12/09/2026
DIE DUURSTE DING WAT JY OOIT SAL GEE
Daar is baie dinge wat ’n mens kan terugkry.
Geld kan weer verdien word.
Iets wat gebreek het, kan soms vervang word.
’n Huis kan weer gebou word.
Besittings kan weer gekoop word.
Maar daar is een ding wat, wanneer jy dit eenmaal gegee het, nooit weer na jou toe terugkom nie.
Tyd.
Nie eers ’n sekonde daarvan nie. Die minuut wat jy so pas geleef het, behoort reeds aan gister.
Jy kan daarna verlang.
Jy kan daaroor spyt wees.
Jy kan wens jy het dit anders gebruik.
Jy kan foto’s daarvan bêre en herinneringe daaroor vertel.
Maar jy kan dit nie terugkoop nie. Geen hoeveelheid geld kan gistermiddag 14:17 weer vir jou oopmaak en sê: Probeer weer.
Tyd is genadeloos in daardie opsig.
Dit beweeg. En dit wag vir niemand nie. Daarom leer ek my kinders van kleins af: Kies wys aan wie jy jou tyd gee. Want daar is ’n verskil tussen iemand wat tyd het vir jou en iemand wat tyd maak vir jou.
Wanneer iemand tyd vir jou maak, gee hulle iets wat hulle nooit weer kan terugneem nie. Hulle gee vir jou ’n stukkie van hulle lewe.
Dink daaroor.
Wanneer iemand ’n uur saam met jou sit, het hulle jou nie bloot sestig minute gegee nie. Hulle het vir jou sestig minute gegee van die beperkte hoeveelheid lewe wat aan hulle toevertrou is. Daar is geen terugbetaling daarop nie. Geen hervulling nie. Geen manier om dit later weer by die kalender te voeg nie.
Tyd is dalk die duurste geldeenheid waarmee ’n mens ooit sal betaal. Want jy betaal daarmee uit jou lewe.
En skielik laat dit my anders kyk na waaraan ek my dae afstaan.
Aan wie gee ek ure wat ek nooit weer sal sien nie?
Wat kry die beste van my?
Wat kry my aandag?
Wat steel minute terwyl ek myself vertel: “Net gou”?
Hoeveel van my lewe het ek al weggegee aan dinge wat uiteindelik niks gewig gedra het nie?
Ons sê maklik: “Ek het nie tyd nie.” Maar dikwels bedoel ons eintlik: “Ek het my tyd reeds aan iets anders gegee.”
Want elke ja is ’n stukkie tyd.
Elke nee beskerm ’n stukkie tyd.
Elke uur voor ’n skerm.
Elke gesprek.
Elke bekommernis.
Elke argument wat ons oor en oor in ons kop voer.
Elke keer wat ons fisies by iemand sit maar geestelik kilometers ver is.
Alles kos tyd.
En daarom bid Moses iets besonders:
“Leer ons om ons dae so te tel dat ons ’n wyse hart mag bekom!”
Psalm 90:12
Hy sê nie net: Here, gee ons meer dae nie.
Hy vra: Leer ons wat om met die dae te doen wat ons reeds het. Maar toe dink ek aan die ander kant van tyd. Want dieselfde mens wat gister nie kan terugkry nie, probeer dikwels môre reeds vandag leef. Ons bekommer ons oor volgende week.
Volgende maand.
Die rekening wat nog moet kom.
Die gesprek wat nog moet gebeur.
Die uitslag wat ons nog nie ontvang het nie.
Die kind se toekoms.
Die besigheid.
Die werk.
Die “wat as?”
En sonder dat ons dit besef, gebruik ons vandag se tyd om môre se vrese te dra. Maar Jesus sê: “Kwel julle dus nie oor môre nie, want môre sal hom oor sy eie dinge kwel.”
Matteus 6:34
Dit beteken nie ons mag nie beplan nie. Wysheid beplan. Rentmeesterskap berei voor. Maar bekommernis probeer beheer wat nog nie aan ons gegee is nie. En daar lê vir my iets ongelooflik mooi: God gee ons vandag.
Nie gister om oor te doen nie.
Nie môre om vooruit te leef nie.
Vandag.
Hierdie asem.
Hierdie gesprek.
Hierdie kans om jammer te sê.
Hierdie kans om iemand vas te hou.
Hierdie kans om jou kind in die oë te kyk wanneer sy met jou praat.
Hierdie kans om die foon neer te sit.
Hierdie kans om te bid.
Hierdie kans om gehoorsaam te wees.
Hierdie kans om vir iemand te sê:
Ek het jou lief.
Ons leef so maklik asof die gewone oomblikke onbeperk is.
Nog ’n ete.
Nog ’n slaaptyd.
Nog ’n koppie koffie saam.
Nog ’n oproep van Mamma en Pappa.
Nog ’n keer wat ’n klein hand joune soek.
Nog ’n aand langs jou man.
Nog ’n geleentheid om te sê wat gesê moet word.
Tot daar eendag nie nog een is nie.
En dalk is dit waarom wysheid nie net vra: Hoeveel tyd het ek? nie. Wysheid vra: Wat verdien die tyd wat ek het?
Want die doel is nie om elke sekonde produktief te maak nie. Rus is nie vermorste tyd nie. Stilword is nie vermorste tyd nie. Om saam met mense wat jy liefhet om ’n tafel te sit en niks indrukwekkends te bereik nie, is nie vermorste tyd nie.
Jesus self het stil geraak.
Hy het onttrek.
Hy het geëet.
Hy het saam met mense gesit.
Die vraag is nie of elke minuut iets moet produseer nie. Die vraag is of ons ons dae doelbewus leef. Daar is ’n tyd om te werk.
’n Tyd om te rus.
’n Tyd om te bou.
’n Tyd om los te laat.
’n Tyd om stil te wees.
’n Tyd om te praat.
Prediker 3 herinner ons dat daar vir alles ’n bepaalde tyd is. Maar alles hoef nie jou tyd te kry nie. Nie elke uitnodiging verdien ’n ja nie. Nie elke argument verdien ’n antwoord nie. Nie elke mens behoort onbeperkte toegang tot jou lewe te hê nie. Nie elke dringendheid is belangrik nie. Nie alles wat jou aandag vra, verdien jou aandag nie.
Want wanneer jy jou tyd gee, gee jy iets van jouself wat jy nooit weer kan gaan haal nie. En tog hoef dit ons nie angstig oor tyd te maak nie.
Dit moet ons wakker maak. Dankbaar. Teenwoordig.
Wys. Want my lewe behoort uiteindelik nie aan die horlosie nie.
Dit behoort aan God.
En daarom wil ek nie vandag mors deur gister te probeer terugkry nie. Ek wil dit ook nie verloor deur môre vooruit te vrees nie. Ek wil die dag wat God nou in my hand gesit het, getrou leef.
Met die mense wat Hy aan my toevertrou het.
Met die werk wat Hy voor my gesit het.
Met genoeg wysheid om nee te sê.
Met genoeg liefde om tyd te maak.
Met genoeg geloof om môre by Hom te los.
Want eendag sal ons besef: Ons grootste rykdom was nooit hoeveel ons gehad het nie. Dit was hoeveel oomblikke ons ontvang het om lief te hê, te dien, te lag, te luister, te gehoorsaam en eenvoudig teenwoordig te wees.
En elkeen daarvan was net een keer ons s’n.
Jy kan gister nie terugkoop nie.
Jy hoef môre nog nie te dra nie.
Maar vandag is in jou hand.
Kies wys wat jy daarmee doen.
Gebed
Here, leer my om my dae te tel sodat ek ’n wyse hart kan bekom. Vergewe my vir die tyd wat ek so maklik weggee aan dinge wat geen ewigheidsgewig dra nie. Leer my om teenwoordig te wees waar my voete vandag staan. Om tyd te maak vir die mense wat U aan my toevertrou het. Om te weet wanneer om ja te sê en wanneer ’n heilige nee nodig is. Bewaar my daarvan om vandag te verloor deur voortdurend terug te kyk na gister. En bewaar my daarvan om vandag se genade op te gebruik deur môre se vrese vooruit te probeer dra. Ek gee my gisters vir U. Ek vertrou my môres aan U. En ek ontvang vandag as ’n gawe uit U hand. Laat ek dit goed leef. Getrou. Wys. Teenwoordig. Want my tyd is nie net myne nie. My lewe behoort aan U.
In Jesus Naam.
Amen.
✍🏻 © Spontaan™
