ඒ තීරණය ගන්නේ තමන්ගේ යම්කිසි අපහසුතාවයකට හෝ මොන යම් හෝ හේතුවකට...දරුවෙක් හදන්නන් වාලේ හදන්න බෑ..හොද ආර්ථික මට්ටමකුත් තියෙන්න ඕන..දරුවෙක් ඉල්ලන දෙයක් අරන් දෙන්න අපිට හැකියාව තියෙන්න ඕන..එහෙම නැතුව " ඔය තියෙන හැටියට ජීවත් වෙයන්" කියන කතාව දරුවන්ට කියන තත්වෙට පත්වෙන්න හොද නෑ...
මගේ දරුවා මට සම්පතක්...මගේ පණ හා සමානයි...ඉතින් ඉන්නේ එක දරුවාද ඒ දරුවා ඇහැක් වගේ බලාගන්න, ඒ දරුවාට දෙන්න ඕන හැම සැප සම්පතක්ම දෙන්න අම්මා විදිහට මං වගවෙනවා...මගේ දරුවා වෙනුවෙන් මගේ ළග ආදරේ පිරිලා තියෙනවා...මං හිතන්නේ මට ඒ ඇති කියලයි...දරුවෝ ගොඩාක් හදලා, සැලකුම් ගොඩාක් බලාපොරොත්තු වෙනවට වඩා, ඉන්න එක දරුවාට ඇති වෙනකම් ආදරේ කරලා මැරිලා යන එක මට සතුටක්......
