22/01/2026
πΆπππ πππππππππππππ πππππππππ.
Tijdens de seniorenexpo komt een mevrouw langs bij onze workshopruimte, waar bezoekers vandaag een sleutelhanger kunnen maken van oude stukjes leer en stof/kleding.
Ik vraag haar of ze misschien zin heeft om nog iets te maken.
Haar antwoord is duidelijk: βNee, ik wil niks maken, ik heb mijn hele leven al zoveel gemaakt. Ik wil alleen even uitrusten.β
En dat mag natuurlijk ook!
Ze gaat zitten, voelt aan de stukjes stof op tafel en zegt dat zij zelf ook veel met textiel heeft gewerkt. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig wat zij zoal gemaakt heeft en ze zoekt in de fotobibliotheek op haar telefoon een foto uit 2018. Ze deelt haar herinneringen met ons en laat zien wat ze allemaal heeft gemaakt (van naaiwerk tot houtsnijwerk!). Ook vertelt ze de verhalen achter al haar vakantie- en familiefotoβs die voorbijkomen.
Na ruim een half uur is ze uitgerust en stapt ze op met de woorden βBedankt voor het gesprek, want als ik thuiskom ben ik weer alleenβ.
Ook daarom stonden wij als op de seniorenexpo. Om te laten zien hoe belangrijk herinneringen zijn. Om ze te delen, te bewaren en te koesteren!
Zo ben ik zelf ook altijd benieuwd naar de verhalen van iemand achter de kledingstukken die ik krijg om een zachte, tastbare herinnering van te mogen maken. π§΅πͺ‘βοΈ
Waardoor zij de verhalen ook letterlijk vast kunnen houden.