https://www.facebook.com/100968505478169/

Ceruléan Writes, Magalang (2026)

07/05/2026

Kahit kailan hindi ko pa naranasan ang unahin, palagi na lang akong pangalawa sa mga pagkakataong kailangang may piliin.

Hindi ko pa nararamdaman na ako ang pinaka kaibigan o pinaka paborito, 'yong tipong ako ang hahanapin sa sandaling wala ang presensya ko. Palagi na lang akong pamalit at pansamantala, pinipili kapag wala 'yong pinaka gusto at paboritong kaibigan nila.

Hindi ko pa naramdaman na ako naman ang isurpresa, palaging ako 'yong kasama sa hatian pero kahit kailan hindi man lang napaghanda nila. Hindi naman sa nagseselos o naiinggit, para kasing nakakasawang magbigay tapos wala akong natatanggap pabalik.

Sa totoo lang, hindi ko pa nararamdaman na ako 'yong unang inaya, 'yong tipong kapag may gala ako agad ang gusto nilang makasama at ayaw mawala. Palaging ako ang nag iimbita sa sarili, kahit kailan hindi ko naramdaman na gustong-gusto nila akong kasama at kasali.

Ni isang beses hindi ko maranasan na marinig na "sasama ako basta kasama ka" Palagi kasing naaaya ako kapag kulang o may kailangan sila. Palagi akong pangalawa, minsan pangatlo hanggang sa hindi man lang maalala.

Alam kong mali ang magselos o magtampo, pero ang hirap lang dahil sila lang ang kaibigan ko. Pero hindi pala sila lahat, ganoon din sa akin ang trato. Ang hirap maging totoo, pero hindi ka paborito.

Larawan | Mine

06/05/2026

Hindi ko nasabing may sarili rin akong mga laban— mga unos na pilit kong nilalampasan nang mag-isa, mga gabing tahimik pero mabigat, na sana'y may nakakakita.

Hindi ko rin naamin na kailangan ko rin ng sandalan, dahil sa totoo lang, hindi ko alam kung papaano maging mahina sa harap ng iba.

Takot kasi akong mahusgahan. Takot na kapag nakita mo ang mga bitak ko, baka isipin mong hindi ako sapat.

Baka dahil masyadong mabigat ang kwento ko, piliin mong umatras. Baka maramdaman mong hindi mo kaya, at saka ka lumayo nang hindi na ako sinasamahan.

Kaya't mas pinili kong itago ang lahat— ang galaw ng aking puso, ang sigaw ng aking pagod— kahit unti-unti na akong nabubura sa sarili kong katahimikan.

Takot akong maiwan na naman. Takot na maranasan muli ang sakit ng pagkawala, kaya't ako na mismo ang naglalayo, umaasang hindi mo iyon mapapansin.

Kaya sana…

Maunawaan mo sa tuwing lumalayo ako, kapag tahimik sa sulok at tila hindi makausap ng matinong salita.

Hindi iyon pag-iwas— iyon ang paraan kong manatiling buo, kahit pira-piraso na ako sa loob.

Maintindihan mo sana ako. Tanggapin mo sana, sa oras na maging handa na akong ilabas ang mga sugat na matagal ko nang tinatakpan. At kung papalarin, sana nariyan ka pa rin— hindi para buuin ako, kundi para sabayan akong bumalik sa sarili kong liwanag.

Larawan | Mine

01/05/2026

Sa mga araw na dumating ay tuluyan nang nawawala, hindi na matunton ang aking repleksyon sa kahit saang salamin na kayang mag-replika— na hindi maaring hawakan pero maaring makita.

Tuluyan nang naliligaw, na sa aking daan ay hindi na matanaw ang dating tinatahak na sa bawat sigaw, walang makadinig, kahit humiyaw, walang makasagip, sa katulad kong nawawalan ng daan, ng paunti-unti.

Huwag mo na akong hanapin, pagkat kahit ako, hindi ko alam kung saan ko tutuntunin, ang sarili kong nag-tatago ng palihim at palaging nasa lilim, kaya't hindi makita, kaya't hindi madama.

Parang isang bagay na walang laman, walang kahulugan, hindi na makaramdam.

Hindi ko— na alam kung nasan ako, hindi ko na alam kung saan hahanapin ang sarili ko, siguro tuluyan nalang akong magiging kulang at hindi buo, mananatiling ligaw at wala.

Nanaisin mo bang— tulungan ako?

Na hanapin ang sarili ko.
Na nawawala at hindi makita.

Larawan | Augustine

30/04/2026

At kung marami ka pang tinatago sa'kin, hindi ko na iyon gustong halukayin pa. Hindi dahil takot ako, kundi dahil napagod na ang puso ko sa bigat ng bawat katotohanang ibinubulong ng gabi.

Kung mayroon ka pang dapat aminin o ipaliwanag, marahil hindi ko na rin iyon kayang paniwalaan— hindi dahil sarado na ako, kundi dahil sinunog na ng paulit-ulit na pagkadismaya ang tulay ng tiwala sa pagitan nating dalawa.

Kaya't kung may mga lihim ka pang itinatago, hayaang manatili silang anino sa likod mo.

Hindi ko na hahabulin ang mga sagot na matagal mo nang ipinagkakait.

Sa akin, ito na ang huling pahina ng ating kuwento— isang pahinang unti-unting nagsasara, habang ang tinta ng alaala ay humuhulagpos sa pagitan ng aking mga daliri.

Larawan | Mine

25/04/2026

Ikaw lang ang aking iibigin— parang bituing pinili ng langit na maging gabay sa aking gabi. Sa gitna ng ingay ng mundo, ikaw ang himig na palagi kong kinikilala, banayad ngunit tumatagos sa puso.

Kapag ako'y naliligaw, ikaw ang tahanang hindi nagtatanong kung bakit ako pagod, yakap mo ang pahingang matagal ko nang hinahanap.

Sa bawat pagsubok na dumaan, mas pinipili kitang mahalin— hindi dahil madali, kundi dahil totoo. Ang mga takot ko'y unti-unting humuhupa sa init ng iyong pang-unawa, at ang mga pangarap kong nag-aalinlangan ay natutong maniwala muli dahil sa'yo. Ikaw ang panalangin kong hindi napagod bigkasin, ang pag-asang paulit-ulit kong pinanghawakan.

Sa bawat paghinga ng oras, pinipili kita— hindi dahil wala nang iba, kundi dahil sa iyo ko natagpuan ang kahulugan ng pananatili.

At kung sakaling dumilim ang bukas, mananatili akong nakatingin sa liwanag ng iyong pangalan, sapagkat ikaw lang ang pag-ibig na handa kong ipaglaban hanggang dulo— tahimik man o buong tapang.

Larawan | Mine

21/04/2026

Nahanap ko na siya, pero tila ba pinaglalayo pa rin kami— parang dalawang bituing sabay nagningning ngunit hindi kailanman nagtagpo sa iisang langit. Parang may hawak na tali ang tadhana, hinahatak kami palayo kahit pilit kaming lumalapit.

Hindi pa nga ba tama ang oras? O baka naman kami lang ang nagpipilit humakbang sa pintong hindi pa talaga nakalaan buksan? Baka pilit lang naming tinatahi ang kwento sa panahong hindi pa handang umayon sa amin.

At sa pagitan ng pagnanais at pag-aalinlangan, doon ko naramdaman ang kirot— ang tanong na paulit-ulit na bumabalik, baka nga nahanap ko siya, pero hindi pa namin nakikita ang tamang mundo kung saan sabay kaming magiging posible.

Larawan | Mine

15/04/2026

Ilang beses kong sinabing ititigil ko na,
ngunit ilang beses ko rin itong sinuway.

Noong nakaraang araw tila ba nagbago ang timpla niya kaya lumambot ang puso ko at bumalik ako— pumayag ako sa gusto niya.

Nagbabakasakaling magbago siya at piliin niyang hindi na ako lisanin pa.

Ngunit hindi umayon ang gusto ko sa bawat kilos niya, umalis siya na hindi man lang narinig ang paliwanag na pilit kong hinihingi mula sa kan'ya.

Kailan lang sinabi kong ititigil ko na, ayaw kong masaktan, na— natuto na ako.

Ngunit heto ako ngayon, inaalala ang masasayang araw, umaasa na sana bigyang halaga niya ang nagawa naming pagsasama at hinihiling na sana bumalik siya.

Larawan | Mine

08/04/2026

Hinding-hindi ako magsasawang hintayin ka.

Sa mga sandaling abala ka sa mga gawain mo sa eskwela, pagod sa maghapon at nais na agad magpahinga.
Sa mga pagkakataong malungkot ka at nais mapag-isa o hindi kaya sa paghinto mo saglit kapag nangangalay na sa paglalakad ang paa.

Hinding-hindi ako magsasawang magpasensya,
Sa mga oras na tingin mo ay puro na lamang tayo away at tampo, sa palagiang duda at panlalamig mo.

Sa mga selos at hinala at sa mga inis mong pabigla-bigla— patatawarin kita.
Dahil hindi naman ako magsasawang maghintay at pagpasensyahan ka.

Kahit masyado nang magulo, lubha nang komplikado o kahit nakakaburyo— hindi ako mawawala sa iyo.

Sapagkat kung ang kapalit ng paghihintay at pagpapasensya ay ang iyong pagmamahal, hinding-hindi ako magsasawa kahit pa matagal.

Larawan | Augustine

07/04/2026

Hayaan mo ang pag-ibig.

Kung ito'y darating, patuluyin mo't yakapin. Kung ito'y mananatili, kuwentuhan mo sa umaga't kumutan sa gabi. Kung ito'y lilisan, pagbuksan mo ng pintuan.

Hayaan mo lang siyang tumuloy at umalis. Hayaan mo lang ang ligaya't hinagpis. Sanayin mo ang sarili sa mga pagbabago, sa mga pagkukulang, sa mga biglaan.

Dahil nakakapagod ding lumaban. Nakakapagod ipagpilitan ang mga bagay kung mag-isa lang. At kung sa wakas dumating ang taong handa ka nang samahan—umibig, mangarap, lumaban, hayaan mo lang.

Huwag mong pigilan. Huwag pagsarahan. Bigyan ng pagkakataon ang sariling magmahal, magtiwala, at maging masaya. Hayaan mo lang. Pasasaan pa't mapapadpad din tayo sa tamang tao.

Larawan | Pinterest

06/04/2026

Matutunan mo sana magpatawad

Matutunan mo sana ang magpatawad— hindi para kalimutan ang sugat, kundi para tuluyang makawala sa tanikala ng kirot.

Matutunan mo rin sana na huwag magpanggap, lalo na kung ang tibok ng puso mo'y hindi pa handang humakbang sa susunod na pag-sugal.

Hayaan mo munang maghilom ang sarili mong piraso-pirasong pagkadurog bago ka muling tumapak sa hardin ng pag-ibig at humawak ng panibagong pangalan na pagbubuhusan mo ng inspirasyon.

Alam kong mahirap makalimot, may mga alaala talagang nag-iiwan ng bakas na parang apoy na hindi agad napapatay ng ulan.

Pero sana naman, huwag mo itong hayaang maging dahilan para muli kang gumuhit ng panibagong sugat sa pusong hindi pa muling tumitibok nang buo.

Larawan | Mine

Ceruléan Writes

07/05/2026

06/05/2026

01/05/2026

30/04/2026

25/04/2026

21/04/2026

15/04/2026

08/04/2026

07/04/2026

06/04/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Shortcuts

Share