24/02/2026
Hinding-hindi ko malilimutan ang nangyari sa amin noong nakaraang taon.
Ako si Ellen, may asawa at isang anak na si Ben, apat na taong gulang pa lang. Sa aming maliit na rental house sa Las Piñas, may maliit na bakuran sa likod na puno ng saging at isang lumang mangga. Doon lagi naglalaro si Ben habang naglalaba o naghahanda ako ng pagkain.Isang hapon, habang nagdidilig ako ng halaman, narinig ko siyang tumatawa nang malakas. “Mama! Tingnan mo si Inday! May dala siyang manika, pink!”Paglingon ko, wala namang ibang bata. Pero si Ben, iniabot pa niya ang k**ay niya sa ere, parang may kausap talaga. “Anak, sino si Inday? Wala naman tayong bisita.”“Si Inday po, Mama. Lagi siyang nandito. Gusto niya maglaro ng taguan kasama ako. Sabi niya, ang ganda daw ng bahay natin.”Akala ko normal lang na imaginary friend. Maraming bata ganon. Pero kinabukasan, may nakakalat na sampaguita sa sahig ng kusina—mga bulaklak na sariwa pa, basa pa ng hamog. Wala naman kaming sampaguita sa bakuran, at wala ring kapitbahay na nagbebenta.Mula noon, tuwing hapon, nakikita ko si Ben na itinatago ang laruan niya sa ilalim ng saging, “Para kay Inday, Mama. Gutom daw siya.” Tuwing gabi naman, naririnig ko siyang bumubulong sa k**a: “Sige, Inday… bukas ulit… huwag ka munang umalis.”Isang gabi, bandang alas-tres ng madaling-araw, bigla siyang sumigaw. “Mama! Hinahatak ako ni Inday! Ayaw ko! Masakit!”Tumakbo ako papa*ok sa kwarto. Nakita ko si Ben na nakadikit sa dingding, paa niya parang may humihila pababa, papunta sa bintana na nakabukas nang konti. Pawis na pawis siya, mukha niya takot na takot, at may amoy na parang basang lupa at bulaklak na nalalanta.Mabilis ko siyang binuhat at inilipat sa kwarto namin. Kinabukasan, may maliit na footprint sa lupa sa bakuran—maliit na paa ng bata, walang tsinelas. Pero si Ben, suot pa rin ang kanyang rubber shoes.Nagpa-check up kami sa pediatrician. Walang lagnat, walang sakit. “Baka night terror lang, Ma’am,” sabi ng doktor. Pero alam kong hindi.Dinala kami ng nanay ko sa isang matandang albularyo sa Muntinlupa. Pagdating pa lang, hindi pa kami nakakapa*ok sa maliit niyang bahay, nagsalita na si Mang Rudy: “May sumusunod sa bata. Babae, maliit, mahaba ang buhok, nakasuot puti. Nasa puno siya sa likod ng bahay niyo.”Sa tawas, lumutang sa plato ang hugis ng isang batang babae na may bulaklak sa buhok at hawak na manika na gawa sa trapo. “Engkanto ‘yan na nakatira sa lumang mangga. Gusto niyang maging ‘kalaro’ ang anak mo… habang buhay.”Pinahid niya si Ben ng lana na may orasyon, naglagay ng itlog at asin sa bakuran, at pinagdasal ang buong bahay. Pinainom din siya ng mapait na gamot.Pag-uwi namin, biglang nawala ang amoy ng sampaguita. Si Ben naman, noong gabi, tahimik na natulog nang mahimbing. Kinabukasan, tinanong ko siya, “Nasaan na si Inday, anak?”Tumingin siya sa bakuran, tapos ngumiti nang payapa. “Umuwi na po siya sa puno niya, Mama. Sabi niya, may bagong kalaro na raw siya doon.”Simula noon, hindi na namin hinahayaan si Ben maglaro mag-isa sa bakuran pagkatapos ng 6 PM. Lagi na kaming nagdadasal bago matulog, at nagpabless na rin kami ng pari sa bahay.Dahil totoo ang sabi nila—hindi lahat ng “kaibigan” na nakikita ng bata ay nasa isip lang niya. Minsan, sila yung nakatago sa ating bakuran, sa puno, sa sulok… naghihintay lang ng makasama.
Huwag nating balewalain ang mga sinasabi ng mga anak natin. Makinig tayo. Protektahan natin sila.
At higit sa lahat magdasal tayo palagi.
May karanasan din ba kayo tungkol sa “imaginary friend” ng anak niyo na parang totoong may laman? O may nangyaring kakaiba sa bakuran niyo? I-share niyo na ‘yan sa comments!
