22/04/2026
Parehas sila ni Gloria Arroyo at Chiz ...matalino at magaling sana kaso ginamit sa masama ...
Sa totoong buhay, ang dami mong makikitang ganito...mga taong matatalino, magagaling, may pinag-aralan, at talagang gifted sa field nila. Pero kahit ganun, hindi ibig sabihin automatic ginagamit nila yung kakayahan nila para sa tama.
May iba, ginagamit yung talino nila para umangat lang sila...kahit may natatapakan, kahit may nalalamangan. May iba pa nga, ginagamit yung skills nila para sa panlalamang, korapsyon, manipulation, o sariling interes.
Sa labas, mukhang successful sila, mukhang “panalo” sila sa buhay.
Pero kung titignan mo nang mas malalim, hindi yun tunay na success.
Kasi ang success na walang integrity, walang tunay na laman. Pwedeng may pera, kapangyarihan, at impluwensya sila ngayon, pero hindi ibig sabihin nun ligtas na sila sa consequences.
Sa reality, lahat ng actions may kapalit. Minsan hindi agad nakikita, pero bumabalik at bumabalik yun...sa reputation, relationships, peace of mind, o mismong buhay nila.
May mga bagay na kahit gaano ka ka-talino, hindi mo ma-iwasan yung resulta ng maling choices.
At sa dulo, kahit gano pa sila ka-powerful sa mundo, hindi nila matatakasan yung accountability.
Darating yung time na haharap sila sa consequences ng lahat ng ginawa nila.....hindi sa opinyon ng tao, kundi sa totoong justice ng buhay at sa tamang panahon ng Diyos.
Kaya sa reality check, hindi sapat yung matalino ka lang. Ang tunay na halaga ng tao, kung paano niya ginamit yung binigay sa kanya...para maging blessing o para maging dahilan ng pagkasira ng iba.
Sana Huwag Tayo Maging Tulad Ni Harry Roque
May mga pagbagsak na hindi dumarating na parang kulog. Hindi sila biglaan. Kadalasan, dahan-dahan. Isang pag-urong sa prinsipyo. Isang palusot dito. Isang katahimikan doon. Hanggang sa isang araw, ang layo mo na pala sa dating ikaw.
Iyan ang dahilan kung bakit ang panalangin ko, sana huwag tayong matulad kay Harry Roque.
Dati, may bigat ang pangalan niya. Human rights lawyer. Propesor ng batas. Isa sa mga nagtatag ng CenterLaw. Abogado ng mga biktima. Isa siya sa mga taong inaasahan mong hindi basta magpapagamit dahil alam niya ang batas, alam niya ang kasaysayan, at alam niya kung ano ang hitsura ng pang-aabuso. Hawak niya ang mga kasong hindi biro: mga biktima ng Maguindanao Massacre, ang Malaya Lolas o mga comfort women, at ang pamilya ni Jennifer Laude. Ibig sabihin, hindi siya ignorante. Alam niya ang sakit. Alam niya ang tama.
Kaya mas mabigat ang pagbagsak. Hindi ka naman nagugulat kapag ang ganid ay muling nangamkam. Ang talagang nakakadismaya ay kapag ang taong dating marunong tumindig, siya mismo ang natutong yumuko. Kapag ang dating nasa panig ng biktima, napadpad sa panig ng mga makapangyarihan.
Mula sa pagdepensa sa press freedom sa Maguindanao massacre, napunta sa pagrarason para sa kapangyarihang umatake sa media at nagbunyi pa sa pagpapasara ng ABS-CBN. Mula sa pag-unawa sa bigat ng karahasan laban sa kababaihan, napunta sa katahimikan sa harap ng r**e jokes at pambabastos. Mula sa sigaw ng hustisya para kay Jennifer Laude, napunta sa pagtanggap sa pagpapalaya sa pumatay sa kanya.
Minsan, malinaw sa kanya ang bigat ng diktadura at ng pangalang Marcos sa kasaysayan. Kaya mas mabigat na siya rin ang nangampanya para sa apelyidong dati niyang kinikilala bilang bahagi ng madilim nating nakaraan. Kahit gaano kaingay ang sayaw, hindi nabubura ng performance ang rekord.
At hindi lang iyon. Siya mismo ang nagsabing convener siya ng Philippine coalition for the International Criminal Court. Ibig sabihin, alam niya ang halaga ng pananagutan sa pandaigdigang antas. Pero nang tumama ang usapin sa mga taong gusto niyang protektahan, biglang nagbago ang tono. Ang dating mahalagang mekanismo ng hustisya, biglang dapat kuwestiyunin. Ganiyan ang hitsura ng prinsipyo kapag ginawa mo na lang costume. Isusuot kapag pabor, huhubarin kapag delikado.
At huwag nating kalimutan kung paano niya nilait si Leila de Lima noon, habang ito ay nakakulong at binabayo ng propaganda. Ang dali niyang magmukhang matapang noon. Pero ngayon, siya itong nasa ibang bansa, humihingi ng asylum, umiiwas umuwi, at hindi humaharap sa mga kasong kinahaharap niya. Ang tapang pala ng iba, para lang sa press conference, hindi para sa personal na pananagutan.
At ngayon, hindi na ito simpleng hypocrisy lang. May mabibigat nang alegasyon, may kasong kinakaharap, may warrant na inilabas, at may mga tanong kung paano siya nakaalis ng bansa. May qualified human trafficking case na iniuugnay sa kanya kaugnay ng operasyon ng POGO sa Porac. Iyan ang mga kasong dapat niyang harapin, pero piniling takasan. Hindi na ito usapang perception. Usapang pananagutan na ito.
Dito mo makikita ang tunay na linya: hindi sa talino, hindi sa credentials, kundi sa kakayahang tumayo kapag ikaw na ang tinatawag na managot.
Kaya ang panalangin ko, sana huwag tayong umabot sa puntong kinakain natin ang sarili nating mga salita para lang manatiling malapit sa kapangyarihan. Sana huwag tayong maging mahusay lang sa tama habang mahina pa tayo, pero biglang flexible ang konsensiya kapag may access na sa malalakas.
Dahil ang tunay na trahedya rito ay hindi lang ang pagbagsak ng isang tao. Ang tunay na trahedya ay ang paalala na puwedeng mangyari ito kahit sa edukado, kahit sa mahusay magsalita, kahit sa marunong sa batas at karapatang pantao. Hindi sapat ang talino para iligtas ka sa moral collapse.
Kaya bantayan natin ang sarili natin. Hindi lang ang malalaking kasalanan, kundi pati ang maliliit na pagkompromiso na nagsisimula sa “okay lang siguro ito.” Iyan ang mga linyang mukhang maliit sa umpisa pero marunong pumatay ng dangal sa katagalan.
Sana marunong tayong umatras kapag alam na nating may mali. Sana marunong tayong tumanggi kahit may kapalit na gantimpala. Sana marunong tayong mahiya sa sarili bago pa tayo mapahiya sa publiko. Sana hindi tayo maging kain s**a, iyong taong kinain ang sarili niyang prinsipyo at ipinagpalit ang dangal sa puwesto.
Sana huwag tayong maging ganoon.
Sana kapag humarap tayo sa salamin, kilala pa natin ang nakikita natin. Sana kapag dumating ang kapangyarihan, hindi nito mabili ang prinsipyo natin. Sana kapag dumating ang takot, hindi nito mapasuko ang dangal natin. At sana kapag dumating ang oras ng pagpili, piliin pa rin natin ang tama kahit hindi convenient, kahit walang camera, kahit walang palakpak.
Iyan ang panalangin ko.
Na sa mundong sanay sa pagbaliktad, manatili tayong tuwid.