23/11/2025
Hay alak. D bale pag Wala na pamilya mo, andyan pa din Naman ang alak na Kasama mo
Sabi ni papa susunduin niya ako… pero nakalimutan. Kaya naglakad na lang ako sa mainit na kalsada.
Galing ako noon sa school activity.
Pagod, gutom, at bitbit ang mabibigat na gamit.
Nag-text ako kay papa:
“Pa, dito na ako sa may waiting shed.
Sundo mo po ako?”
Ang sagot niya:
“Wait lang anak, papunta na ako.”
Doon ako umupo.
Umabot ng 10 minutes.
20 minutes.
30 minutes.
Isang oras.
Wala.
Tinitignan ko yung lahat ng batang sinusundo ng magulang nila—may nakamotor, may naka-kotse, may naka-bike.
Ako lang yung naiwan.
Ako lang yung naghihintay nang parang hindi ako mahalaga.
Init na init ako, natutuyo lalamunan ko, pero tiniis ko kasi tiwala ako.
’Yun ang pinakamasakit—
yung tiwala mo ang unang nasusunog.
Nang 2 hours na ang lumipas, wala pa rin si papa.
Tinawagan ko siya.
Hindi sumagot.
Tinex ko ulit.
Seen lang.
Wala na akong choice.
Naglakad ako nang mahigit isang kilometro.
Tumatama yung araw sa batok ko parang pinapaso.
Ang bigat ng bag ko, pero mas mabigat yung tanong sa isip ko:
“Nakalimutan ba niya ako?”
Pagdating ko sa bahay, pawis na pawis, uhaw na uhaw, nanginginig sa pagod…
nakita ko si papa.
Naka-upo sa upuan.
May bote ng alak sa mesa.
Nakangisi habang kausap yung tropa niya.
Lasing.
Napalunok ako.
Hindi ko alam kung matatawa ako o iiyak.
Hindi ko alam kung magagalit ako o magtatago na lang sa kwarto.
Tumingin siya sa akin sandali.
Isang saglit lang.
Tapos tumawa ulit kasama yung barkada.
Wala man lang,
“Anak sorry.”
“Anak, napagod ka ba?”
“Anak, kumain ka muna.”
Wala.
Parang wala akong halaga.
Parang hindi niya narinig yung boses ko kanina.
Parang hindi niya naramdaman yung paghihintay ko.
At doon ako tuluyang naiyak—hindi sa harap nila, kundi sa banyo.
Tahimik.
Nakatakip ang bibig para hindi marinig.
Kasi ang sakit malaman na…
may anak kang sumusunod,
umaasa,
naghihintay,
nagpapagod…
pero mas naaalala mo pa yung alak kaysa sa kanya.
At habang pinupunas ko yung luha ko,
tinanong ko sarili ko nang paulit-ulit:
“Kung mahal niya ako… bakit ang dali niya akong makalimutan?”
Hindi ko alam kung kailan lilipas yung sakit.
Pero alam ko na ngayong araw na ’to—
hindi lang init ng araw ang kumain sa akin…
kundi yung lamig ng tatay kong hindi naalala
na may anak siyang naghihintay sa kanya.
