Janfré- Uniforms & Design

15/08/2026

Soms zie je alleen het eindresultaat…

Een mooi gevlochten schouderstuk op een uniform.
Maar hoeveel materiaal zou daar eigenlijk in zitten? 🤔

In één enkele gevlochten schouderpassant wordt, afhankelijk van het model, gemiddeld 8 tot 12 meter koord verwerkt.

Ja… in één! 😳

Voor een paar zit je dus zomaar op 16 tot 24 meter koord.

Door de jaren heen hebben we bij Janfré Uniformen & Design heel wat verschillende modellen gemaakt en verzameld. Van klassiek goud- en zilverwerk tot uitvoeringen met sterren, kronen, monogrammen en andere rang- of verenigingstekens.

En juist dát vind ik nog altijd een van de mooie kanten van ons vak.

Een uniform bestaat niet alleen uit een jas en een broek. Het zijn juist dit soort details, het vlechtwerk, de materialen en het ambacht erachter die een uniform zijn eigen uitstraling en karakter geven.

Veel meters koord.
Veel handwerk.
En uiteindelijk maar een paar centimeter zichtbaar op de schouder. 😉

Vakmanschap zit soms letterlijk in de kleinste details.

Janfré Uniformen & Design

13/08/2026

**Het verhaal achter mijn passie voor uniformen**

**Deel 4 – Mijn eigen weg**

In de vorige delen vertelde ik het verhaal van mijn opa, Edmund Maasen.

Maar daarmee is eigenlijk nog niet verteld waarom zijn verhaal voor mij zoveel betekent.

Want mijn eigen weg begon ergens heel anders.

Ik was automonteur.

Mijn wereld bestond uit techniek, gereedschap en auto's. Dat ik ooit dagelijks bezig zou zijn met stoffen, patronen, galons, borduurwerk en uniformen had ik toen waarschijnlijk zelf niet geloofd.

Toch kwam Janfré op mijn pad.

En juist in de periode waarin wij daar onze eerste opdracht kregen om Atilla's te maken, gaf mijn moeder mij die oude foto van mijn opa uit 1937.

De foto waarmee dit verhaal begon.

Ik zag toen vooral mijn opa in een prachtig uniform. Zijn werkelijke geschiedenis kende ik nog niet en van alles wat ik later over hem zou ontdekken, had ik geen idee.

Pas jaren later begon ik te beseffen hoe bijzonder die samenloop eigenlijk was.

Mijn belangstelling voor uniformen groeide uit tot een passie. Ik leerde het vak, leerde kijken naar details en ontdekte dat een uniform veel meer is dan een jas met wat galon en knopen.

Achter ieder uniform zit een geschiedenis, een traditie en vooral: mensen die er trots op zijn het te mogen dragen.

En toen kwam er voor mijzelf een moment waarop ik een belangrijke beslissing moest nemen.

**Ga ik verder op de veilige, vertrouwde weg — of durf ik werkelijk voor Janfré te kiezen?**

Ik koos voor Janfré.

Niet omdat ik wist dat het gemakkelijk zou worden. Integendeel.

Maar omdat ik inmiddels wist hoeveel dit vak, dit bedrijf en alles wat daarbij hoort voor mij waren gaan betekenen.

Ik nam Janfré over en daarmee ook de verantwoordelijkheid om een bedrijf met een lange geschiedenis voort te zetten, maar er tegelijkertijd mijn eigen toekomst aan te geven.

Mijn beslissing is natuurlijk op geen enkele manier te vergelijken met de keuze waarvoor mijn opa in oorlogstijd stond.

Maar zijn verhaal heeft mij wel iets geleerd.

Soms komt er in een mensenleven een moment waarop je niet kunt weten waar een keuze uiteindelijk toe zal leiden.

Je kunt alleen besluiten of je ervoor durft te gaan.

Als ik nu terugkijk naar die oude foto uit 1937, zie ik daarom niet alleen meer mijn opa.

Ik zie waar dit hele verhaal voor mij begon.

Een foto die mijn moeder mij gaf, precies in de periode waarin wij onze eerste Atilla's maakten.

Een automonteur die langzaam verliefd werd op een heel ander vak.

En uiteindelijk een beslissing die mijn leven veranderde:

**de keuze voor Janfré.**

Of het uniform dan toch een beetje in mijn bloed zat?

Wie zal het zeggen...

Maar soms vallen de puzzelstukjes van een leven pas veel later op hun plaats.
Janfré Uniformen & Design.

06/08/2026

Het verhaal achter mijn passie voor uniformen

Deel 3 – De prijs van vrijheid

Na mijn vorige verhaal vroegen veel mensen hoe het verder ging met mijn opa,

Samen met Albert Inberg en Hartog Frinkel besloot hij in de laatste dagen van augustus 1944 een levensgevaarlijke verzetsdaad uit te voeren. Ze namen twintig kilo dynamiet mee uit de Staatsmijn Hendrik in Brunssum en brachten dit naar Amsterdam. Het was bestemd voor het Nederlandse verzet. De opbrengst zou worden gebruikt om nieuwe verzetsacties in Zuid-Limburg mogelijk te maken.

Een gevaarlijke reis, dwars door bezet Nederland.

De missie leek in eerste instantie geslaagd.

Maar tijdens de terugreis ging het mis.

Tot op de dag van vandaag is niet met zekerheid vast te stellen wat er precies is gebeurd. Volgens sommige bronnen werden zij verraden, volgens andere kwamen zij al direct na aankomst in Amsterdam in handen van de Sicherheitsdienst.

Wat wel vaststaat, is dat de drie mannen werden gearresteerd.

Op 18 september 1944 werden Edmund Maasen, Albert Inberg en Hartog Frinkel naar Rozenoord aan de Amsteldijk gebracht.
Daar werden zij geëxecuteerd.

Nog geen vierentwintig uur later, op 19 september 1944, werd Brunssum bevrijd door de Amerikanen.

Mijn opa heeft die vrijheid nooit meer mogen meemaken.

Jaren later ontdekte ik dat op de voormalige executieplaats in Rozenoord een bijzonder monument is opgericht. Geen groot standbeeld, maar een veld met lege stoelen.
Iedere stoel staat symbool voor een man of vrouw die daar zijn leven verloor.

Eén van die stoelen herinnert aan mijn opa.

Toen besefte ik dat die oude foto uit 1937 veel meer was dan een familiefoto.

Het was het begin van een verhaal waarvan ik toen nog niet wist dat het uiteindelijk ook mijn eigen leven zou beïnvloeden.

Want juist in de periode waarin mijn moeder mij die foto gaf, zette ik zelf mijn eerste stappen in de wereld van uniformen. Janfré kreeg de eerste opdracht om Atilla’s te maken.

Op dat moment had ik nog geen idee dat die twee gebeurtenissen ooit met elkaar verbonden zouden voelen.

In het laatste deel vertel ik waarom dit verhaal uiteindelijk ook mijn eigen weg naar Janfré heeft bepaald.

30/07/2026

Het verhaal achter mijn passie voor uniformen

Deel 2 – Wie was Edmund Maasen?

Na mijn vorige bericht kreeg ik verschillende reacties van mensen die benieuwd waren naar de jonge man op de foto.

Zijn naam was Edmund Maasen.

Voor mij was hij jarenlang alleen mijn opa. Een man die ik nooit heb gekend, omdat hij al vóór mijn geboorte was overleden.

Pas veel later ontdekte ik dat achter die ene foto een bijzonder levensverhaal schuilging.

Edmund Maasen werkte als mijnopzichter bij de Staatsmijn Hendrik in Brunssum. Hij was echtgenoot, vader en mijnwerker. Een gewone man, zoals er in die tijd zovelen waren.”

Maar de Tweede Wereldoorlog veranderde alles.

Toen Nederland bezet werd, koos hij ervoor om niet werkeloos toe te kijken. Samen met Albert Inberg en Hartog Frinkel sloot hij zich aan bij het verzet.

In augustus 1944 kregen zij een uiterst gevaarlijke opdracht: een grote hoeveelheid dynamiet vanuit Limburg naar Amsterdam brengen. Bestemd voor het Nederlandse verzet.

Iedere kilometer bracht risico’s met zich mee.

Wat mij misschien nog wel het meest raakt, is dat mijn opa geen militair was. Hij was een gewone man die, op een buitengewoon moment in de geschiedenis, besloot dat vrijheid het waard was om voor te vechten.

Pas veel later ontdekte ik dat achter die ene foto een bijzonder levensverhaal schuilging. Een verhaal dat zich afspeelde in de laatste maanden van de Tweede Wereldoorlog en dat uiteindelijk zijn leven zou kosten.

Ik keek opnieuw naar de foto……

Niet langer naar een onbekende man in uniform…

Maar naar mijn opa.

Wordt vervolgd…

28/07/2026

Het verhaal achter mijn passie voor uniformen.

Deel 1 – De foto

Zat het uniform al in mijn bloed?

Soms begint een bijzonder verhaal met een oude foto.

Deze foto kreeg ik jaren geleden van mijn moeder.

Hij lag jarenlang ergens in een doos met familiefoto’s. Een zwart-witportret van een jonge man in uniform. Mijn opa, Edmund Maasen, gefotografeerd in 1937.

Als kind kende ik hem alleen van naam. Hij overleed lang voordat ik werd geboren. Meer wist ik eigenlijk niet.

Toch bleef ik naar die foto kijken.

Niet alleen omdat hij mijn opa was, maar omdat er iets bijzonders van uitging. De trotse houding, het zorgvuldig gedragen uniform, de uitstraling van een tijd waarin een uniform nog veel meer betekende dan alleen kleding.

Op dat moment had ik nog geen idee hoeveel invloed deze foto later op mij zou hebben.

Opmerkelijk genoeg kreeg ik deze foto juist in de periode waarin wij bij Janfré onze eerste Atilla’s mochten maken. Achteraf voelt dat bijna symbolisch.

Toen besefte ik het nog niet.

Pas jaren later ontdekte ik wie mijn opa werkelijk was.

En waarom zijn verhaal misschien ook iets vertelt over mijn eigen weg naar het uniformenvak.

Sommige verhalen ontdek je niet in boeken, maar in je eigen familie.

Vandaag mag ik die passie iedere dag inzetten bij Janfré Uniformen & Design. Een bedrijf met een rijke geschiedenis, waaraan ik met veel trots mijn eigen hoofdstuk mag toevoegen.

Wordt vervolgd…

26/07/2026

Een gouden dolman ontstaat niet. Die wordt opgebouwd.

Wanneer mensen een rijk versierde dolman zien, kijken ze vaak als eerste naar de glanzende koorden, het goudgalon en de sierlijke patronen. Wat bijna niemand beseft, is hoeveel ambacht er achter zo’n uniform schuilgaat.

Deze foto’s nemen u mee achter de schermen van een bijzonder project dat wij in 2012 volledig in eigen atelier hebben gerealiseerd.

Alles wat u ziet, is door onszelf opgebouwd.

Van de eerste patroontekeningen tot het aanbrengen van iedere afzonderlijke lus, ieder stuk goudgalon, iedere sierkrul en iedere sluiting. Elk onderdeel werd afzonderlijk gemaakt, gepositioneerd en vastgestikt. Niets kwam als kant-en-klaar ornament uit een doos; het complete geheel ontstond stap voor stap op de werktafel.

Een dolman behoort tot de meest karakteristieke uniformjassen uit de Europese militaire geschiedenis. De horizontale koorden en sierlussen vinden hun oorsprong bij de Hongaarse huzaren en groeiden later uit tot een internationaal symbool van ceremonieel uniformvakmanschap.

Juist daarom is precisie zo belangrijk. Iedere lus moet exact gelijk zijn, iedere afstand tussen de koorden identiek en beide zijden van de jas volledig symmetrisch. Een afwijking van slechts enkele millimeters wordt direct zichtbaar.

Wat op de laatste foto een indrukwekkend ceremonieel uniform lijkt, bestond enkele dagen eerder nog uit tientallen losse onderdelen. Pas na vele uren meten, spelden, na**en en afwerken ontstaat uiteindelijk één geheel.

Voor ons blijft dit één van die projecten waar alles samenkomt: patroonkennis, traditionele technieken, passementerie, goudwerk én het geduld om honderden details samen te brengen tot één uniform.

Dat is het verschil tussen een jas versieren… en een uniform bouwen.

25/07/2026

☀️ Vakantiemodus: AAN!
(Vanaf 7 augustus)

Na heel wat meters stof, duizenden steken van de naaimachines , stapels uniformen en de nodige koppen koffie is het tijd om zelf even op te laden. 😎

Fijne vakantie allemaal en… doe vooral niets wat wij later moeten herstellen. 😉🌴

23/07/2026

Uniformiteit begint niet bij de optocht… maar in het atelier.

Wanneer een schutterij of muziekvereniging voorbij trekt, lijkt het alsof iedereen precies hetzelfde uniform draagt. Dat is ook de bedoeling. Een vereniging moet één geheel vormen.

Maar achter die uniforme uitstraling gaat een bijzonder ambacht schuil.

Kijk eens naar deze jassen.

Op het eerste gezicht lijken ze identiek. Toch is iedere jas anders. Iedere drager heeft een eigen lichaamsbouw, schouderbreedte, armlengte en houding. De één is klein, de ander lang. De één heeft brede schouders, de ander juist een smalle taille.

De taak van een uniformmaker is daarom niet om vijf gelijke jassen te maken.

Zijn taak is ervoor te zorgen dat vijf verschillende mensen uiteindelijk tóch hetzelfde beeld uitstralen.

Dat is precies waarom schutterijen, harmonieën, fanfares en burgerlijke muziekverenigingen al generaties lang kiezen voor maatwerk. Niet omdat het mooier klinkt, maar omdat een vereniging alleen als één geheel kan optreden wanneer ieder uniform afzonderlijk met zorg is opgebouwd.

Het vak van uniformmaker vraagt daarom veel meer dan alleen na**en. Het vraagt kennis van patronen, historische modellen, stoffen, houding, proporties en de vele details die een uniform zijn karakter geven.

Pas wanneer al die individuele jassen naast elkaar hangen – klaar voor hun dragers – ontstaat de echte uniformiteit.

Niet doordat iedereen hetzelfde lichaam heeft, maar doordat ieder uniform met hetzelfde vakmanschap is gemaakt.

Janfré Uniformen – Waar traditie, vakmanschap en uniformiteit samenkomen.

23/07/2026

Wat is nu eigenlijk een epaulet?

De grote schuttersfeesten zijn weer voorbij. Ook dit jaar hebben wij weer diverse keizers, generaals en officieren mogen kleden.

Tijdens een optocht vallen de prachtige uniformen direct op. Maar één onderdeel trekt bijna altijd de meeste aandacht: de rijk versierde schouderstukken, beter bekend als epauletten.

Veel mensen bewonderen ze, maar weten eigenlijk niet wat hun oorsprong is.

De geschiedenis van de epaulet gaat ruim driehonderd jaar terug. Oorspronkelijk was het een praktisch onderdeel van een militair uniform. Het hield de draagriemen van een sabel of patroontas op hun plaats en bood enige bescherming aan de schouder.

Later groeide de epaulet uit tot hét symbool van rang en aanzien. Hoe hoger de functie, hoe rijker de uitvoering. Goud- en zilverdraad, handborduurwerk en zware franje maakten direct duidelijk wie het bevel voerde.

Ook vandaag leeft deze traditie voort binnen de schutterijen. Hoewel de epaulet tegenwoordig vooral ceremonieel is, wordt ieder model nog steeds met veel aandacht samengesteld. Geen twee epauletten zijn precies hetzelfde. De vorm, de franje, het borduurwerk en zelfs de manier waarop de metalen draden worden gevlochten vertellen ieder hun eigen verhaal.

Bij Janfré Uniformen zien wij een epaulet dan ook niet als een accessoire, maar als een stukje levende geschiedenis. Een klein onderdeel van het uniform, waarin honderden jaren traditie, vakmanschap en trots samenkomen.

Traditie zit niet alleen in het uniform… maar vooral in de details.

21/07/2026

Wat een prachtig beeld van waar muziek werkelijk voor staat. Twee verenigingen uit één dorp, ieder met een eigen identiteit, maar allebei met passie, discipline en trots op weg naar het WMC. Dat is iets heel bijzonders.

Muziek verbindt mensen, verenigingen en generaties. Als die verbroedering overal ter wereld wat vaker centraal zou staan, zou de wereld er een stuk mooier uitzien.

Van harte gefeliciteerd aan beide verenigingen met deze geweldige prestaties! 👏🎶

De Roej en de Blauw van Eijsden, hand in hand dansen ze door de straten. Zo bijzonder één dorp, twee verenigingen. Allebei naar het WMC. En beiden komen met geweldige punten naar huis. Trots. Hieperdepiep.