16/10/2025
๐ง โโ๐๐ฎ๐ง๐ ๐๐ค๐๐ฅ๐ ๐๐จ๐ง๐ ๐๐๐ฒ๐๐ง๐ โฆ ๐๐๐ซ๐จ ๐๐ฎ๐ง ๐๐๐ฅ๐ ๐๐ง๐ ๐๐๐ฅ๐ข๐ ๐ญ๐๐ฌ๐๐ง ๐๐จโ
*(A Story of a DP*H Employee Who Refused a Bribe)*
Hindi ko makakalimutan โyung unang araw ko sa DP*H.
Suot ko โyung bagong plantsadong uniform, may logo sa dibdib, ID sa leeg, at ngiti sa labi.
Iba โyung feeling โ *may respeto, may dangal, may pangalan.*
โPublic servant na ako,โ sabi ko noon, buong yabang.
Araw-araw akong excited pumasok.
Tuwang-tuwa pa ako kapag tinatawag ako sa site โ *โMaโam, papirmahan lang po.โ*
I felt important. Powerful, even.
Pero minsan pala, **doon dumarating ang pagsubok โ kapag mataas ang tingin mo sa sarili.**
---
Isang araw, tinawagan ako ng contractor.
โMaโam, baka naman puwedeng tulungan nโyo kaming mapabilis โyung clearance. Alam nโyo na.โ
Sabay abot ng brown envelope.
Tahimik lang ako.
Tumingin ako sa papel, tapos sa envelope, tapos sa kanya.
โHindi po ako ganun,โ sabi ko.
Ngumiti siya, pero halatang hindi natuwa.
โSayang, Maโam. Sayang โyung blessing.โ
Pag-uwi ko, hindi ako mapakali.
May guilt, may takot, pero may konting *panghihinayang.*
Kasi to be honest โ *malaki โyung halaga.*
At sa panahon ngayon, sino ba namang hindi matetempt?
Pero habang naglalakad ako pauwi, nakita ko โyung mga batang naglalaro sa gilid ng kalsada, basa sa ulan.
Napatingin ako sa langit at sabi ko:
โLord, kung babagsak man ako, sana hindi dahil sa pera.โ
---karugtong ay nasa comment section---
