เว็บไซต์คืออะไร?

Bloodatelier

Accept the positive rebel inside you.

13/02/2026

“Longing and the Reaper”
•
Muzium & Galeri Tuanku Fauziah, Universiti Sains Malaysia
9 April - 9 May 2026
•
ในห้วงเวลาที่เราคิดถึงคนที่จากไป
เรามักเผลอลืมว่า ความตายไม่ได้พรากเพียงพวกเขาไปจากเรา
แต่มันกำลังก้าวเข้ามาหาเราอย่างช้าๆ ในทุกลมหายใจ

ความโหยหาเหมือนมือที่อ่อนแรงกอดซากกระดูกไว้แนบอก
หวังให้มันอุ่นขึ้นอีกครั้ง ทั้งที่รู้ดีว่าไม่มีวันเป็นไปได้
เราหลับตาแนบศีรษะกับความว่างเปล่า
ไม่ใช่เพราะมองไม่เห็นความจริง
แต่เพราะการไม่รับรู้ ช่วยให้หัวใจยังเต้นต่อไปได้อีกครั้ง

และในความมืดด้านหลัง มัจจุราชไม่ได้ขู่ ไม่ได้เร่งเร้า
เขาเพียงยืนรออย่างเงียบงัน เหมือนเงาที่ไม่เคยรีบร้อน
เหมือนครั้งหนึ่งที่คนรักของเราเคยยืนรอเรากลับบ้าน

Memento Mori — จงระลึกไว้ว่าเราจะต้องตาย
ไม่ใช่เพื่อทำให้ความรักจางหาย
แต่เพื่อเตือนว่า ทุกอ้อมกอดกำลังนับถอยหลัง
และทุกการจากลา กำลังรอเวลาของมัน

ท้ายที่สุด ความคิดถึงคือคำภาวนา
ที่ส่งไปถึงสิ่งซึ่งไม่มีวันหวนกลับ
ส่วนความตาย คือคำตอบสุดท้าย
ที่รอเราอยู่เสมอ ไม่ว่าเราจะยอมรับหรือไม่

เพราะฉะนั้น จงใช้ชีวิตให้เต็มที่
โดยไม่ยึดติดกับสิ่งที่ผ่านไปแล้ว
ทำให้เวลาที่เหลืออยู่น้อยนิดนี้มีความหมาย
ก่อนที่เงานั้นจะเอื้อมมือมารับเราไปเช่นเดียวกัน.

03/02/2026

ทำไม ‘ความตาย’ ถึงถูกฉาบไว้ด้วยความน่ากลัว ทั้งที่มันคือสัจธรรมชีวิต เมย์-ภาชิสา ชนาวิไลกุล ศิลปินเจ้าของนามแฝง The Bathory จะพาเราดำดิ่งสู่โลกสีขาว-ดำที่เต็มไปด้วยรายละเอียดคมกริบ เพื่อเปลี่ยนความหมกมุ่นและด้านมืดให้กลายเป็นงานศิลปะสุดประณีต 🖤
ภายใต้แรงบันดาลใจจากเคาน์เตสสีเลือดผู้โหยหาความเยาว์ เมย์รื้อค้นความเจ็บปวดมาเป็นเชื้อไฟในการตวัดพู่กัน เธอหยิบปรัชญา Memento Mori มาเล่าใหม่ผ่านกะโหลกและดอกไม้ เพื่อบอกเราว่า ความเสื่อมสลายก็มีความสง่างามในแบบของมันนะ
"เรามักหวาดกลัวกะโหลกศีรษะ ทั้งที่มันมีอยู่ในตัวพวกเรา... การหยุดมองภาพความตาย กลับกลายเป็นการช่วยให้เราตื่นขึ้นมาเห็นคุณค่าของเวลาที่เหลืออยู่"
จากกราฟิกดีไซเนอร์สู่ศิลปิน Dark Surrealism ที่กล้าเผชิญหน้ากับความอ่อนแอ นี่คือบทสนทนาที่จะทำให้มองเห็น ‘แสงสว่าง’ ในความมืดมิดได้ชัดเจนกว่าที่เคย พร้อมสำรวจก้าวต่อไปของเธอในการมอบชีวิตใหม่ให้เสื้อผ้ามือสองผ่านงานเพนต์ที่เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณ 🎨✨ ดื่มด่ำไปกับปรัชญาแห่งการมีชีวิตผ่านรอยยิ้มของหัวกะโหลกจากบทสนทนาของเราได้ที่ 👉 https://onceinlife.co/the-bathory/ และติดตามผลงานของเมย์ได้ที่ The Bathory และ Bloodatelier
เรื่อง : ณัฐฐาภรณ์ ศิริสลุง
ภาพ : ศิริน ม่วงมัน

—-----------------------
Your ART in everyday life.
You only live ONCE, make it happen!

29/01/2026

Anatomy of Instinct
18 Jan - 12 Fab 2026
M Contemporary Bangkok
1F, Gaysorn Centre, Gaysorn Village

15/01/2026

เรียนเชิญทุกคนนะคะ
•
Anatomy of Instinct
18 Jan - 12 Fab 2026
M Contemporary Bangkok
1F, Gaysorn Centre, Gaysorn Village
•
“Memento mori. Decay is part of grace”

memento mori คือการเตือนใจว่าเราทุกคนมีวันจากไป ไม่ใช่เพื่อทำให้กลัวแต่เพื่อให้เราใช้ชีวิตและมองทุกอย่างอย่างชัดเจนขึ้น.

มนุษย์เรามักหลงใหลในความงดงามของชีวิตเหมือนหวังลึก ๆ ว่ามันจะอยู่กับเราตลอดไป
เราเฝ้ามองมัน, ทะนุถนอมมัน, ราวกับว่าเราจะยึดมันไว้ได้

แต่ความจริงคือไม่มีอะไรอยู่ถาวร…

ใต้ร่างกายที่ดูงดงามคือโครงกระดูกแบบเดียวกันทุกคน
ไม่ว่าจะสวย หรือน่าเกลียด
สุดท้ายเราทุกคนก็เดินไปทางเดียวกัน
นี่ไม่ใช่เรื่องน่ากลัว
มันเป็นแค่ความจริงของการมีชีวิต

ความตายไม่ได้พรากความงามไป
แต่มันทำให้เรามองความงามชัดขึ้น

เหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานทั้งที่รู้ว่ามันจะร่วงโรย..

บางที…
สิ่งที่ทำให้ความงามมีค่า
ก็เพราะเราไม่สามารถเก็บมันไว้ได้ตลอดไป…

*** memento mori
เป็นภาษาละติน แปลว่า “จงระลึกว่าคุณต้องตาย”
ใช้มาตั้งแต่ยุคโรมันโบราณ และต่อมาแพร่หลายในศิลปะและปรัชญาตะวันตก
ไม่ใช่เพื่อเตือนให้หวาดกลัวความตายแต่เพื่อย้ำถึงความไม่ถาวรของชีวิตและคุณค่าของการมีอยู่ในปัจจุบัน.

10/11/2025

🖤ภาพซ้าย “ความงามของชีวิต” (Anatomy of Grace)

ร่างมนุษย์ที่ผลิบานท่ามกลางกลีบดอกไม้ เปรียบเปรยถึงความงามอันเปราะบางของชีวิต
แม้ความตายจะซ่อนอยู่ใต้กลีบดอกนั้นในรูปของกะโหลกแห่งความตายแต่ชีวิตยังคงงอกงามอยู่ในความรู้ตัวตนนั้นเอง
ราวกับว่าความงามแท้ของการมีชีวิต ไม่ได้อยู่ที่การหนีจากความดับสิ้น แต่อยู่ที่การมีชีวิตโดยไม่ลืมว่าทุกสิ่งย่อมสลายในวันหนึ่ง
•

สีดำที่ไหลผ่านเรือนกาย จึงไม่ใช่เพียงรอยเปื้อนของความเศร้า
แต่คือร่องรอยของการตื่นรู้ว่าชีวิตนั้นย่อมต้องพบเจอกับความมืดมิดที่สุด เพื่อทำให้ความสว่างของชีวิตชัดเจนยิ่งขึ้น

••••••••

🩶ภาพขวา “นิทราแห่งการปล่อยวาง” (Dream of Release)

ในภาพนี้ ร่างเปลือยที่แผ่วเบาในกลีบดอกไม้เปรียบดั่งจิตที่กำลังพักพิง…เธอเอนกายอย่างผู้ปลดวาง ปล่อยให้ตนกลืนสู่ความเงียบงันของดอกไม้และในห้วงนั้นเอง ผีเสื้อได้โบยบินรอบกายเธอ (สัญลักษณ์แห่งการฟื้นคืน)
การดับจึงมิใช่จุดสิ้นสุด แต่คือ การแปรเปลี่ยนของชีวิตสู่รูปแบบใหม่
•
สีดำที่ไหลผ่านเรือนกาย ไม่ใช่การทำลาย แต่เป็นการหลอมรวมจิตวิญญาณที่มืดมิด ทิ้งร่องรอยการละลายของตัวตนเดิม เพื่อให้เกิดการฟื้นขึ้นอีกครั้ง
รอวันเกิดใหม่จากการปล่อยวางความมืดในใจ
***
ทั้งสองภาพดำรงอยู่ในบทเดียวกันของชีวิต —
“หนึ่งคือการเกิดที่รู้ตัวถึงความดับ”
“อีกหนึ่งคือการดับที่งดงามดั่งการเกิดใหม่”
เมื่อชีวิตและความตายมิได้เป็นสองขั้วตรงข้าม
หากเป็นเพียงลมหายใจเดียวกันที่เคลื่อนไหวภายในดอกไม้ของเวลา…

07/10/2025

โลกนี้แบ่งออกเป็นสองด้าน
🖤
ในโลกแห่งความมืด
ปีศาจมิได้มาพร้อมไฟนรก
แต่มากับเสียงอันอ่อนหวาน
มันกระซิบว่า “ความฝันนั้นหอมหวาน”
และมนุษย์ก็เคลิ้มหลับกับคำนั้น…
💀
เทวทูตผู้หล่นจากฟ้าพร้อมปีกแห่งมรณะ
ยืนเฝ้าผู้หลับใหลในเปลแห่งกิเลส
ผ้าสีทองที่คลุมกาย
คือผ้าผืนทองที่กล่อมให้เคลิ้มหลับ
งดงามพอจะกลบเกลื่อนความจริง
ดอกไม้ยังบานในโลกนั้น
ทว่าไม่ได้บานเพื่อชีวิต
หากบานเพื่อประดับฝันที่ไม่มีวันตื่น…
🤍
โลกแห่งความสว่าง
เงียบเหมือนทะเลทราย
โปร่งเหมือนดวงตาสวรรค์
เทวดามิได้ดึงใครจากความมืดด้วยคำลวง
แต่ล้างคราบเงาด้วยความรัก
🤍
ทะเลทรายนี้ขาว
ว่างเปล่าและสงบ
มันเหมือนผืนผ้าใหม่
พร้อมให้เขียนเรื่องราวชีวิตอีกครั้ง
หากหัวใจกล้าที่จะยอมตื่น
ที่นั่น ดอกไม้ยังคงอยู่
เพื่อยืนยันว่า
แม้ในความว่างเปล่า
ยังมีสิ่งงามที่ไม่เคยหลอกลวง
🤍🖤
ระหว่างปีศาจที่มอบความฝัน
กับเทวดาที่มอบแสงสว่าง
เราทุกคนกำลังเลือกแม้ในความเงียบ

25/09/2025

In process “ Between the light” and “The 21st Eden”
🌕🌖🌗🌑

22/09/2025

The base begins with panpastel, then continues in oil. I’ll share the in-progress pieces little by little—no spoilers before the show, so the excitement remains for the real day 🥹🫀

02/09/2025

The 21st Eden: Paradise in Ruins
“Divine Violence: The Tragedy of Existence — This Destruction will be Your Rebirth.”
🌑🌓🌕
31 Aug- 30 Sep 2025
Artventure Gallery, L115, 1st iconluxe
Iconsiam
🌕🌗🌑
The 21st Eden is no garden of green,
but a desert born from the ashes of a modern world.
Not ruined by God,
but eroded by human hands—
by smoke and sickness,
by wars and the fragile weight of existence.
🌕
Adam stands, masked against the poisoned air,
a crown of angels upon his brow,
yet his holiness veils a tragic contradiction.

In one hand he holds the Brain—the wisdom granted by God.
In the other, he grips the Gun—the symbol of destruction.
And between brain and gun lies the choice:
a gift from God Himself—to embrace the mind, birthing peace, or to raise the weapon, hastening the world’s undoing.
🌑
Eve, veiled in pale white, masked against disease,
holds the Needle—a scar of the age,
and the Red Apple—knowledge bleeding like a heart, beating between curse and blessing.
The Serpent coils about her body—not only temptation, but the power of shedding skins, of becoming anew.

By her side rests the Skeleton,
the whisper of death close at hand.
And yet, even among ruins,
a fragile flower rises—a defiant breath of hope against the dust.

Thus, The 21st Eden stands as a mirror of our age:
a world of choices, a world of losses,
a world forever reborn.
Heaven and Hell are not far away—they live within the hands of man.