29/06/2023
Güneşli bir Yalova günü, öğlen vakti turuncu tenteli balkonda yuvarlak masanın etrafına oturmuşuz. Anneannem döktürmüş yine. Düşünüyorum da bir gün "aklıma yemek gelmiyor" dediğini hatırlamam. En çok salatanın suyunu kapışırdık, kim daha çok ekmek banacak diye. Yemek sonu, dilimlenmiş Bursa şeftalileri gelirdi kayık tabağında... Dayımla babamın Fener-Beşiktaş atışmaları, annemin kahkahaları, dedemin gülümseyerek bizleri izleyişi...
Orası bizim buluşma yerimizdi. Dayımlar İstanbul'dan, biz Ankara'dan, hooop ortada Yalova'da. O yıl küçük kuzenim Serra ya yeni doğdu, ya doğmak üzere. Seda ise 4 yaşında.
Yemek bitti, herkesin sandalyesini ittirerek doğrulduğu bir an vardır ya... Bizimki heyecanla bağırdı:
" Hadi, Allahaşkınıza oynayalım!"
Birbirimize baktık.
O da ne yahu?
Nasıl zıplıyor ama..."Hadi, hadi, Allahaşkınıza oynayalım!!"
Sonra Semoş anlayıverdi. E annesi ne de olsa...
Meğer biz her yemekten sonra, sofra toplanırken birbirimizin elinden tabakları kapışıyormuşuz. Allahaşkına sen otur, ben yaparım diye...
Ne gülmüştük.
Geçenlerde bir arkadaşımla konuşuyorduk, aile sofrası denir bir kavram var. Orada oluşan davranış modelleri var diye. Yani sofrada kaç nesil varsa, bir biçimde rehber oluyor ötekine.
Eline sağlık denilen, emeğe sevgi ve saygı gösterilen bir evde büyüdüyseniz, siz de kıymet biliyor, evladınıza bunu öğretiyorsunuz.
Neşeli sohbetler edilen bir sofrada büyüdüyseniz, kendi çekirdek ailenizde de sürdürüyorsunuz onu.
Ya da masa kurulup toplanırken herkes kıpırdanıp yardım ediyorsa o sürüp gidiyor bir biçimde.
Bizde anneannem hem alışverişi, hem yemeği kendi yapardı. Ama sofrayı kurmak, bulaşık derseniz o işler bir sonraki nesile düşerdi. Kimse de kimsenin üstüne yıkılmadığı için herkes kapmaya çalışırdı tabakları.
O yüzdendi işte 4 yaşında kuzenimin Allahaşkınıza oyunu istemesi...
Düşünüyorum da, gerçekten aile ağacı diye bir şey var.
Zamanla sararıp dökülen yapraklar, kırılan dallar oluyor...
Ama tazecik yapraklar yeşeriyor yeniden, yeni dallar büyüyor.
Kök sağlamsa o ağaç, dimdik duruyor yerinde.
Farklı çiçekler aynı meyveyi veriyor.
Yeter ki "Allahaşkınıza " oynamayı bilin.
Bige Güven Kızılay
16.09.2022
Sabah sabah bu yazıyı okuduğumda geçmişe ışınlandım bir anda...Annemin,babamın henüz sağ olduğu ve aynı buradaki gibi kocaman bir masanın etrafında toplandığımız Bayram sabahları geldi aklıma.Sabah erkenden kalkıp ,babamın bayram namazından gelişini beklediğimiz ...Tüm aile hazır onun gelişini bekler,sonrası kahvaltıya oturmadan elini öpmek için sıraya girerdik...Kalabalık aile ,neşeyle o kahvaltı masasında yaptığımız sohbetler...O yıllarda bize neyi öğrettiyseniz,bugünün en büyük mirası olarak yüreklerimizde onu taşıyoruz.Cocuklarınıza sevgi ve merhameti öğretin,mirasınız bu olsun.
Sevgiyle,mutlu bayramlar...
Dünya Gözüme Kaçtı
