01/05/2026
මම මගෙන්ම මේ ප්රශ්නය අහපු වාර අනන්තයි.
මුළු දවසම ගෙවිලා ගියත්...
ගෙදර තාමත් අපිළිවෙලයි නම්,
වැඩ ලැයිස්තුවෙන් එකක්වත් ඉවර වෙලා නැත්නම්,
සම්පූර්ණ කරපු කිසිම දෙයක් පේන්න නැත්නම්,
මට මේ තරම් අධික වෙහෙසක් දැනෙන්නේ කොහොමද?
ඒකට හේතුව තමයි,
මාතෘත්වය කියන්නේ ඇසට පෙනෙන විශාල ජයග්රහණ වලින් පිරුණු දෙයක් නොවීම.
එය ගොඩනැගෙන්නේ නැවත නැවතත් බාධා කිරීම් වලට ලක්වන, එක දිගට කරගෙන යාමට නොහැකි වන පුංචි වැඩ දහස් ගණනකින්.
ඒක එකම කෝපි කෝප්පය තුන් වතාවක් රත් කිරීමයි.
ඒක රෙදි සෝදන මැෂිමට දැමූ රෙදි එහිම අමතක වීමයි.
ඒක එක කාමරයක් අස් කරන අතරේ තවත් කාමරයක් විනාශ වීමයි.
විනාඩියක් වාඩි වෙන්න හදනකොටම "අම්මේ..." කියලා ඇහෙන ඒ හඬයි.
ඒක නිරන්තර චලනයක්.
නිරන්තර ශබ්දයක්.
නිරන්තර අවශ්යතාවන්.
කිසිම වැඩක් සම්පූර්ණයෙන්ම අවසන් කිරීමට නොහැකි වන්නේ, ඒ මැදදී නිතරම කවුරුන් හෝ ඔබව සොයා එන නිසයි.
ඊටත් වඩා...
ඒක මානසික ශක්තිය වැය කිරීමක්.
ඔබ පීඩනයට පත්ව සිටින විට පවා ඉවසීමෙන් සිටීම.
ඔබේ මනස වෙහෙසට පත්ව ඇති විට පවා සන්සුන්ව ප්රතිචාර දැක්වීම.
ඔබ ඇතුළතින් බිඳී යන බව දැනෙද්දී පවා ඔවුන්ට ආරක්ෂිතම තැන ඔබ වීම.
කිසිම විවේකයක් හෝ නැවත පණ ගැන්වීමක් නොමැතිව දිගින් දිගටම කැපවීම.
ඉතින් දවස අවසානයේදී,
පිටතින් බලන කෙනෙකුට කිසිම දෙයක් සිදු නොවූ බව පෙනෙන්න පුළුවන්...
නමුත් ඇත්තටම?
ඔබ ඔවුන්ට ආහාර දුන්නා.
ඔබ ඔවුන්ව සැනසුවා.
ඔබ ඔවුන්ට දේවල් ඉගැන්නුවා.
ඔබ ඔවුන්ට ආදරය කළා.
ඔබ විවිධ අයුරින් සිය වතාවකට වඩා ඔවුන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටියා.
අන්න ඒ වගේ වැඩ වල අවසානය පිරිසිදු නිවසක් හෝ වැඩ අවසන් කළ ලැයිස්තුවක් නෙමෙයි.
එහි අවසානය,
එදා දවසේ තමන් සතු සියල්ල දරුවන් වෙනුවෙන් කැප කළ වෙහෙසට පත් අම්මා කෙනෙක්.
ඉතින්... "කිසිවක්" සිදු වුණේ නැහැ කියලා හිතන්න එපා.
හැමදේම සිදු වුණා.
ඔබ මෙතරම් වෙහෙසට පත්ව සිටින්නේ අන්න ඒ නිසයි 🤍
Tharanga Darshani
