30/06/2026
Met pijn in mijn hart, maar eerlijk duurt het langst.
Lieve vriendin / klant,
Met pijn in mijn hart, maar eerlijk duurt het langs.
Een levensmotto waar ik heilig in geloof .
En dat is “ eerlijk duurt het langst ”!
Met ongelooflijk veel pijn in mijn hart, moet ik jullie allen helaas meedelen dat ik ga stoppen met SCICS!
Voor velen mogelijk een complete verrassing , voor anderen geen verrassing meer .
Eindelijk, het hoge woord mag eruit .
En ……. Omdat ik geen spookverhalen de wereld in hebben wil , en “mijn waarheid” eerlijk gezegd wil hebben , deel ik het volgende met iedereen.
Ik ga na 14 jaar met SCICS stoppen , en ondertussen ken ik velen van jullie al plusminus 8 jaar langer . Dus na bijna 22 jaar in dit heerlijke pand te hebben gezeten , gaat per…… een bepaalde datum , wordt nog bekend gemaakt, de deur definitief dicht.
Ik had jullie in maart al verteld dat ik een zeer pijnlijk en vreselijk telefoontje had gehad .
En dat ik daardoor mijzelf enorm heb moeten vermannen om de modeshows nog door te laten gaan. Ik werd gebeld door een merk van mij , wiens naam ik niet ga noemen . En daarin hoorde ik alleen maar de woorden tig keer voorbij komen : kun je begrip hebben Lucian . Begrip, begrip, begrip !
“Begrip” voor het feit dat wij ( het merk) binnen afzienbare tijd ergens – achter- jouw winkel gaan liggen /verkocht gaan worden……( ongeveer op honderd meter afstand!)
Bij die gesproken woorden , voelde ik 2 gigantische messen in mijn rug gestoken . 1 door het merk , en 1 door de winkel die er voor koos om toch “ broodroof”, zoals ik dat noem, te plegen in zijn/ haar eigen dorp, bij een collega. En ik was compleet in shock! Hoor ik dat feitelijk goed? Jullie gaan bij een zaak liggen die op ongeveer 100 meter afstand ergens achter mij zit, daar moet ik begrip voor hebben ? En nee…….. daar kan ik zeker geen begrip voor op brengen, en nog steeds niet. Voor beide partijen, geen begrip, voor dit feit!
Wat is “broodroof”, zoals men dat noemt in onze branche, hoor ik je denken.
Nou ….. ik verdien mijn boterham om te mogen vissen in de vijver van klanten met het aanbod met mijn eigen merken. Feitelijk al 22 jaar lang, in dit pand! Zolang wij kledingzaken in een klein dorp als Roden dit allemaal doen, ieder zijn eigen merken verkopen, dan vangt iedereen zijn eigen soort klant laten we maar zeggen. En hierdoor ben je voor het publiek een rijk dorp aan verscheidenheid in aanbod en versterk je elkaar hiermee. En heb je geen last van concurrentie.
Een dergelijke afspraak maak je ook vaak met een merk, op het moment dat je het gaat inkopen . Een ongeschreven wet, vaak mondeling afgesproken in onze branche die we “ het genieten van “exclusiviteit” noemen . Jij mag als enige dat merk binnen een straal van zoveel kilo-meters verkopen, om zoveel mogelijk brood te verdienen aan dat merk en zoveel mogelijk vaste klanten daarmee te werven voor dat merk. Iets wat ik dus persoonlijk heb opgebouwd in 22 jaar, met dat bewuste merk !
Ongeveer 2 jaar geleden hoorde ik al van het merk , dat die andere ondernemer uit Roden het nodig vond om zoals ik dat noem “ broodroof “ te plegen en bij hun geweest was, om dat merk ook te willen verkopen. Op dat moment gebeurde er nog niks, van de kant van het merk. Alleen de mededeling aan mij. Geen actie, men ging dus niet in op dit verzoek. En ik werd dus slechts op de hoogte gebracht, dat dit gaande was “de broodroof”. Ik was immers ook best wel een grote klant van dat merk met mijn winkel, zeker gezien de grote van mijn zaak. Dus ik neem aan, dat ze ook al die jaren erg blij met mij waren.
Laten we de bewuste ondernemer, netjes niet bij naam noemen, maar pseudo: Rupsje Nooitgenoeg noemen, want schijnbaar heb je dus nooit genoeg merken in je winkel.
En …. van alle “duizenden merken” die er bestaan moet je uitgerekend het zelfde merk van je bijna, buurvrouw ondernemer gaan verkopen, en daarmee dus mij de kans ontnemen , dat ik er nog een goede boterham mee kan verdienen en exclusiviteit aan mijn klant kan garanderen.
Ik heb “ Rupsje Nooitgenoeg , toevallig een keer hierover aangesproken , een jaar geleden ongeveer. En gevraagd hiermee te stoppen, met de broodroof . Ik kreeg een ongelooflijk kinderachtige reactie , want het Rupsje deed het niet zelf maar het inkoop team van Rupsje, ……eh… wie is eind verantwoordelijke? En Rupsje wist niet dat ik dat merk verkocht ( al 22 jaar en langer op deze locatie ) hoe …..hoe kun je dat dan NIET weten, goh…… ! Tevens had ik een website met daarin alle merken die iedereen kon bezoeken om te kijken of ik het merk verkocht! En daarbij, als ik bij een voor mij nieuw merk binnen stap, is 1 van de eerste vragen “zijn er al verkooppunten in Roden”, dan krijg je toch een antwoord? Of zie ik dat verkeerd.
En ik heb Rupsje toen gevraagd te stoppen om achter dat merk aan te gaan en mij daarmee in financiële problemen te brengen middels “ broodroof” . Het Rupsje, of rupsjes inkoop team, was inmiddels al 2 x geweest . Dus de eerste x hoor je als inkoopteam , dat het al verkocht wordt bij SCICS, en vervolgens wil je om de 1 of andere reden , het zo graag in je winkel hebben, dat je er nog een keer heen gaat ……hoe dan ? Er zijn duizenden merken! Waarom bewust kiezen voor iets wat al in het dorp verkocht wordt, bij je collega ? Hoe collegiaal ben je dan of niet dus? Of is er sprake van hebzucht, oneerlijke concurrentie en mee willen liften op andermans succes met een merk? Ik vraag dit slechts voor een vriend…….. !
Wie heeft 22 jaar dit merk in dit dorp en omstreken groot gemaakt ?
Ja, ik hoorde van het merk, dat het uiteindelijk zelf besloten had om toch op het verzoek, van Rupsje in te gaan. En ze vonden dat we beiden hun merk wel konden verkopen. Ik ben het hier beslist niet mee eens. En zie eerder een noodgreep bij dat merk, uit eigenbelang. Vandaar ook steeds de vraag aan mij, kun je begrip hebben?
Als ik “het bewuste merk” moet delen, in mijn dorp, heeft dat meerdere consequenties voor mijn zaak, en voor mijn klant.
Allereerst , aangezien ik het merk heel groot inkocht voor het aanbod van mijn winkel, is het een groot aandeel van mijn omzet geworden. En mijn omzet zou door deze beslissing zeker weten minder worden. Voor jullie als klant , was er altijd de garantie dat niet heel Roden en omgeving in de zelfde kleding zou gaan lopen , en kon ik “exclusiviteit” aan jullie bieden, zoals dat heet. Beide zaken, omzet en exclusiviteit, houden nu voor mij op te bestaan, zoals het was. En het excuus van het merk, dat dit mogelijk zou moeten kunnen zijn , omdat ik mijn eigen vaste klanten heb vind ik ook totale onzin ! Ook mijn klant/vaste klant winkelt overal , bewijzen de tasjes met logo waarmee ze binnen komen. Dan wel kledingstukken , eerder gekocht bij een andere zaak, waar ze iets bij zoeken.
Ik had een mondelinge afspraak op alleen recht van verkoop, geen geschreven contracten . Nu zijn mondelingen afspraken in zekere zin ook bindend, zeker na zo’n lange tijd. Maar wil ik daar nog strijd om gaan voeren? Nee , ik ben moe van strijd voeren.
Ik wist direct tijdens het telefoon gesprek in maart al, dat het voor mij einde verhaal was als ondernemer met dit merk.
Het vertrouwen wat ik jaren lang heb gehad , was in 1 x dusdanig kapot gemaakt voor mij als ondernemer. Want ik kan als ondernemer geen zaken doen met iemand die ik niet meer kan vertrouwen op zijn woord. Kan ik nog wel respect hebben voor de ontwerpen achter dit merk , als styliste en verkoopster ? Ja dat kan ik nog wel . Die twee elementen kan ik scheiden. Ik blijf het een fantastisch merk vinden qua, ontwerp, gekozen prints , design, en kan ook nog steeds de warme en gezellige momenten van inkoop koesteren . We zijn dan ook wel op een goede manier uit elkaar gegaan . Geen ruzie , maar meer heel veel pijn en verdriet bij mij, en vertrouwen wat compleet is geschaad . Het kwam zeer plotseling totaal uit het niets dit nieuws. En temeer omdat ik slechts 18 dagen daarvoor geweest was voor de inkoop van de herfst collectie en men niks gezegd had van wat er speelde achter mijn rug om, en boven mijn hoofd hing.
Tja en Rupsje Nooitgenoeg en diens inkoop team ? Daar stop ik geen energie meer in. Die zullen vast krijgen wat het toekomt, zo werkt de kosmos.
De energie van waaruit je werkt, dat ga je ook aantrekken. Wat je zaait, ga je oogsten, vroeg of laat.
Omdat ik op die bewuste dag in maart al wist en van binnen voelde , deze messteken , van beide partijen, overleef ik niet , door verder te gaan met SCICS. Je bouwt niet zo snel met een nieuw merk weer zo iets groots op met je klant, waar ik als ondernemer/verkoopster 22 jaar lang voor geknokt heb. Ik heb niet meer zoveel tijd en energie om weer een nieuw merk te zoeken, en groot te maken, en daarmee dus ook mijn omzet weer te kunnen vergroten.Zo eenvoudig werkt dit niet. En met dit besef, wist ik, dit betekend dan ook einde SCICS dus.
Ik heb geen zin meer aan welke concurrentie strijd dan ook, Want wees eerlijk , als ik nu de groene broek niet in jullie maat heb, kon ik je verleiden voor de blauwe versie, nu lukt dat niet meer . En zou je zeggen , sorry Luus ik wil heel graag toch de groene broek en denk erover . Vervolgens zou je direct naar de concurrent lopen en kijken of daar de groene zou liggen in jouw maat .Dat is toch hoe de praktijk zou gaan worden. Of ….de concurrent geeft 40 % korting in de sale op dat merk, en ik om mijn reden 30 % , wat doe dan je dan ? Wees eerlijk , hoe lief je mij ook vindt, waar ga je heen? En vind je het leuk als je naar een feestje gaat, of naar de bridge, en een ander loopt met de zelfde kleding? Want die kans, zou heel groot zijn worden. Er worden dan immers meer kledingstukken van het zelfde in dit kleine dorp verkocht. Weg jouw leuke “aparte” out-fit. Oftewel ….. ik zou een concurrentie strijd moeten aan gaan op vele vlakken, waar ik gewoon geen zin meer in heb. En wees eerlijk ….. ook jullie vaste trouwe klanten winkelen ondertussen al overal . Niet alleen bij mij meer . Het aanbod aan kledingzaken is groter in Roden en dan ook steeds meer de concurrentie van internet! De tijden zijn veranderd voor elke ondernemer om te overleven.
Ik ben 63 jaar niet oud en niet piepjong, en nog niet klaar met werken, en zeker niet met op de werkvloer staan . Ik zou wel iets rustiger aan willen doen, b.v. minder dagen werken. Om jullie ongelooflijk leuke , lieve, mooie klanten te mogen blijven helpen, adviseren en blij te zien worden. En letterlijk doen sommigen dan een ronde dansje in de winkel, hahaha Maar ik ben het strijden om bestaanszekerheid, voor mijn bedrijf, moe . Het strijden als ondernemer tegen ook dat wat de wereldgebeurtenissen mij sinds corona tijd al op mijn pad brachten. Toen is de strijd al begonnen. Alles rond en met Corona aan maatregelen. Ondertussen alles wat duurder wordt ook voor mij de ondernemer. En dan wat mainstream media / tv en krant en praatprogramma’s al jaren aan “angst zaaien”, ( zo noem ik dat) oorlog, klimaat, allerlei crisissen, duurder dit, duurder dat, kleurcodes te warm, te koud, met ook als gevolg, een ander “koop gedrag”, van de klant.
Dat strijden, de laatste jaren , tegen zaken /dingen, waar ik geen invloed op heb, maar wel last van heb, ben ik moe. Ik wil meer rust op dat gebied in mijn leven, en ook geen randzaken meer als administratie en btw opgaven in de weekenden moeten doen. Het is mooi geweest. Ik verlang ook daarmee naar rust en meer tijd voor mijn prive leven, Maar wat zou ik wel graag willen blijven doen, vooral lekker bezig zijn op de werkvloer als styliste, verkoopster etc ! En ja….. zelfs dat “ bewuste merk “ kan ik nog verkopen als dat moet, omdat ik zoals gezegd zeer veel respect hebt als styliste, voor de creativiteit, design en uitvoering van dat merk. En ik in staat ben dingen te kunnen scheiden.
Ik snap dat we allemaal moeten leven . Maar ik zou zelf nooit broodroof plegen over de rug van een ander, of daar aan meewerken. Dit is in strijd met al mijn normen en waarden die voor mij belangrijk zijn. En wie ik ben . Ik lijd liever honger, als een ander het brood uit zijn/haar mond halen. Ik wil koste wat kost , mezelf trouw blijven in dat, wat mijn geweten mij ingeeft. Zelfs als ik daardoor moet opgeven. Maar ….in mijn ogen verlies ik dan niet, door op te geven, ik win dan…. Want ik ben mezelf immers trouw gebleven!
Mijn verdriet moet langzaam verder slijten, ik laat hoe dan ook mijn “kind “ SCICS los. En deze dagen/weken van afwezig te zijn geweest uit de winkel , hebben mij al enorm daarbij geholpen. Ik heb een heerlijke vakantie gehad in Turkije. Ik kwam steeds meer tot inzichten, dat dingen ook op mijn pad komen met een reden. Ik ben meestal net een sneltrein, die nooit uit zichzelf stopt, en maar door gaat , en door gaat, elk station kei hard voorbij raast. Ik ga altijd door, ik ben een strijdster. Maar…….soms komt de klap even zo hard binnen, dat je beseft, nu is het genoeg. Ik moet nu stoppen met door te razen. Iets ( de bron) wil dat ik stop! Ik stap op dit station uit, en weet uit vertrouwen in de bron, er komt een “nieuwe trein “voor mij aan, en daar stap ik in. En ik laat me door het “toeval” wat niet bestaat, brengen daar wat voorbestemd is voor mij, in deze nieuwe fase van mijn leven. En ga met meer rust het nieuwe avontuur in, meer balans tussen werk en vrijetijd.
Ik begrijp dat voor velen dit verhaal dat ik stop als ondernemer niet leuk is. We hebben immers een geweldige band opgebouwd. Het doet daarom ook extra pijn, dit te moeten delen met jullie, dat ik met SCICS stop. Ik weet hoe graag jullie hier komen.
Ik wil zo ontzettend graag doorwerken, ergens anders. Ik heb de energie en drive ook nog! Ik hoop elders aan de slag te gaan. En zou ik elders aan de slag kunnen, ga je toch lekker met me mee? Zoals een klant, zijn kapster volgt naar een nieuwe salon. SCICS stopt dan wel, maar Luus niet. Wordt vervolgt.
Maar sowieso nemen we nu nog geen afscheid de komende weken/maanden.
Eerst gaan we nog lekker stunten en knallen bij Scics, en kunnen jullie je zomer,- en deels herfstcollectie voor 50/60/70 procent korting lekker aanschaffen .
En gaan we de komende weken nog veel plezier maken en genieten met elkaar . Af en toe misschien een traantje , maar laten we vooral veel plezier met elkaar maken a.u.b. ! Ik wil het graag positief beëindigen.
Dus vanaf vandaag staat er een poster op het raam , opheffingsuitverkoop, en dat ik ga stoppen met SCICS !
En jullie weten nu allemaal de enige echte reden, wat je ook aan roddels mag horen , ik ben dus niet ziek, ik ben niet klaar met werken, ik ga niet scheiden, ik ga niet verhuizen, ik ga niet dood, ik heb geen ruzie, of welke roddel men ook bedenkt, sta er net als ik boven. En vertrouw erop dat “de bron” helpt en geeft wat we nodig hebben, en dat alles goed gaat aflopen voor mij en jullie, en leef vanuit waarheid en liefde voor je medemens!
Vandaag ben je van harte welkom, ik ben fris en fruitig, de winkel is spikspan schoon, en helemaal ingericht op een ‘knal leeg verkoop”, waar jullie mij, bij gaan helpen, toch ?
Warme groetjes
Lucian
